Dansen op de Vulkaan

De kop van de 100e editie van de Giro d’Italia is eraf. Het openingsweekend op het eiland Sardinië leverde drie verschillende ritwinnaars op. In de openingsrit verraste de jonge Oostenrijker Lukas Pöstlberger vriend, vijand én zichzelf door een toevallige vlucht tot een goed einde te brengen. De tweede etappe werd een eenvoudige prooi voor André Greipel, alias De Gorilla, mede omdat Australiës rapste kabouter (Caleb Ewan) in volle sprint uit zijn clicks schoot.

Zondag gaf de formatie van Quick Step Floors een masterclass waaierrijden in de laatste 10 kilometer. Slechts een handvol andere renners kon mee in de coup van de uitgekookte ploeg. De Colombiaanse sprinter Fernando Gaviria verzilverde de numerieke meerderheid vakkundig. Naast de etappewinst, kreeg hij ook de maglia rosa om zijn schouders gehangen.

Gaviria

De renners hadden maandag hun eerste rustdag. De Giro-karavaan heeft het eiland Sardinië achter zich gelaten. De teambussen zijn per veerboot de Tyrreense Zee overgezet naar het volgende eiland. Sicilië welteverstaan, het eiland dat we kennen van de imposante Romeinse overblijfselen, de vulkaan Etna en de fraaie kustlijnen. En van de Cosa Nostra natuurlijk, de naam voor de Siciliaanse tak van de gevreesde maffia, zoals Napoli de Camorra kent en Calabrië de ‘Ndrangheta.

Maar voor gewelddadige criminaliteit en bittere ellende is geen ruimte in de Giro d ’Italia. De Siciliaanse VVV heeft fors in de buidel getast om potentiele toeristen met fraaie kiekjes van het veelzijdige eiland te verleiden. En uw verslaggever, het mag inmiddels bekend zijn, sluit maar al te graag aan in deze mooi-weer-polonaise.

Sicilië

Voor de eerste etappe op Sicilië, reken ik op het nodige vuurwerk. En dan hopelijk niet letterlijk, want de finish ligt op de actieve vulkaan Etna, die zich in maart van dit jaar nog roerde.

http://nos.nl/artikel/2160632-video-uitbarsting-etna-lust-voor-oog-en-oor.html

Het startschot voor de 4e Giro-etappe wordt gegeven in Cefalù, een badplaats aan de Siciliaanse noordkust. Het eerste uur van de etappe zal in teken staan van demarrages van renners die interesse hebben in het bergklassement. De eerste beklimming, die van de Femmina Morta, is niet heel steil (4,5% gemiddeld), maar vooral erg lang: 33 kilometer.

Etappe

De slotklim op de vulkaan Etna begint ter hoogte van het dorpje Nicolisi. Deze klim is korter, maar steiler: 17 kilometer à 7,2% gemiddeld, met uitschieters tot 12%. De renners hoeven niet bang te zijn dat ze op de top van de vulkaan pardoes het hellevuur in rijden, want de streep is al getrokken bij de Rifugio Sapienza. Dit is een roemruchte uitspanning waar toeristen de gondel naar de krater kunnen pakken. Op de gevel staat te lezen: ‘Albergo/ Ristorante/ Pizzeria/ Bar’, mogelijkheden te over dus, op de flanken van de Etna.

Rifugio

De Etna is, net als de Rifugio Sapienza, bekend terrein voor mij. Nou ja, dat wil zeggen: ik was er 31 jaar geleden, precies één maand voor mijn 12e verjaardag. Onderstaand wat foto’s van weleer uit ons familiealbum. Links staan we voor de Etna, in het midden op de Etna.

Familiefoto op de Etna

Op de handgeschreven nota van ons bezoek aan de Rifugio Sapienza (volgens goed Siciliaans gebruik was de rekening niet uitgesplitst), staat ook de datum vermeld: 29 juni 1986. Dat was tevens de dag van de WK voetbal finale in Mexico. Argentinië versloeg West-Duitsland met 3-2, onder aanvoering van mijn superheld Diego Maradona.

Ik zag deze wedstrijd ’s avonds laat bij een gigantisch buitencafé in het kustdorpje Fontane Bianche, samen met mijn vader. Maradona voetbalde destijds bij het Italiaanse Napoli en ook de opportunistische Sicilianen beschouwden hem als verloren zoon. Na het laatste fluitsignaal zag ik voor het eerst in mijn leven volwassen mannen huilen van geluk. Ik zal het nooit meer vergeten.

Maradona

Terug naar de koers, wie gaat de Etna-etappe winnen?

De Colombiaan Nairo Quintana is de beste klimmer van de wereld en is in principe favoriet voor elke bergetappe, in welke Ronde dan ook. Maar de Giro duurt drie weken en om al die tijd als roze trui drager de koers te controleren lijkt me geen ideaal scenario. Ik verwacht dus dat zijn Team Movistar een kopgroep de ruimte gaat geven en alleen de concurrenten voor het eindklassement in de smiezen houdt. Volgens de bookmakers is de Fransman Thibaut Pinot de favoriet voor de Etna-etappe. Het is goed mogelijk, net als een roze trui voor de Britse SKY-renner Geraint Thomas, die momenteel van alle kopmannen het kortste staat in het algemeen klassement.

Pinot en Thomas

En hoe zit het met de Nederlanders?

Ik kan mij niet herinneren dat Nederland drie podiumkandidaten naar een Grote Ronde afvaardigde. Toch mogen we ons vooraf best een beetje rijk rekenen. Steven Kruijswijk (Lotto NL-Jumbo) had vorig jaar zonder twijfel de Giro gewonnen, ware het niet dat hij met zijn roze trui tegen de sneeuwmuur van de Agnello aanklapte. Dit jaar gaat hij op herkansing met een sterkere ploeg, met een goede mix van klimmers en tijdrijders.

Tom Dumoulin (Team Sunweb) kwam twee jaar geleden al een heel eind in het klassement van de Vuelta. En vorig jaar reed hij al een paar dagen in de roze leiderstrui van de Giro. Maar in 2017 gaat hij voor het eerst ‘met voorbedachte rade’ zijn geluk beproeven als kopman voor het klassement. De twee Giro tijdritten, 70 kilometer in totaal, zijn absoluut in zijn voordeel. Ik ben heel benieuwd wat hij bergop kan laten zien deze Giro. De Limburger wordt onder andere bijgestaan door landgenoten Wilco Kelderman en Laurens Ten Dam.

Tot slot hebben we ook nog Bauke Mollema (Trek-Segafredo). De taaie noorderling rijdt al jaren met de besten mee omhoog, vooral in de Tour de France. Omdat zijn ploegmaat Alberto Contador de aangewezen kopman is in de komende Tour, richt Mollema dit jaar zijn klassementspijlen op de Giro d’Italia. Zonder topploeg, maar in de luwte van het titanengevecht van Movistar, BMC en Team SKY, zou Mollema ons wel eens kunnen verrassen deze ronde.

Nederlanders in de Giro

En als er geen Nederlander mag winnen deze etappe, dan hoop ik op een zege voor Vicenzo Nibali. De Giro komt woensdag aan in de geboorteplaats van ‘De Haai van Messina’. Hij zou er een arm voor over hebben om in de roze leiderstrui zijn thuisstad binnen te rijden. In geval van een etappezege van Nibali, leidt het geen twijfel dat hij zijn handen naar de hemel zal heffen ter nagedachtenis aan zijn tragisch omgekomen collega en vriend Michele Scarponi. Vorig jaar reed laatstgenoemde nog aan kop, hier voor zijn kopman Nibali, met daarachter Chaves en Valverde. Moeilijk om te zien. Rest in peace, Michele.

Scarponi

Wat eten we vandaag? Sfincione di Palermo.

Maak op Sicilië niet de fout om deze lokale snack een pizza te noemen, want dat ligt gevoelig in deze contreien. Voor sfincione wordt een luchtige broodlaag (focaccia) bedekt met een mengsel van tomaten, kaas (caciocavallo), uien, olie, ansjovis, oregano en paneermeel. Je kunt deze snack zowel koud als warm eten. Serveer er een lekkere groene salade bij waarin de typische Siciliaanse artisjok niet mag ontbreken.

Siciliaans streekgerecht

Wat drinken we erbij? Lokale, rode wijn.

Ons vakantiehuis op Sicilie stond in Avola, een klein dorpje ten zuiden van Syracusa. Hier wemelt het van de wijnstokken waaraan de lokale druif Nero d’Avola welig tiert. Aan de oostkust worden naast rode- ook witte wijnen gemaakt voor elke portemonnee. Zo verkoopt Albert Heijn in Nederland jaarlijks tienduizenden flessen wijn van het wijnhuis ‘Settesoli’. Als tafelwijntje (à EUR 5,99) zijn deze wijnen uitermate geschikt, niet in de laatste plaats vanwege de handige schroefdop.

De Bourgondiërs onder mijn lezers adviseer ik bij Gall & Gall een fles van het huis ‘Planeta’ aan te schaffen. Om precies te zijn de Cerasuola di Vittoria 2014 (à EUR 15,99 per fles). De naam ‘Cerasuolo’ is een verbastering van woord ‘Cerasa’, het Siciliaanse woord voor kers. De wijn is gemaakt van een blend van nero d’avola en frappato. Het is de enige zogeheten ‘DOCG’ wijn van Sicilië, de hoogste kwaliteitsaanduiding voor Italiaanse wijnen.

Settesoli

Ciao amici!

Robert Dousi

Dansen op de vulkaan

Richting Pyreneeën

Eergisteren sprintte Marcel Kittel van Etixx-QuickStep naar de etappezege in Limoges. Met een nóg kleiner verschil dan Greipel en Cavendish daags ervoor in Angers, hield de Duitse krachtpatser het Franse haantje Coquard nipt achter zich. De etappe van woensdag voerde door de bergen van het Massif Central. Vooraf werd het nodige vuurwerk verwacht en de wielerfans zijn op hun wenken bediend. Wat een schitterende zege van de Belg Greg van Avermaet!

Samen met Thomas de Gendt en Andrey Grivko had hij zich losgemaakt van een eerder ontstane kopgroep. Uiteindelijk bleef Greg alleen over en volgde een majestueuze solo naar Le Lorian, waar naast de dagzege ook de gele trui op hem wachtte. Van Avermaet heeft nu ruim vijf minuten voorsprong in het klassement, maar die zal komend weekend in het hooggebergte als sneeuw voor de zon verdwijnen. Medevluchter De Gendt zag zijn inspanningen op woensdag beloond met de bolletjestrui van het bergklassement.

van Avermaet

Vandaag is de finishstreep na 187 km koers getrokken in Montauban, een middelgrote stad in het département Tarn-et-Garonne, région Midi-Pyrenées. De plaats was in de 16e en 17e eeuw een belangrijke vestigingsplaats van de Hugenoten, de benaming voor de Protestanten in deze periode.

Het heeft er alle schijn van dat ondergetekende een afstammeling van deze kliek is. Welbeschouwd ben ik dus een 17e-eeuwse Franse asielzoeker die destijds -naar verluidt- warm is onthaald in het huidige Noord-Brabant, waarvan acte!

In de categorie “nutteloze feitjes, maar daarom niet minder leuk”: het wereldberoemde schilderij Mona Lisa van Leonardo da Vinci lag tijdens de Tweede Wereldoorlog kort verstopt in een geheime wijnkelder in Montauban.

Mona Lisa

De Mona Lisa is niet te koop, maar de waarde wordt volgens ingewijden geschat op 500 miljoen euro. Dat is precies duizend keer meer dan de cheque die de winnaar van de Tour de France 2016 op 24 juli in ontvangst mag nemen. Het is overigens gebruikelijk dat de winnaar deze EUR 500.000,- verdeelt onder zijn ploeggenoten. Het totale prijzengeld van de Tour dit jaar bedraagt 2.3 miljoen euro. Onderstaand een overzicht van de premies die de renners, naast de belangrijke UCI punten en eeuwige roem, kunnen toucheren.

Prijzengeld Tour de France

Terug naar de koers. De Tourkaravaan trekt de komende twee dagen richting Pyreneeën. Donderdag hebben de sprinters hun voorlopig laatste kans op een ritzege. Het parcours telt weliswaar drie klimmetjes (waarvan twee van 3e categorie), maar de laatste hindernis ligt op 40 kilometer van de aankomst. Er lijkt dus genoeg tijd voor ploegen om hun (eventueel) geloste sprinter terug te brengen.

Ik hoop tegen beter weten in weer op een succesvolle vlucht van een kopgroep, en dan nu graag met een Nederlander. Voor vandaag heb ik als Nederlandse vluchter Bert-Jan Lindeman van Team Lotto NL – Jumbo opgeschreven. Hij won eerder een vergelijkbare etappe in de Vuelta, kan goed uit de voeten op glooiend terrein en heeft de ‘grinta’ om zich een dag volledig leeg te rijden.

Lindeman

Vrijdag gaan we voor het eerst serieus klimmen want dan staat de eerste Pyreneeën col op de agenda: de Col d’Aspin (1e categorie). Na een relatief vlakke aanloop over 100 kilometer gaat het vanaf Tournay omhoog richting de Côte de Capvern (4e categorie). Daarna kunnen de renners zich nog een half uur sparen, voordat de grote climax van de etappe opdoemt.

De aankomst van de etappe ligt niet op de top van de Col d’Aspin. Eerst volgt er nog een technische afdaling van 7 kilometer. Wie weet kunnen topdalers als Nibali, Bardet en Valverde hier iets forceren. En ook vrijdag kijken we met bovengemiddelde interesse naar de Nederlandse verrichtingen. Wilco Kelderman en Tom Dumoulin gelden als outsiders voor de dagzege.

Col d'Aspin

Wat eten we in aanloop naar de Pyreneeën?

Ragoût de sanglier, wild zwijn, een ferm gerecht uit deze woeste streek. Voor mijn lezers die dit smakelijke gerecht zelf willen bereiden, heb ik een Nederlandstalig recept op internet gevonden. Vergeet de balsamicoazijn en de Spaanse peper niet die het gerecht karakter geven.

http://www.smulweb.nl/recepten/1417559/Ragout-van-wild-zwijn

Everzwijn ragout

Wat drinken we erbij?

Een droge, rode wijn uit de buurt die opgewassen is tegen de robuuste smaken op het bord: Château Maresque, Rouge – 2014. Twee decennia terug nam de Nederlandse wijnmaker Lucas Schutte het eeuwenoude Château Maresque over. De bijbehorende wijngaarden liggen in Gaillac, gelegen tussen Toulouse en Albi. Schutte won er deze lente een bronzen medaille mee tijdens het Concours Générale de Paris. We citeren uit het juryrapport:

Lucas’ Rouge is een frisse, wat boersige rode wijn. Van de typische Gaillac-druiven Braucol en Duras en wat sap van de bekendere Syrah. Druistig en paarsrood in het glas. Zwarte bessen, frisse zuren en kruidige laurier.

Dat klinkt goed. Op naar de webwinkel dus (www.anderewijn.nl) waar we het druivennat kunnen bestellen voor EUR 9,- de fles.

Santé, et a bien tot, mes amis!

Robert Dousi

Twitter @robertdousi

Forza Kruijswijk!

Er zijn nog drie etappes te gaan in de Giro d ‘Italia 2016. Onze landgenoot Steven Kruijswijk staat fier aan kop in het klassement voor de roze trui. Hoewel er natuurlijk nog van alles mis kan gaan, lijkt niets hem van de spectaculaire eindzege in Turijn te kunnen afhouden. Hij blaakt van het zelfvertrouwen en is, zeker bergop, duidelijk de sterkste. Daarnaast beschikt Kruijswijk nog over zeven gedreven ploeggenoten van LottoNL-Jumbo en koestert hij een voorsprong van meer dan drie minuten op de paar overgebleven concurrenten.

Kruijswijk
De 28-jarige renner uit het Brabantse Nuenen kan de eerste Nederlandse winnaar van een grote ronde worden sinds Joop Zoetemelk, bijna 36 jaar geleden. Joop kwam destijds in zijn gele trui hand in hand met Gerrie Kneteman (met het fameuze TI-Raleigh shirt) over de finish op de Champs-Elyseés. Ik herinner me die bijzondere dag nog, het is één van mijn oudste herinneringen, niet in de laatste plaats omdat het de dag is dat ik wielerfan voor het leven ben geworden. Onderstaande foto nam mijn vader van mij op zondag 20 juli 1980, een week voor mijn zesde verjaardag.

Robert in gele trui

Vrijdag en zaterdag staan er nog twee zware bergritten op het menu. De Giro-karavaan doet één etmaal buurland Frankrijk aan. De etappe van vrijdag vertrekt nog wel vanuit Italië (Pinerolo om precies te zijn), maar eindigt op het Franse skioord Risoul. Halverwege ligt de top van de Colle dello Agnello, met 2.744 meter het dak van deze Giro, ook wel Cima Coppi genaamd. Dit markeringspunt is vernoemd naar de beroemde Italiaanse wielrenner Fausto Coppi die ruim 55 jaar na zijn dood nog springlevend is als je Italiaanse wielerfans spreekt. Op de streep in Risoul ligt een extra prijs klaar voor de winnaar van de etappe die over de Cima Coppi voert: de Trofeo Torriani, vernoemd naar de kettingrokende Vincenzo Torriani die maarliefst 45 jaar koersdirecteur van de Giro was. Onderstaand een foto van beide heren.

Coppi en Torriani

Zaterdag krijgen Esteban Chaves en Alejandro Valverde de laatste kans om de roze trui aan te vallen. Zondag wordt de Giro immers afgesloten met een ‘wandeletappe’ naar Turijn en zullen er geen verschuivingen meer zijn in het algemeen klassement. De aangeslagen Vicenzo Nibali, Rafal Majka en Ilnur Zakarin staan op vijf minuten achterstand en hebben hun zinnen op de dagzege gezet. De etappe start in het Franse Guillestre en de streep ligt 134 kilometer verderop in Sant’Anna Divinadio. Qua afstand peanuts voor profs, maar met drie cols van ca. twintig kilometer lang en 4.000 hoogtemeters een loodzware klus voor de renners die de afgelopen drie weken al 3.000 kilometer hebben gekoerst. Achtereenvolgens staan op het menu zaterdag: de Col de Vars, de Col de La Bonette en de Colle della Lombarda, met recht een heroïsch slotstuk te noemen….

Etappe start Guilliestre

Op een steenworp afstand van Guillestre, de Franse vertrekplaats van de Giro-etappe van zaterdag, waren we vorige zomer met het gezin op vakantie. Tijdens een uitstapje belandden we met vrienden in het berggehucht La Chalp, vlakbij Crevoux. ’s Winters is het hier volledig wit, maar in augustus is het vrijwel volledig groen. Na een wandeling streken we neer op het terras van restaurant La Petite Fringale, een geweldige naam voor wielrenners want het betekent: De Kleine Hongerklop. Ontzettend leuke tent, we hebben er heerlijk gezeten en maakten er deze foto’s (rechts ons dochtertje Sophie met daarnaast haar vriendinnetje Nanne).

Nanne en Sophie

Wat aten we daar?

Zware kost is in deze ruige bergstreek eerder regel dan uitzondering, zo ook in La Petite Fringale. Als een gerecht geen spek, eieren, room of kaas bevat -bij voorkeur een combinatie van de vier- moeten ze het niet in deze contreien. Marsha en ik kozen unaniem voor dezelfde gerechten: eerst een soort quiche, Tourte Montagnarde genaamd, en daarna een pastagerecht. Erg smakelijk, maar o zo machtig. Ik herinner me dat we zowel diner als ontbijt de volgende dag aan ons voorbij hebben laten gaan.

Tourte Montagnarde

Wat dronken we erbij?

Marsha had een glaasje witte wijn bij het eten: een frisse Chignin uit het gelijknamige plaatsje. Ondergetekende ging voor een biertje van de tap. Bestel in Frankrijk geen ‘bière’ (dan komen ze soms met een flesje aanzetten) maar een pression, formaat ‘demi’. Wie een galapin bestelt, krijgt een  biertje in een groot formaat wijnglas geschonken. En voor wie dorst als een paard heeft, biedt een distingué uitkomst: een hele liter. Dat laatste werd me te gortig, ik moest terug nog de berg af met het gezin in de auto, dus ik hield het bij een tussenmaatje – gevuld met het plaatselijk gebrouwen Saint Omer. Hier zit ik (aug 2015) en over 10 weken zijn we er weer. Nu al zin in!

La Petite Fringale en een Pression

Forza Kruijswijk, ciao tutti!

Robert Dousi

@robertdousi

 

Goed onderweg in de Giro

We zijn over de helft van de Giro d’ Italia 2016. De Nederlandse fans zijn de afgelopen weken enorm verwend. Zo was er de proloogwinst en een serie roze truien voor de Limburgse alleskunner Tom Dumoulin. We zagen een ontketende Maarten Tjalingii die in het openingsweekend heel Gelderland op z’n kop zette door op Posbank de blauwe trui van het bergklassement te pakken. En voor de eindafrekening in het algemeen klassement mogen we hopen op een topklassering voor de zeer attent koersende Steven Kruijswijk van LottoNL-Jumbo. Hij staat nu op “P4” (sorry, ik heb ook Max-koorts) en ik kan geen enkele reden bedenken waarom hij niet omhoog zou mogen kijken.

Dumoulin

De jonge Luxemburger Bob Jungels van Etixx-Quick Step voert momenteel het klassement aan. Van de mannen die kans maken op de eindzege, staat de Spaanse linkmichel Alejandro Valverde (3e) er het beste voor- op de voet gevolgd door Vicenzo Nibali (5e). Topklimmers Rafal Majka, Ilnur Zakarin en Esteban Chaves staan op lichte achterstand maar mogen zeker nog hopen op het hoogste schavot.

Op de tweede plaats staat een bijzondere kerel waar ik al een paar jaar enorm fan van ben: het is de Andrey Amador Bikkazakova van Team Movistar, zoon van een Costa Ricaanse vader en Russische moeder. In 2012 was hij de eerste Costa Ricaan die een etappe in de Giro d’Italia won en hij deed dat op grandioze wijze. Iedereen gaat ervan uit dat hij komende dagen als bliksemafleider van zijn kopman Valverde gaat fungeren, maar ik hoop vurig dat hij zijn ploegleider negeert en voor zijn eigen kansen gaat rijden. Heerlijke aanvaller deze man en bijzonder sympathiek bovendien. Vámos Amador!

Knipsel

Waar zijn we inmiddels? De Giro-Karavaan is neergestreken in het noorden van Italië. Zaterdag staat er een bergetappe op het menu waar ik me erg op verheug. De start is in Alpago, regio Veneto, de finishstreep is getrokken in Corvara. Over 210 km gaat het de hele dag op en af. De renners moeten in totaal zes cols trotseren van 1e, 2e en 3e categorie, waaronder de Passo Pordoi die een hele lange aanloop kent. Ik acht de kans groot dat een kopgroep lukt om uit de greep van het peloton te blijven, al zullen ook enkele klassementsrenners met goede daalcapaciteiten deze etappe hebben aangekruist.

Etappe

Zondag staat een klimtijdrit over een kleine 11 kilometer op het programma van Castelrotto naar Alpe Di Siusi. De eerste 2 kilometer van de tijdrit zijn goed te doen, maar daarna wordt het bijzonder pittig. Tot aan de streep blijft de weg onafgebroken stijgen met gemiddeldes tot 10%.

De Giro is dan aanbeland in de regio Trentino “Alto-Adigo” of, zoals wij in Nederland zeggen, Trentino “Zuid-Tirol”. Met het Gardameer en de Dolomieten om de hoek is het hier goed toeven; het gebied wordt alom beschouwd als één van de mooiste streken van Europa en is dan ook het favoriete vakantieoord van veel Nederlanders. Je zal de luiken van je hotelkamer open doen en dan dit uitzicht hebben. Mooi man!

Trentino

Wat eten we in deze contreien?

Voor het recept van vandaag heb ik een beroep gedaan op mijn boekenkast: de CULINARIA – Italia (de hele serie is een must have, na twee minuten lezen waan je je op vakantie). Mijn oog viel op een recept dat ik niet ken, genaamd: Canederli. Het zijn balletjes van oud wit brood, eieren en melk met erdoorheen doorregen spek, salami en peterselie, gekruid met nootmuskaat. Lekker happie op de bank voor de TV, gaan we dus proberen!

Canederli en Forst

Wat drinken we erbij?

Geen wijn dit keer maar bier. In dezelfde CULINARIA las ik dat Alto Adige een biergebied bij uitstek is. Het kristalheldere water uit de Alpen van Merano zorgt ervoor dat hier al sinds de 10e eeuw bier wordt gebrouwen. Om recht te doen aan de Duitstaligen in dit gebied, kies ik dit weekend voor een pilsje met een Germaanse naam: FORST (Premium). “Parelend & Verfrissend”, volgens de eigen marketingafdeling. En dan met zo’n zalig, ouderwets glas erbij…..mij hebben ze te pakken. Salute!

Ciao,

Robert Dousi

@Robertdousi

PS: voor degenen die het leuk vinden hun Italiaans op te halen, heb ik onderstaande foto gemaakt van mijn Giro scheurkalender 2016 (ja, die bestaat :))

Giro Scheurkalender

De Tour in de Pyreneeën

Op de rustdag van gisteren hebben de renners hun wonden gelikt, op bed gelegen, hun social media bijgewerkt en rustig wat rondjes gefietst. Je zou denken dat een rustdag in de Tour door alle coureurs als een zegen wordt ervaren. Maar dat is zeker niet zo. Tientallen renners worden er juist slechter van omdat het lichaam uit het helse Tourritme wordt gehaald en als reactie ‘op slot’ schiet. Elk jaar lossen er op de eerste cols na de rustdag renners van wie je dat absoluut niet zou verwachten.

Rustende renner

Vandaag staat de eerste serieuze bergrit op het programma. De Tourkaravaan vertrekt vanuit Tarbes voor een etappe over 167 kilometer. Onderweg passeren er drie bergjes van 4e categorie. De slotklim is de zeer zware Col de Soudet naar skidorp La Pierre-Saint-Martin, een klim van buitencategorie. De Pyreneeën-col is 15,3 kilometer lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,4%.

De renners kunnen zich deze etappe niet verstoppen en moeten hier met de billen bloot. Vanavond weten we in elk geval wie de Tour níet gaat winnen. Niet vergeten: het is vandaag quatorze juillet, de nationale feestdag van Frankrijk. Zoals elk jaar doen de Franse renners op deze dag een trapje extra, al was het maar om in beeld te komen. Mannen als Voeckler, Fedrigo, Bardet, Barguil, Péraud, Feuillu en Pinot hebben deze etappe al in oktober aangekruist.

Cols

Woensdag is het ook serieus klimmen geblazen. Er staan maarliefst zes cols op het menu waaronder de pittige ‘tandem’ Col d’Aspin (1e categorie) en Col du Tourmalet (buitencategorie). De finish ligt op een col van 3e categorie, de Cote de Cauterets, waar de Tour na twintig jaar weer eens terugkeert.

Als Vicenzo Nibali nog wat wil in het klassement, zal hij woensdag met zijn Astana-ploeg ten aanval moeten trekken. Voor hem zou regen in deze etappe zeer welkom zijn; de Italiaan is namelijk een meesterlijke daler en kan in de lange afzink van de Tourmalet meer dan een minuut goedmaken op de met vrees afdalende Chris Froome.

Etappe Pau Cauteretes

De machtige Tourmalet is één van de klassieke reuzen van de Tour de France. Er bestaan onvoorstelbaar veel mooie verhalen over deze beruchte col. Die zijn niet allemaal waar trouwens, maar dat geeft niet. In het boek ‘Het Frankrijk van de Tour’ van Jeroen Wielaert staat mijn favoriete Tourmalet-verhaal. In een notendop:

Tijdens de Tour de France van 1913 brak de voorvork van klassementsleider Eugène Christophe, alias De Oude Galliër. Volgens de regels van de Tour moesten renners altijd zelf hun defecte fiets herstellen, ongeacht het mankement. Met de fiets op zijn rug liep de onfortuinlijke Fransman al huilend 14 kilometer naar het dichtstbijzijnde dorp (Sainte-Marie-de-Campan). In de plaatselijke smederij van Joseph Bayle (de smit die slechts mocht toekijken van de wedstrijdofficial) begon de renner te zwoegen. Toen de wedstrijdofficial in de tussentijd even een hapje wilde eten in het restaurant ernaast, snauwde Christophe hem toe: “ik ben uw gevangene en u behoort mijn cipier te blijven- als u honger heeft, neemt u maar een stuk houtskool!”

De smid

Om de Tour uit te kunnen rijden, eten de renners zo’n zes keer per dag. In totaal krijgen de deelnemers per dag ongeveer 9.000 calorieën binnen. Een gemiddeld ontbijt bestaat uit een pasta, muesli, croissants, bananen en gemengd fruit. Vlak voor de race eten ze nog wat pasta en tijdens de race minimaal vier energierepen, vier energygels, twee boterhammen met vlees en twee plakken cake. Na de race nog een boterham, een reep en wat snoepjes. Als diner: pasta en gemengde groenten, een halve kip, veel yoghurt met vers fruit en voor de liefhebbers nog wat chocolade toe. Bij al deze maaltijden drinken ze bijna vier liter water en nog eens vier liter aan energiedrank. Juist…..

Eten van een renner

Nou, zij liever dan ik. Maar dat idee van die halve kip spreekt me wel aan. Lekker makkelijk ook, gewoon einde (dinsdag)middag even ophalen op de markt van het oude dorp in mijn woonplaats Vleuten. We drinken er een lekker koud colaatje bij. Een blikje Coca-Cola bevat 139 kCal. Dat heb ik er na 10 minuten op mijn racefiets weer af!

Halve kip en coca cola

A vendredi, mes amis!

Robert Dousi

@robertdousi

De ploegentijdrit

Vandaag staat de ploegentijdrit op het programma in de Tour. De ploegen razen vanmiddag tegen de 60 km/u over een licht geaccidenteerd parcours. De start is in Vannes, de finishlijn is 28 kilometer verderop getrokken in Plumelec, waar op de valreep een vervelend klimmetje van 1,7 km a 6,2% moet worden genomen.

Etappe 9 Vannes Plumelec

Nog nooit werd een ploegentijdrit zo laat in de Tour gehouden. We zijn inmiddels toe aan etappe nummer 9 en dat betekent dat er al veel ploegen renners moeten missen. Tweede opvallende aspect van de ploegentijdrit van vandaag is de korte afstand. Trajecten van een kilometer of 60 à 70 zijn gebruikelijker de laatste jaren. Eind vorige eeuw maakte de Tourorganisatie het soms helemaal bont. Zo won de roemruchte Nederlandse TI-Raleigh ploeg in 1978 een ploegentijdrit over 153 (!) kilometer.

TI Raleigh Ploeg 1978

De ploegentijdrit is een zeer interessante discipline. Het hebben van een paar super tijdrijders in de ploeg is geen garantie voor succes. De kans bestaat dan dat die specialisten de rest van de ploeg aan gort rijden waardoor er vroegtijdig mannen moeten lossen. En dat laatste is gevaarlijk want de tijd van de nummer vijf die binnenkomt, geldt als tijd van de hele ploeg. Het is echt een team-effort waar de sterksten de zwaksten moeten beschermen terwijl de snelheid zo hoog mogelijk blijft. Cruciaal is het vooraf maken van duidelijke afspraken èn het snel kunnen omschakelen als er onderweg iets voorvalt. Het verliezen van een knecht door een lekke band in de finale is bijvoorbeeld geen reden tot wachten, maar wat doe je als twee man uit de ploeg van het startpodium vallen?

Ploegentijdrit

Angst, stress en gevloek gaan hand in hand tijdens de ploegentijdrit. In zijn ‘Handboek Tour de France 2015’ zegt voormalig coureur Michael Boogerd erover:

“.…In elke ploegentijdrit wordt gescholden, op wat voor parcours dan ook. Je hebt tijdens de ploegentijdrit gewoon een hekel aan elkaar. En dat schelden komt dan echt vanuit je tenen, uit het diepst van je ziel. Er zijn altijd jongens die zich heel goed voelen, die denken: wat doe ik hier, ik zit hier een beetje te pimpampetten, joh. Terwijl een ploeggenoot achter hen helemaal stuk zit….”

Handboek Tour de France Michael Boogerd

Wie gaat de ploegentijdrit winnen?

Voor de start van de Tour 2015 golden de negen renners van Orica-GreenEdge als topfavoriet voor de ploegentijdrit. Door de valpartijen in de eerste week heeft deze ploeg echter nog maar 5,5 renner over: Gerrans, Impey, Albasini zijn eruit en Matthews is zwaar gehavend. Ook hun belangrijkste uitdager, de Etixx-QuickStep ploeg, is onthoofd. Weliswaar zijn zij nog met acht man in koers, maar zij missen de beste tijdrijder van de wereld: Tony Martin. Niet alleen qua snelheid maar vooral ook vanwege zijn ervaring, zal hij enorm worden gemist.

Ik denk dat BMC Racing de beste kans maakt vanmiddag. Zij zijn de regerend wereldkampioen en wonnen de ploegentijdrit in de laatste Dauphiné. Last but not least: BMC heeft een goede kans om vanmiddag de gele trui te veroveren met Tejay van Garderen, die momenteel derde staat op 13 seconden. De belangrijkste concurrenten van BMC zijn voor mij de ploegen van de grote vier van het klassement: Astana (Nibali), Team SKY (Froome), Tinkoff-Saxo (Contador) en Movistar (Quintana).

BMC Racing

Wat eten we vandaag?

Een visstoofpotje, Cotriade, de Bretonse variant van Bouillabaisse uit Marseille. Dit gerecht werd vroeger op zee door vissers bereid. Wat er in de pot kwam, hing helemaal af van de vangst van de dag. Van een in steen gebeiteld recept is dus tot op de dag van vandaag geen sprake. Tegenwoordig wordt de soep vooral gemaakt met kabeljauw, makreel, stokvis, schelvis en sardines. Bij feestelijke gelegenheden worden hier kreeften en garnalen aan toegevoegd.

Cotriade Lourensford

Wat drinken we erbij?

De vis wordt duur betaald en we kunnen natuurlijk niet de hele Tour aan de gang blijven met luxe bubbels en dure Bourgognes. We gaan dit weekend dus op zoek naar een ‘prijs-kwaliteit’ chardonnay en hiervoor hoefde ik niet lang te zoeken. In de bonus bij de firma Gall & Gall deze week, van EUR 9.49 voor 5,99 per fles: Laurensford Chardonnay 2013 uit Zuid-Afrika.

Zie het als een eerbetoon aan de MTN-Qhubeka ploeg, die in 2015 voor het eerst in de geschiedenis van de Tour is aangetreden met een ploeg waarin Afrikanen in de meerderheid zijn. En niet onopgemerkt, want Daniel Teklehaimanot uit Eritrea is de drager van de bolletjestrui van het bergklassement.

A mardi, mes amis!

Robert Dousi

@robertdousi

PS: Morgen is een rustdag in de Tour, wat een watjes.

De gevreesde kasseienrit

De Spanjaard Joaquin Rodriguez won gisteren de 3e etappe op de steile Muur van Hoei. Op Valverde na gaven alle ‘usual suspects’ thuis op de slotklim. Maar hét verhaal gisteren was natuurlijk de afgrijselijke valpartij waar vele renners, direct of indirect, slachtoffer van werden. De onfortuinlijke veroorzaker van de slachtpartij, de Fransman William Bonnet, is zwaar gehavend uit de Tour gestapt. In zijn kielzog nam hij topcoureurs als Fabian Cancellara, Simon Gerrans en onze eigen Tom Dumoulin (snik!) mee. Maar de Tour wacht op niemand. Na een korte neutralisatie was het al snel weer volop koers, waarna ‘Purito’ weer een fraaie zege op zijn palmares kon bijschrijven.

Rodriguez

We hebben nu drie enerverende etappes gehad. Een kolkende tijdrit in Utrecht, een Zeeuwse waaieretappe met noodweer en een mini-Waalse pijl met valpartijen. Parijs is nog ver, maar geen renner of volger heeft kunnen bevroeden dat de verschillen in de ‘GC’ nu al zó groot zouden zijn. Chris Froome heeft het eerste gat op zijn drie belangrijkste rivalen geslagen. Alberto Contador staat op een halve minuut, Vicenzo Nibali op ruim anderhalve minuut en Nairo Quintana al bijna op twee minuten. De Franse outsiders Thibaut Pinot en Romain Bardet staan op bijna drie minuten en de Nederlandse kroonprins Wilco Kelderman staat op bijna op zeven minuten.

Stand gele trui na 3 etappes

Vandaag staat een etappe op het menu die door velen in het peloton wordt gevreesd: de kasseienrit in Noord-Frankrijk. Vooral de lichtgewichten die het van de bergetappes moeten hebben, zullen hier stuiteren over de schots en scheef liggende stenen. Valpartijen en materiaalpech zijn eerder regel dan uitzondering op de slecht begaanbare pavés in Noord-Frankrijk. Het is dan ook niet verwonderlijk dat vrijwel alle klassementsrenners het parcours al in het voorjaar hebben verkend, daarbij ondersteund door de specialist(en) uit hun ploeg voor dit terrein.

kasseienstrook

De etappe van vandaag start in Seraing (België), een grauw industriestadje onder de rook van Luik. De rit gaat van oost naar west. De streep is na 223.5 kilometer getrokken in Cambrai (Frankrijk) waarmee het de langste etappe van de Tour de France 2015 is.

Onderweg is er één klimmetje van de 4e categorie (de citadel bij Namen) en bij het binnenrijden van Frankrijk is er een tussensprint voor de groene trui. Maar het venijn zit ‘m natuurlijk in de staart met zes pittige kasseistroken. Bij regen verdubbelt het gevaar op valpartijen, maar ook bij droog weer zijn de kasseistroken een helse beproeving vanwege het opwaaiende stof.

4e etappe Seraing Cambrai

Ook de aankomstplaats Cambrai heeft een citadel, die na afloop natuurlijk een gewillige prooi wordt voor de Franse tv-helikopters. Net als veel andere steden in deze regio, heeft Cambrai het vreselijk te verduren gehad in WO-I. De plaats was decor van een belangrijke veldslag in 1917 waarbij voor het eerst tanks werden ingezet.

De oude stad ligt aan de bovenloop van de Schelde en wordt door Nederlandstaligen ‘Kamerijk’ genoemd. De Latijnse naam ‘Camaracum’ kwam mij bekend voor; het duurde niet lang voordat ik erachter waarom. De stad blijkt één van de plaatsen die door Asterix & Obelix werden aangedaan in hun Ronde van Gallië, niet verbazingwekkend mijn lievelings-stripboek.

Asterix en de ronde van Gallië

Wie gaat er winnen vandaag?

In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst. Als dat wèl zo zou zijn, is de etappe van vandaag makkelijk te voorspellen. Hiervoor heb ik een klassement gemaakt van de laatste drie edities van Parijs-Roubaix. De kasseispecialisten die dit jaar niet meedoen aan de Tour, zoals Tom Boonen en Niki Terpstra, heb ik uit de lijst gehaald. Dit levert het volgende overzicht op: (Cancellara, mijn gevallen held, heb ik uit respect even laten staan).

Favorieten etappe 4

Wat eten we vandaag?

Asterix & Obelix namen kletskoek uit Camaracum mee. Ik ga vandaag voor een heerlijk stukje kaas uit de regio Nord-Pas-de-Calais: Maroilles. Dit kaasje is genoemd naar het gelijknamige plaatsje en is naar verluidt meer dan 1.000 jaar oud (en zo ruikt hij ook haha!).

Maroilles en Perrier

Na het snikhete weekend in Nederland en twee stressvolle ‘klassiekeretappes’, laten we vandaag de kurk in de fles zitten. In Frankrijk kun je kiezen uit tientallen merken water. De bekendste daarvan zijn Evian, Vittel, Volvic, Perrier en Badoit. Wie meer wil weten over deze grote vijf, kan op onderstaande website opzoeken wat de exacte ‘specs’ zijn. Van zuurgraad tot magnesium, van calcium tot bicarbonaat.

http://www.lenntech.nl/bronnen-frankrijk.htm

Ik ga sinds jaar en dag voor Perrier, in een GLAZEN fles bij voorkeur – die tot mijn spijt steeds meer wordt verdrongen door zijn o zo irritante plastic broertje.

A bientôt, mes amis!

Robert Dousi

@Robertdousi