Le Grand Départ in Utrecht

Geen land buiten Frankrijk mocht de Grand Départ van de Tour de France zo vaak organiseren als Nederland. Na Amsterdam (1954), Scheveningen (1973), Leiden (1978), Den Bosch (1996) en Rotterdam (2010) is Utrecht in 2015 dan eindelijk de gelukkige. Het belooft een geweldig feest te worden waar ik geen seconde van wil missen. Sterker nog: ik was gisteren met mijn goede vriend Joost al bij de ploegenpresentatie in Park Lepelenburg, wat een grandioos feest man! Zelf veel foto’s gemaakt natuurlijk, maar aan deze geweldige selfie van Team Giant-Alpecin kan ik niet tippen.

Selfie Team Giant Alpecin

Het idee van een Grand Départ in Utrecht is in 2002 geboren. Na de start van de Giro d ‘Italia in Groningen in dat jaar, kwamen journalist Jeroen Wielaert en Jan Fokkens op het idee om de start van de Tour de France naar de Domstad te halen. In het Utrechtse Café De Vooghel werkten ze op twee bierviltjes het idee uit om de Tourstart naar Utrecht te halen. Een intensief lobbyproces volgde, met veel ‘ups & downs’, maar uiteindelijk lukte het. Mede met behulp Stichting Tour Sous Le Dom, het Business Peloton Utrecht en drie volhardende burgemeesters. In november 2013 bevestigde de Tourorganisatie bij monde van Christian Prudhomme dat de Grand Départ 2015 aan Utrecht gegund werd.

Grand Depart

Utrecht is een stad met een rijke historie. Met de bouw van het Romeinse Fort ‘Traiectum’ op de plaats waar nu de Domkerk staat, werd de grondslag voor de latere stad Utrecht gelegd. In de 9e eeuw dook voor het eerst de naam ‘Ultraiectum’ op; vermoedelijk om onderscheid te maken met ‘Traiectum ad Mosam’, het huidige Maastricht. In het jaar 1122 verkreeg Utrecht stadsrechten en werden stadswallen en een verdedigingsgracht aangelegd. Halverwege de 16e eeuw was Utrecht de grootste stad van de Noordelijke Nederlanden. Anno 2015 telt de stad 335.000 inwoners en is het vanwege de centrale ligging en beurscapaciteit het snelst groeiende economische centrum van Nederland. Utrecht krijgt morgen twee keer meer bezoekers dan het inwoners heeft.

Plattegrond Utrecht

Voor buitenlandse toeristen was Utrecht tot de 21e eeuw het best bewaarde geheim van Holland. Er was ook simpelweg geen tijd voor een bezoek, omdat de verplichte nummers (Amsterdam, Delft en Keukenhof) moesten worden aangedaan. De laatste jaren zit Utrecht als toeristenstad echter in de lift. Positieve aanbevelingen van The New York Times (“…vibrant Dutch city that nurtures its quirks…”), BBC Travel (“…one of the happiest places in the world…”), The Lonely Planet (“…part of the world’s 10 most unsung places…”) hebben hun weerslag niet gemist. De hotels schieten namelijk als paddenstoelen uit de grond in de Domstad.

Utrecht-bezoekers worden door plaatselijke VVV verwezen naar de Dom, Speelklok Museum, Dick Bruna Huis en Spoorwegmuseum. Allemaal zeker de moeite waard, maar teveel om op één dag te doen natuurlijk. Mijn tip voor ‘Utrecht-maagden’: stap op de Oudegracht, ter hoogte van stadskasteel OudDaen eens ouderwets in een rondvaartboot, dat is echt de moeite waard.

Domtoren en Oude Gracht

Terug naar de koers. Morgen starten de 198 geselecteerde wielrenners één voor één voor een individuele tijdrit over 13,8 kilometer. Omdat de afstand langer dan 9 kilometer is, mag de tijdrit geen “proloog” genoemd worden. Maar laten we toch vooral het Franse woord voor tijdrit aan te houden: contre-la-montre (letterlijk: tegen het horloge).

Het Jaarbeurs-terrein (start en finish) fungeert zaterdag als kloppende hart van de Grand Départ. De renners rijden ‘tegen de klok in’ over de Balijelaan richting Stadion Galgenwaard en rijden dan via de Uithof en Biltstraat over de Maliesingel weer terug. Helaas racen de renners zaterdag niet over de fraaie Maliebaan zelf, een gemiste kans -want dit is het oudste, officiële fietspad van Nederland.

In het shirt van zijn vorige werkgever reed onze landgenoot Lars Boom deze tijdrit in 2014 al eens. In de vroege ochtend, onder politiebegeleiding. Bekijk het filmpje hiervan op onderstaande website.

http://www.tourdefranceutrecht.com/-/lars-boom-raast-over-parcours-tourproloog-2015

Tijdrit Utrecht

Wie gaat de tijdrit winnen morgen en wordt dus de eerste gele trui drager van de Tour 2015?

Een proloog van 5 kilometer kan tientallen winnaars hebben, vaak kerels die ook goed kunnen sprinten. Voor een tijdrit van meer dan 50 kilometer, gaat het vaak maar tussen om een man of vijf. Deze tijdrit ligt er qua afstand mooi tussenin en biedt dus kansen voor een bont pluimage van favorieten en outsiders.

Zo zijn er de klassementsrenners als Contador, Nibali, en Froome die de tijdrit niet zullen winnen, maar er alles gelegen is om zo min mogelijk tijd te verliezen. Er zijn ook renners die een goede tijdrit in de benen hebben en al speculeren op de gele trui begin volgende week. Bijvoorbeeld na de 3e etappe op de Muur van Hoei (Kwiatkowski, Dan Martin) of de 4e kasseienetappe (Stybar, Boom) omdat daar de eerste tijdsverschillen zullen ontstaan. Sprinters als Sagan en Kristoff kunnen dit werk ook aan, maar voor hen is deze tijdrit iets te lang om bij de topfavorieten te horen.

De winnaar in Utrecht moet dus zeer waarschijnlijk worden gezocht in onderstaand rijtje: dit zijn de èchte tijdritspecialisten. Laten we hopen dat het broeierige weer geen roet in het eten gooit en dat alle renners onder dezelfde omstandigheden kunnen rijden.
 

Kanshebbers Individuele Tijdrit

Wat eten we morgen?

Op de stressvolle openingsdag van de Tour gaan we het ons gemakkelijk maken. De heerlijke Franse keuken komt immers de komende weken nog uitgebreid aan bod. We volstaan vandaag met twee ordinaire bolletjes, maar dan natuurlijk wel met echt ‘Utregs’ beleg.

Het eerste bolletje beleggen we met VOCKING WORST, een smaakvolle leverworst volgens authentiek familierecept. Op de tweede gaat kaas, en wel de recent gelanceerde OUDEGRACHTKAAS die de komende decennia tot dé trots van Utrecht moet uitgroeien.

Vocking Worst en Oude Gracht Kaas

Wat drinken we erbij?

We spoelen de hartig belegde broodjes weg met een koud glas bier van de ambachtelijke Utrechtse brouwer Maximus, bij mij thuis om de hoek. We hebben de keuze uit verschillende soorten en kiezen vandaag voor de Pandora, een lekker fris, licht bitter blond biertje. Bekijk hun hele selectie eens op onderstaande website, of – nog beter – bezoek de brouwerij zelf en kies je eigen favoriet.

http://www.brouwerijmaximus.nl/

Maximus Bier

Proost vrienden, zondag meld ik mij weer als we van Utrecht naar Zeeland gaan!

Robert Dousi

@robertdousi
 

Franche-Comté en Rhône-Alpes

Vandaag is een rustdag in de Tour. Net als de renners ben ik er daar wel aan toe na het vuurwerk in de Vogezen. Wie de Tour de France 2014 gaat winnen, weten we nog niet. Wel staat vast dat de twee topfavorieten, Froome en Contador, letterlijk uit de Tour zijn gevallen. Outsiders Talansky (teveel pech), Rolland (niet goed genoeg), Rodriguez (andere doelen) en Kwiatkowski (gegokt en verloren) gaan de Tour ook niet winnen. Nibali lijkt nu favoriet voor de eindzege, maar – om met Joop Zoetemelk te spreken: Parijs is nog ver.

De komende dagen rijdt het peloton richting de Alpen die komend weekend op het menu staan. De Tourkaravaan is aanbeland in het oosten van Frankrijk, in de régions Franche-Comté en Rhones-Alpes om precies te zijn. Elke Franse région valt op zijn beurt onder te verdelen in een aantal départements. Een greep uit de départements van de komende dagen: Haut-Saône, Jura, Savoie, Isère en Drôme.

Régions van Frankrijk

Zelf ben ik meerdere malen in deze contreien geweest. Mijn ouders hadden namelijk de gewoonte om (op weg naar Zuid-Frankrijk) maximaal tot Nancy over de snelweg te rijden. Vanaf daar gingen we altijd letterlijk van het geijkte pad af, en namen we vanaf daar alleen nog ‘groene of gele’ wegen. Zo komt het dat Vesoul, Epinal, Besançon, Dôle en Bourg-en-Bresse voelen als mijn achtertuin. Op veler verzoek nog maar eens de gezinsfoto’s van “De Dousi’s Tussen De Zonnebloemen En De Strobalen”. Elk jaar stónd mijn vader er op dat deze kiekjes voor het plakboek geschoten werden, vooral tot ongenoegen van mijn puberende zus.

Zonnebloemen familie Dousi

De Tourkaravaan vertrekt woensdag vanuit Besançon, de geboortestad van groot schrijver/ politicus Victor Hugo en de gebroeders Lumière, filmpioniers. Julius Caesar was al gecharmeerd van deze strategische vestingsplaats van de Galliërs die door de Romeinen ‘Vesontio’ werd genoemd. Later werd dit ‘Bisontio’ en uiteindelijk verbasterd tot ‘Bisanz’ in het Duits en ‘Besançon’ in het Frans. De plaats heeft zo’n 120.000 inwoners en is een absolute aanrader. Voor de Franse TV-helikopters is er keuze te over boven deze prachtige stad. De Citadel van Besançon en de Quai Vauban aan de rivier Doubs zullen hierbij vast niet worden overgeslagen.

Citadel van Besançon en de Quai Vauban

Met vier klimmetjes van 3e en 4e categorie in de laatste 45 kilometer, lijkt een massasprint morgen uitgesloten. Als het de kopgroep lukt uit de greep van het peloton te blijven, zou de etappe wel eens naar een Nederlander kunnen gaan. Ik heb opgeschreven voor woensdag: Sebastian Langeveld, Tom-Jelte Slagter en Tom Dumoulin. De laatste Nederlandse etappezege in de Tour (Lars Boom, vorige week) liet negen jaar op zich wachten. Laten we hopen dat er dit keer maar één week tussen zit.

Donderdag koerst het peloton van Bourg-en-Bresse naar Saint-Etienne. De Tour is hier al zo’n 20 keer gefinisht, met o.a. grootheden als Bobet, Hinault, Kelly, Zoetemelk, Herrera, Ullrich en Armstrong als etappewinnaar. Zelf herinner ik mij nog de etappezege van onze zuiderbuur Ludo Dierckxens in 1999. Bepaald niet moeders mooiste, maar een gouden kerel qua inborst. Gehuld in zijn Belgische kampioenstrui (die enorm vloekte bij de koersbroek van zijn ploeg – ook dat nog), won de noeste knecht dat jaar in Saint-Etienne. Eerlijk als hij was, bekende hij vrijwel direct daarna het gebruik van verboden middel synacthen ter bestrijding van een peesontsteking in zijn knie. Het leverde hem een half jaar schorsing op. Tant pis, dachten veel Tourvolgers – en ik was er één van.

Ludo Dierckxens

Aanstaande vrijdag vertrekt het peloton ook weer uit Saint-Etienne voor een oostwaartse rit van 198 kilometer in de richting van Grenoble. In de finale ligt er een lastige, onregelmatige klim van 1e categorie: de Col de Palaquit. Aansluitend staat de eerste Col van ‘Hors Categorie’ (HC) op de agenda. Deze slotklim op de Montée de Chamrousse is meer dan 18 kilometer lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,3%. De echt steile stukken van meer dan 10% zitten in de eerste helft van de klim. Ik heb besloten dat onze landgenoot Bauke Mollema deze etappe gaat winnen door er op 6 kilometer van de top solo vandoor te gaan, daarbij de laatste vluchters op de valreep achterhalend. Waarvan acte graag!

Montée de Chamrousse

Wat eten we in aanloop naar de Alpen? Bresse-kip.

Donderdag vertrekken we uit Bourg-en-Bresse, in de streek die bekend staat om het gelijknamige volaille. Ik citeer uit mijn geliefde boek CULINARIA: “Het edelste gevogelte uit Frankrijk heeft de nationale kleuren: de kippen uit Bresse komen aantrippelen op blauwe poten, zijn gehuld in stralend witte veren en hebben een vuurrode kam. En ze nemen het ervan. Ze paraderen eigenwijs over malse groene weiden en pikken naar hartenlust”.

Het Franse parlement besloot de Bresse-kip in 1957 als enige soort pluimvee te onderscheiden met een Appellation d’Origine Contrôlée (AOC), die we normaal alleen kennen van wijnen en kazen. Voor de bereidingswijze van de ‘kip der kippen’ verwijs ik naar onderstaande link.

http://www.ah.nl/kookschrift/recept?id=122158

Poulet de Bresse - Culinaria la France

Wat drinken we erbij? Geen wit, maar rood: mijn keuze is gevallen op Château Bellevue Saint-Estèphe 2011. Hij kost ruim twee tientjes per fles, maar door de exclusieve Bresse kip zijn we toch al bijna platzak en maakt die ene fles ook niet meer uit.

Château Bellevue Saint-Estèphe 2011

A bientôt!

Robert Dousi

De Elzas en de Vogezen

Wat een geweldige overwinning van Lars Boom in Arenberg, afgelopen woensdag. ‘s Ochtends stond ik zelf bij het vertrek vanuit het Belgische Ieper. De regen kwam met bakken uit de hemel. Het gros van de renners zag op tegen de kasseienetappe en later zou blijken dat die vrees niet onterecht was. Onder andere topfavoriet Chris Froome moest de Tour die dag verlaten en diverse klassementsrenners kregen minuten aan hun broek. Zo niet vrijbuiter Lars Boom. Onze landgenoot is naast wielrenner ook veldcrosser en als je modderige hellingen gewend bent, vallen die glibberige kasseien kennelijk best mee. Zonder vrees, en in een tempo dat ik niet eens op een opgevoerde brommer haal, stuiterde Boom naar de zege in Arenberg. Na 186 Touretappes zonder Nederlandse zege, heeft Pieter Weening (Gérardmer, 2005) dan eindelijk een opvolger. Wat een held!

Lars Boom wint in Arenberg

Daags daarvoor had ik al de finish in Lille bijgewoond waar Marcel Kittel zijn 3e etappezege boekte. Reisgenoot Thomas en ik hadden ons 300 meter ná de finish geposteerd waar -zo wisten wij- de renners in een trechter terecht zouden komen voordat ze hun teambus konden opzoeken. In wandeltempo reden haast over mijn voeten: Voigt, Paolini, Gerrans, Roche, Chavanel, Porte, Bakelants, Mollema en Contador! Mooi man. In al mijn enthousiasme vergat ik bijna een selfie te maken. Maar toen de VW Passats van ASTANA voorbij rolden (de ploeg van gele trui drager Nibali), was ik nog net op tijd…

Selfie Robert Dousi in Lille

Komend weekend ga ik er ’s echt voor zitten, niet in de laatste plaats omdat ik voorzie dat de Nederlanders Slagter, Mollema en Dumoulin voor een etappezege gaan meedoen. Na de vlakke etappes naar Reims en Nancy, doemen in de Vogezen de eerste serieuze bergen op. Vandaag begint het nog vlak in de etappe van Tomblaine naar Gérardmer maar het venijn zit in de staart. In de laatste 30 kilometer moeten twee cols van 2e categorie bedwongen worden. De finish ligt op een niet al te lange, maar wel steile col van 3e categorie. Morgen is het andersom en zijn de laatste 30 kilometer bergafwaarts en vlak richting Mulhouse. Daarvoor moet het peloton echter zes cols over waaronder Le Markstein van 1e categorie, de noord-westflank van de beruchte Grand Ballon. Maandag staat een zeer zware bergetappe op het programma met o.a. vier cols van 1e categorie.

Etappe Mulhouse naar La planche des belles filles

De finish ligt op de col met naam La Planche de Belles Filles, oftewel ‘De springplank voor mooie meisjes’. Dat klinkt liederlijk romantisch, de waarheid achter deze naam is een stuk tragischer. De top dankt haar naam aan een legende over de bezetting door Scandinaviërs tijdens de Dertigjarige Oorlog. Jonge meisjes uit omringende dorpen vluchtten naar deze berg in de hoop te ontsnappen aan de wrede huurlingen. Tevergeefs. De meisjes gingen liever dood dan misbruikt en vernederd te worden en daarom sprongen ze van het plateau hun dood tegemoet in het eronder gelegen meer. Er is een houten beeld gemaakt over de legende waar de Franse TV-helikopters maandag zeker niet aan voorbij zullen gaan.

Houten beeld la planche des belles filles

In 2004 bezocht ik de Elzas voor het laatst. Met aanstaande Marsha en haar collega’s van een wijnimporteur, bezochten wij in september de Elzas en de Vogezen. Ons hotel stond even buiten Colmar, waar jaarlijks een wijnkoningin wordt gekozen om de consument over de wijn van de streek te informeren. Overdag bezochten we wijnproeverijen waar vooral het druivennat van Riesling, Pinot Gris en Gewurztraminer de revue passeerde. Voor wie nog nooit in deze contreien is geweest: absoluut doen! Het goede van Duitsland èn Frankrijk smelten hier samen in een ansichtkaart die zijn weerga niet kent. Bovendien is het nog geen zes uur rijden vanuit Utrecht wat bij mij de vraag oproept waarom het in godsnaam alweer 10 jaar geleden is.

Elzas

Wat eten we dit weekend?

Choucroute natuurlijk, zuurkool uit de Elzas. We aten het destijds op een terras in het pittoreske dorpje Riquewihr. Bekijk het recept op onderstaande link.

http://www.okokorecepten.nl/recept/groenten/zuurkool/zuurkool-elzas

Choucroute

Wat drinken we erbij? Een biertje tijdens de koers: Kronenbourg 1664, afkomstig uit Straatsburg, hoofdstad van de Elzas. Bij de zuurkoolschotel serveren we een Riesling van André Stuber. Je kunt ‘m zelf gaan halen (doen!), maar hij is ook gewoon in Nederland te koop bij Gall & Gall.

Kronenbourg 1664 & Riesling

Santé et au revoir!

Robert Dousi

Paris by night

De Tour de France 2013 zit er bijna op. Ik heb genoten.

Als je de Top- 10 en de truienwinnaars bekijkt, zou je denken dat er weinig verrassends is gebeurd. Maar wat hebben we een geweldige Tour gezien. Machtige sprints tussen De Grote Vier, de spectaculaire ploegentijdrit, geweldige etappes in de bergen met vele aanvallen, de waaieretappe in het hart van Frankrijk…… het kon niet op. Het opvallende feit dat alle renners goede èn slechte dagen hadden, is een signaal dat de sport schoner aan het worden is. Andere heuglijke conclusie: Nederland telt weer mee als wielernatie.

Bau en Lau

Vrijwel alle Nederlanders hebben aangevallen. Zo vulden Boom, Terpstra, Westra, Poels, Hoogerland en Gesink onze harten met hoop. Mollema en Ten Dam reden in de bergen met de allerbesten mee en de pas 22-jarige Tom Dumoulin heeft zich geweldig laten zien. Deze man gaat grote koersen winnen, let maar op. Voeg daar aan toe dat twee van ’s lands grootste talenten (Kelderman en Slagter) niet eens meededen aan de Tour 2013 en de toekomst ziet er voor ons Hollanders zeer rooskleurig uit.

Het Franse Bureau voor Toerisme hoeft de komende decennia geen euro aan promotie uit te geven. Miljarden mensen hebben met stijgende bewondering naar de helikopterbeelden boven Frankrijk gekeken. Van de Corsicaanse kust, de Provence, de Pyreneeën, Bretagne/ Normandië, het Franse platteland, Mont Ventoux, de bergmeren en de Alpen zelf. Kroon op deze 100ste ereronde door Frankrijk is de etappe van vandaag met start in Versailles en finish in Parijs. Om de bijnaam van de Franse hoofdstad (La Ville Lumière) te onderstrepen, wordt de etappe niet overdag maar in de avond verreden. De finish wordt iets voor tienen verwacht. In tegenstelling tot wat we gewend zijn op de Champs Elysees, keren de renners vanavond niet ter hoogte van de Arc de Triomphe maar rijden er rondjes omheen. Alle gebouwen zijn vanavond natuurlijk schitterend uitgelicht, dat kun je wel aan die Franse haantjes overlaten.

Arc de Triomphe

Het is al weer ruim 20 jaar (!) geleden dat ik voor het laatst in Parijs was, een bezoek aan Euro Disney met vrouw en zoonlief in 2010 niet meegeteld – dat kun je nauwelijks Parijs noemen. In oktober 1992 werd mijn vader 50 jaar. Hij wilde dat vieren met het hele gezin in zijn lievelingsstad. In één weekend werden aangedaan: de Notre Dame, Eiffeltoren, Centre Pompidou, Sacre Coeur/ Montmartre en het Louvre. Een prestatie op zich.

Ik hou van Frankrijk, dat mag inmiddels bekend zijn. Maar vreemd genoeg heb ik niks met Parijs. En dat is niet alleen vanwege het dramatische verkeer of de vele Fransen die er wonen, de belangrijkste twee redenen die een Nederlander normaal opgeeft om de stad te mijden. Voor mij is Parijs gewoon te groot. Er is simpelweg teveel te doen en te zien. Alleen het Louvre al, zoveel moois in zo weinig tijd. Ik word daar onrustig van met als resultaat dat ik nergens echt van kan genieten in Parijs. Zet mij daarentegen in een willekeurig Frans dorp of middelgrote plaats en ik voel me de koning te rijk. Een dorpsplein met een Boulangerie, Patisserie en Charcuterie. Een Hotel de la Poste. De Gendarmerie naast het Hotel de Ville. Een Bar-Tabac. En dan op zoek naar een terras, als het even kan overschaduwd door platanen. Dan ben ik gelukkig. Enfin. Misschien moet ik Parijs nog ’s een kans geven. Het zal er vast wel nog eens van komen. Op veler verzoek nog twee foto’s uit het familiealbum. Mijn liefde voor de Tour zat er al vroeg in. De foto is gemaakt eind juli 1980, zes jaar was ik hier. Joop Zoetemelk had net de Tour de France gewonnen en ik zou rond de milleniumwisseling de volgende Nederlander zijn – dat stond vast.

Robert fiets beide

Als Mark Cavendish vanavond wint, is het zijn 5e zegen op rij in Parijs, een ongekend unicum. De ploegen van Argos-Shimano (Kittel), Lotto-Belisol (Greipel) en Cannondale (Sagan) gaan er alles aan doen dit te voorkomen. Ik hoop uiteraard, tegen beter weten in, dat het een Nederlander lukt om met één finale jump nèt uit de greep van het peloton te blijven. Go Niki Terpstra, Lars Boom of Tom Dumoulin!

Wat eten we op de laatste Tourdag? Niks.

Als ik me bedenk dat de Tour vanavond is afgelopen, word ik op slag depressief. Ik krijg waarschijnlijk toch geen hap door mijn keel van ellende. Bovendien wil ik voor het donker in hogere sferen zijn om niet te hoeven denken aan De Verschrikkelijke Leegte die me de komende dagen te wachten staat. En dan kun je het beste doen met bubbels op een nuchtere maag. Met Prosecco en Cava is absoluut niks mis, maar voor de Koningsprint in een prachtig uitgelicht ‘Paris by Night’ trekken we natuurlijk een echte fles Champagne open.

champagne

Santé et au revoir!

Robert Dousi

PS: ontzettend bedankt voor de honderden leuke reacties die ik op mijn weblog heb mogen ontvangen: telefonisch, per mail, sms, whatsapp, facebook en twitter: het hield niet op. Ik heb de twaalf weblogs over de Tour 2013, de omgeving, eigen herinneringen en foto’s en de wijn-spijs combinaties uit de streek met heel veel plezier gemaakt.
Op naar de volgende ronde: La Vuelta d’Espagna, 24 aug – 15 sept. Tot dan….?