Van Jeruzalem naar Rome

De Giro d ’Italia start in 2018 voor het eerst buiten Europa, in Israël welteverstaan, het land dat dit jaar haar 70-jarige bestaan viert. De Grande Partenza is op vrijdag 4 mei en bestaat uit een individuele tijdrit van 10 kilometer in Jeruzalem. Op zaterdag en zondag volgen er twee vlakke etappes in lijn van respectievelijk Haifa naar Tel Aviv en van Beër Sheva naar Eilat.

Giro d'Italia

Vorig jaar, kort na het ontvouwen van de plannen voor het openingsweekend in Israël, was er gelijk gelazer over de naam van de vertrekplaats. In 1980 werd Jeruzalem weliswaar door het Israëlische parlement uitgeroepen als “ondeelbare hoofdstad van Israël”, maar dit besluit is nooit erkend door de Verenigde Naties.

De koersdirecteur van de Giro, Mauro Vegni, sprak bij de presentatie in maart vorig jaar nietsvermoedend over “West-Jeruzalem”. De Israëlische regering reageerde als door een wesp gestoken. “Jeruzalem is de hoofdstad van Israël. Er is geen oost of west. Dit is een schending van de gemaakte afspraken.” De geschrokken organisatoren keerden op rasse schreden terug en spraken sindsdien alleen nog maar over ‘Jeruzalem’. En dus zitten alle Joodse kikkers inmiddels ook weer in de kruiwagen, gelukkig maar.

Israelische vlag

Bij de openingsetappe in Jeruzalem wordt geheid stilgestaan bij ‘Il Campionissimo’, de legendarische Toscaanse wielrenner Gino Bartali, zelf drievoudig winnaar van de Giro d’Italia. In de Tweede Wereldoorlog bestond er in Italië een joods-christelijk netwerk onder leiding van de aartsbisschop en rabbijn van de stad Florence. Bartali ondersteunde deze verzetsbeweging door op zijn fiets valse documenten te bezorgen in diverse steden. Door toedoen van helden als Bartali bleven honderden Joden uit de greep van de nazi’s. De naam van de Italiaanse wielerheld staat sinds 2013 gebeiteld op de ‘Muur van de Rechtvaardigen’, onderdeel van de gedenkplaats Yed Vashem in het westen van Jeruzalem.

Gino Bartali

Na het openingsweekend in Israël vliegt de Giro-karavaan naar Sicilië waar een drietal niet te onderschatten etappes wordt afgewerkt. De laatste etappe van dit drieluik betreft een rit met slotklim naar de vulkaan Etna. Vanaf vrijdag 11 mei strijkt het peloton neer op het Italiaanse ‘vasteland’ en zetten de renners koers naar het noorden via Cantabrië en de Apennijnen.

In de tweede Giro week is er een sprint-finish op het F1-racecircuit van Imola. De klimmers kunnen hun hart ophalen op de monsterlijke berg Monte Zoncolan (10 kilometer à 12% gemiddeld!). In de laatste Giro-week staat een vlakke tijdrit op het menu (van Trento naar Rovereto over 34 kilometer) en moet er vooral ontzettend veel geklommen worden. De Giro van 2018 eindigt op zondag 27 mei met wat obligate lusjes om het Colosseum in Rome.

Vrijdagmiddag 25 mei staat met rode stift aangekruist in mijn agenda. Dan krijgt het uitgeputte peloton de loodzware etappe van Venaria Reale naar Bardonecchia voor de kiezen. De slotklim, de Jafferau, is al ontzettend zwaar maar daarvoor moeten de renners eerst ook nog over de (deels onverharde) Colle delle Finestre. Nu al zin in!

Etappe

Wie gaat de Giro d ‘Italia 2018 winnen? Nou, ik denk níet Tom Dumoulin. Vorig jaar kwam de concurrentie er te laat achter dat hij naast tijdrijden ook drie weken serieus kon klimmen en de roze trui wel eens helemaal naar Milaan zou kunnen brengen. Dit jaar zal er echter vanaf dag één op hem gejaagd worden door verschillende teams die de samenwerking op dit vlak zeker niet uit de weg zullen gaan.

Laat er geen misverstand over bestaan: ik hoop natuurlijk van harte dat ik ongelijk krijg en dat onze Tom met behulp van landgenoten Laurens ten Dam en Sam Oomen de Maglia Rosa weer mee naar huis neemt.

Tom Dumoulin

Op het moment dat ik dit stukje schrijf, is Chris Froome de topfavoriet bij de bookmakers, vlak voor voor Tom Dumoulin. Van de topfavorieten hebben deze twee ook de beste tijdrit in de benen. Daarachter volgen Fabio Aru, Miguel Angel Lopez, Esteban Chaves, Thibaut Pinot en Simon Yates. Voor het puntenklassement is Elia Viviani de topfavoriet gevolgd door een half dozijn rappe landgenoten. Voor de bergtrui worden genoemd: Mikel Nieve, Michael Woods, Giovanni Visconti, Davide Formolo en Jarlinson Pantano.

De twee tijdritten (en dus de eerste roze trui van de Giro-editie 2018) zijn een hoofddoel voor Rohan Dennis, Tony Martin en niet te vergeten onze landgenoot Jos van Emden. Ik heb Danny van Poppel, de sprinter van Lotto NL-Jumbo, opgeschreven voor ritwinst in Imola. Gewoon, omdat het kan.

Truien

Wat eten we in het openingsweekend? De Israëlische keuken is onbekend terrein voor mij. Ik heb daarom de hulp ingeroepen van gewaardeerd KPN-collega Ezra Ruina die mij warm doorverwees naar een kookboek van Yotham Ottolenghi. Prachtig boek, keuze te over; wij gaan komend weekend voor de gebraden kip met clementines en ‘arak’, een alcoholische drank die qua smaak vergelijkbaar is met Pernod of Ouzo.

Gebraden kip met clementines en Anrak

Wat drinken we erbij? Een glas rode wijn uit Israël. Wijn wordt sinds mensenheugenis in Israël gemaakt. Het verbouwen van druiven en het maken van wijn wordt zowel in de Tenach als de Bijbel vermeld. Israël is geen groots wijnland maar heeft in de 20e eeuw wel een enorme kwaliteitsslag gemaakt met behulp van Franse wijnboeren. De website Wijnbox.nl heeft een uitgebreid assortiment koosjere, Israëlische wijnen. Bij onze kip past een lichte rode wijn. Voor EUR 13.20 laven wij ons komend weekend aan een flesje Merlot, afkomstig van de heuvels van Jeruzalem.

Jerusalem Hills

L’Chaim!- Op het leven!

Robert Dousi

Twitter RDousi

Advertenties

Dansen op de Vulkaan

De kop van de 100e editie van de Giro d’Italia is eraf. Het openingsweekend op het eiland Sardinië leverde drie verschillende ritwinnaars op. In de openingsrit verraste de jonge Oostenrijker Lukas Pöstlberger vriend, vijand én zichzelf door een toevallige vlucht tot een goed einde te brengen. De tweede etappe werd een eenvoudige prooi voor André Greipel, alias De Gorilla, mede omdat Australiës rapste kabouter (Caleb Ewan) in volle sprint uit zijn clicks schoot.

Zondag gaf de formatie van Quick Step Floors een masterclass waaierrijden in de laatste 10 kilometer. Slechts een handvol andere renners kon mee in de coup van de uitgekookte ploeg. De Colombiaanse sprinter Fernando Gaviria verzilverde de numerieke meerderheid vakkundig. Naast de etappewinst, kreeg hij ook de maglia rosa om zijn schouders gehangen.

Gaviria

De renners hadden maandag hun eerste rustdag. De Giro-karavaan heeft het eiland Sardinië achter zich gelaten. De teambussen zijn per veerboot de Tyrreense Zee overgezet naar het volgende eiland. Sicilië welteverstaan, het eiland dat we kennen van de imposante Romeinse overblijfselen, de vulkaan Etna en de fraaie kustlijnen. En van de Cosa Nostra natuurlijk, de naam voor de Siciliaanse tak van de gevreesde maffia, zoals Napoli de Camorra kent en Calabrië de ‘Ndrangheta.

Maar voor gewelddadige criminaliteit en bittere ellende is geen ruimte in de Giro d ’Italia. De Siciliaanse VVV heeft fors in de buidel getast om potentiele toeristen met fraaie kiekjes van het veelzijdige eiland te verleiden. En uw verslaggever, het mag inmiddels bekend zijn, sluit maar al te graag aan in deze mooi-weer-polonaise.

Sicilië

Voor de eerste etappe op Sicilië, reken ik op het nodige vuurwerk. En dan hopelijk niet letterlijk, want de finish ligt op de actieve vulkaan Etna, die zich in maart van dit jaar nog roerde.

http://nos.nl/artikel/2160632-video-uitbarsting-etna-lust-voor-oog-en-oor.html

Het startschot voor de 4e Giro-etappe wordt gegeven in Cefalù, een badplaats aan de Siciliaanse noordkust. Het eerste uur van de etappe zal in teken staan van demarrages van renners die interesse hebben in het bergklassement. De eerste beklimming, die van de Femmina Morta, is niet heel steil (4,5% gemiddeld), maar vooral erg lang: 33 kilometer.

Etappe

De slotklim op de vulkaan Etna begint ter hoogte van het dorpje Nicolisi. Deze klim is korter, maar steiler: 17 kilometer à 7,2% gemiddeld, met uitschieters tot 12%. De renners hoeven niet bang te zijn dat ze op de top van de vulkaan pardoes het hellevuur in rijden, want de streep is al getrokken bij de Rifugio Sapienza. Dit is een roemruchte uitspanning waar toeristen de gondel naar de krater kunnen pakken. Op de gevel staat te lezen: ‘Albergo/ Ristorante/ Pizzeria/ Bar’, mogelijkheden te over dus, op de flanken van de Etna.

Rifugio

De Etna is, net als de Rifugio Sapienza, bekend terrein voor mij. Nou ja, dat wil zeggen: ik was er 31 jaar geleden, precies één maand voor mijn 12e verjaardag. Onderstaand wat foto’s van weleer uit ons familiealbum. Links staan we voor de Etna, in het midden op de Etna.

Familiefoto op de Etna

Op de handgeschreven nota van ons bezoek aan de Rifugio Sapienza (volgens goed Siciliaans gebruik was de rekening niet uitgesplitst), staat ook de datum vermeld: 29 juni 1986. Dat was tevens de dag van de WK voetbal finale in Mexico. Argentinië versloeg West-Duitsland met 3-2, onder aanvoering van mijn superheld Diego Maradona.

Ik zag deze wedstrijd ’s avonds laat bij een gigantisch buitencafé in het kustdorpje Fontane Bianche, samen met mijn vader. Maradona voetbalde destijds bij het Italiaanse Napoli en ook de opportunistische Sicilianen beschouwden hem als verloren zoon. Na het laatste fluitsignaal zag ik voor het eerst in mijn leven volwassen mannen huilen van geluk. Ik zal het nooit meer vergeten.

Maradona

Terug naar de koers, wie gaat de Etna-etappe winnen?

De Colombiaan Nairo Quintana is de beste klimmer van de wereld en is in principe favoriet voor elke bergetappe, in welke Ronde dan ook. Maar de Giro duurt drie weken en om al die tijd als roze trui drager de koers te controleren lijkt me geen ideaal scenario. Ik verwacht dus dat zijn Team Movistar een kopgroep de ruimte gaat geven en alleen de concurrenten voor het eindklassement in de smiezen houdt. Volgens de bookmakers is de Fransman Thibaut Pinot de favoriet voor de Etna-etappe. Het is goed mogelijk, net als een roze trui voor de Britse SKY-renner Geraint Thomas, die momenteel van alle kopmannen het kortste staat in het algemeen klassement.

Pinot en Thomas

En hoe zit het met de Nederlanders?

Ik kan mij niet herinneren dat Nederland drie podiumkandidaten naar een Grote Ronde afvaardigde. Toch mogen we ons vooraf best een beetje rijk rekenen. Steven Kruijswijk (Lotto NL-Jumbo) had vorig jaar zonder twijfel de Giro gewonnen, ware het niet dat hij met zijn roze trui tegen de sneeuwmuur van de Agnello aanklapte. Dit jaar gaat hij op herkansing met een sterkere ploeg, met een goede mix van klimmers en tijdrijders.

Tom Dumoulin (Team Sunweb) kwam twee jaar geleden al een heel eind in het klassement van de Vuelta. En vorig jaar reed hij al een paar dagen in de roze leiderstrui van de Giro. Maar in 2017 gaat hij voor het eerst ‘met voorbedachte rade’ zijn geluk beproeven als kopman voor het klassement. De twee Giro tijdritten, 70 kilometer in totaal, zijn absoluut in zijn voordeel. Ik ben heel benieuwd wat hij bergop kan laten zien deze Giro. De Limburger wordt onder andere bijgestaan door landgenoten Wilco Kelderman en Laurens Ten Dam.

Tot slot hebben we ook nog Bauke Mollema (Trek-Segafredo). De taaie noorderling rijdt al jaren met de besten mee omhoog, vooral in de Tour de France. Omdat zijn ploegmaat Alberto Contador de aangewezen kopman is in de komende Tour, richt Mollema dit jaar zijn klassementspijlen op de Giro d’Italia. Zonder topploeg, maar in de luwte van het titanengevecht van Movistar, BMC en Team SKY, zou Mollema ons wel eens kunnen verrassen deze ronde.

Nederlanders in de Giro

En als er geen Nederlander mag winnen deze etappe, dan hoop ik op een zege voor Vicenzo Nibali. De Giro komt woensdag aan in de geboorteplaats van ‘De Haai van Messina’. Hij zou er een arm voor over hebben om in de roze leiderstrui zijn thuisstad binnen te rijden. In geval van een etappezege van Nibali, leidt het geen twijfel dat hij zijn handen naar de hemel zal heffen ter nagedachtenis aan zijn tragisch omgekomen collega en vriend Michele Scarponi. Vorig jaar reed laatstgenoemde nog aan kop, hier voor zijn kopman Nibali, met daarachter Chaves en Valverde. Moeilijk om te zien. Rest in peace, Michele.

Scarponi

Wat eten we vandaag? Sfincione di Palermo.

Maak op Sicilië niet de fout om deze lokale snack een pizza te noemen, want dat ligt gevoelig in deze contreien. Voor sfincione wordt een luchtige broodlaag (focaccia) bedekt met een mengsel van tomaten, kaas (caciocavallo), uien, olie, ansjovis, oregano en paneermeel. Je kunt deze snack zowel koud als warm eten. Serveer er een lekkere groene salade bij waarin de typische Siciliaanse artisjok niet mag ontbreken.

Siciliaans streekgerecht

Wat drinken we erbij? Lokale, rode wijn.

Ons vakantiehuis op Sicilie stond in Avola, een klein dorpje ten zuiden van Syracusa. Hier wemelt het van de wijnstokken waaraan de lokale druif Nero d’Avola welig tiert. Aan de oostkust worden naast rode- ook witte wijnen gemaakt voor elke portemonnee. Zo verkoopt Albert Heijn in Nederland jaarlijks tienduizenden flessen wijn van het wijnhuis ‘Settesoli’. Als tafelwijntje (à EUR 5,99) zijn deze wijnen uitermate geschikt, niet in de laatste plaats vanwege de handige schroefdop.

De Bourgondiërs onder mijn lezers adviseer ik bij Gall & Gall een fles van het huis ‘Planeta’ aan te schaffen. Om precies te zijn de Cerasuola di Vittoria 2014 (à EUR 15,99 per fles). De naam ‘Cerasuolo’ is een verbastering van woord ‘Cerasa’, het Siciliaanse woord voor kers. De wijn is gemaakt van een blend van nero d’avola en frappato. Het is de enige zogeheten ‘DOCG’ wijn van Sicilië, de hoogste kwaliteitsaanduiding voor Italiaanse wijnen.

Settesoli

Ciao amici!

Robert Dousi

Dansen op de vulkaan

Forza Kruijswijk!

Er zijn nog drie etappes te gaan in de Giro d ‘Italia 2016. Onze landgenoot Steven Kruijswijk staat fier aan kop in het klassement voor de roze trui. Hoewel er natuurlijk nog van alles mis kan gaan, lijkt niets hem van de spectaculaire eindzege in Turijn te kunnen afhouden. Hij blaakt van het zelfvertrouwen en is, zeker bergop, duidelijk de sterkste. Daarnaast beschikt Kruijswijk nog over zeven gedreven ploeggenoten van LottoNL-Jumbo en koestert hij een voorsprong van meer dan drie minuten op de paar overgebleven concurrenten.

Kruijswijk
De 28-jarige renner uit het Brabantse Nuenen kan de eerste Nederlandse winnaar van een grote ronde worden sinds Joop Zoetemelk, bijna 36 jaar geleden. Joop kwam destijds in zijn gele trui hand in hand met Gerrie Kneteman (met het fameuze TI-Raleigh shirt) over de finish op de Champs-Elyseés. Ik herinner me die bijzondere dag nog, het is één van mijn oudste herinneringen, niet in de laatste plaats omdat het de dag is dat ik wielerfan voor het leven ben geworden. Onderstaande foto nam mijn vader van mij op zondag 20 juli 1980, een week voor mijn zesde verjaardag.

Robert in gele trui

Vrijdag en zaterdag staan er nog twee zware bergritten op het menu. De Giro-karavaan doet één etmaal buurland Frankrijk aan. De etappe van vrijdag vertrekt nog wel vanuit Italië (Pinerolo om precies te zijn), maar eindigt op het Franse skioord Risoul. Halverwege ligt de top van de Colle dello Agnello, met 2.744 meter het dak van deze Giro, ook wel Cima Coppi genaamd. Dit markeringspunt is vernoemd naar de beroemde Italiaanse wielrenner Fausto Coppi die ruim 55 jaar na zijn dood nog springlevend is als je Italiaanse wielerfans spreekt. Op de streep in Risoul ligt een extra prijs klaar voor de winnaar van de etappe die over de Cima Coppi voert: de Trofeo Torriani, vernoemd naar de kettingrokende Vincenzo Torriani die maarliefst 45 jaar koersdirecteur van de Giro was. Onderstaand een foto van beide heren.

Coppi en Torriani

Zaterdag krijgen Esteban Chaves en Alejandro Valverde de laatste kans om de roze trui aan te vallen. Zondag wordt de Giro immers afgesloten met een ‘wandeletappe’ naar Turijn en zullen er geen verschuivingen meer zijn in het algemeen klassement. De aangeslagen Vicenzo Nibali, Rafal Majka en Ilnur Zakarin staan op vijf minuten achterstand en hebben hun zinnen op de dagzege gezet. De etappe start in het Franse Guillestre en de streep ligt 134 kilometer verderop in Sant’Anna Divinadio. Qua afstand peanuts voor profs, maar met drie cols van ca. twintig kilometer lang en 4.000 hoogtemeters een loodzware klus voor de renners die de afgelopen drie weken al 3.000 kilometer hebben gekoerst. Achtereenvolgens staan op het menu zaterdag: de Col de Vars, de Col de La Bonette en de Colle della Lombarda, met recht een heroïsch slotstuk te noemen….

Etappe start Guilliestre

Op een steenworp afstand van Guillestre, de Franse vertrekplaats van de Giro-etappe van zaterdag, waren we vorige zomer met het gezin op vakantie. Tijdens een uitstapje belandden we met vrienden in het berggehucht La Chalp, vlakbij Crevoux. ’s Winters is het hier volledig wit, maar in augustus is het vrijwel volledig groen. Na een wandeling streken we neer op het terras van restaurant La Petite Fringale, een geweldige naam voor wielrenners want het betekent: De Kleine Hongerklop. Ontzettend leuke tent, we hebben er heerlijk gezeten en maakten er deze foto’s (rechts ons dochtertje Sophie met daarnaast haar vriendinnetje Nanne).

Nanne en Sophie

Wat aten we daar?

Zware kost is in deze ruige bergstreek eerder regel dan uitzondering, zo ook in La Petite Fringale. Als een gerecht geen spek, eieren, room of kaas bevat -bij voorkeur een combinatie van de vier- moeten ze het niet in deze contreien. Marsha en ik kozen unaniem voor dezelfde gerechten: eerst een soort quiche, Tourte Montagnarde genaamd, en daarna een pastagerecht. Erg smakelijk, maar o zo machtig. Ik herinner me dat we zowel diner als ontbijt de volgende dag aan ons voorbij hebben laten gaan.

Tourte Montagnarde

Wat dronken we erbij?

Marsha had een glaasje witte wijn bij het eten: een frisse Chignin uit het gelijknamige plaatsje. Ondergetekende ging voor een biertje van de tap. Bestel in Frankrijk geen ‘bière’ (dan komen ze soms met een flesje aanzetten) maar een pression, formaat ‘demi’. Wie een galapin bestelt, krijgt een  biertje in een groot formaat wijnglas geschonken. En voor wie dorst als een paard heeft, biedt een distingué uitkomst: een hele liter. Dat laatste werd me te gortig, ik moest terug nog de berg af met het gezin in de auto, dus ik hield het bij een tussenmaatje – gevuld met het plaatselijk gebrouwen Saint Omer. Hier zit ik (aug 2015) en over 10 weken zijn we er weer. Nu al zin in!

La Petite Fringale en een Pression

Forza Kruijswijk, ciao tutti!

Robert Dousi

@robertdousi

 

Goed onderweg in de Giro

We zijn over de helft van de Giro d’ Italia 2016. De Nederlandse fans zijn de afgelopen weken enorm verwend. Zo was er de proloogwinst en een serie roze truien voor de Limburgse alleskunner Tom Dumoulin. We zagen een ontketende Maarten Tjalingii die in het openingsweekend heel Gelderland op z’n kop zette door op Posbank de blauwe trui van het bergklassement te pakken. En voor de eindafrekening in het algemeen klassement mogen we hopen op een topklassering voor de zeer attent koersende Steven Kruijswijk van LottoNL-Jumbo. Hij staat nu op “P4” (sorry, ik heb ook Max-koorts) en ik kan geen enkele reden bedenken waarom hij niet omhoog zou mogen kijken.

Dumoulin

De jonge Luxemburger Bob Jungels van Etixx-Quick Step voert momenteel het klassement aan. Van de mannen die kans maken op de eindzege, staat de Spaanse linkmichel Alejandro Valverde (3e) er het beste voor- op de voet gevolgd door Vicenzo Nibali (5e). Topklimmers Rafal Majka, Ilnur Zakarin en Esteban Chaves staan op lichte achterstand maar mogen zeker nog hopen op het hoogste schavot.

Op de tweede plaats staat een bijzondere kerel waar ik al een paar jaar enorm fan van ben: het is de Andrey Amador Bikkazakova van Team Movistar, zoon van een Costa Ricaanse vader en Russische moeder. In 2012 was hij de eerste Costa Ricaan die een etappe in de Giro d’Italia won en hij deed dat op grandioze wijze. Iedereen gaat ervan uit dat hij komende dagen als bliksemafleider van zijn kopman Valverde gaat fungeren, maar ik hoop vurig dat hij zijn ploegleider negeert en voor zijn eigen kansen gaat rijden. Heerlijke aanvaller deze man en bijzonder sympathiek bovendien. Vámos Amador!

Knipsel

Waar zijn we inmiddels? De Giro-Karavaan is neergestreken in het noorden van Italië. Zaterdag staat er een bergetappe op het menu waar ik me erg op verheug. De start is in Alpago, regio Veneto, de finishstreep is getrokken in Corvara. Over 210 km gaat het de hele dag op en af. De renners moeten in totaal zes cols trotseren van 1e, 2e en 3e categorie, waaronder de Passo Pordoi die een hele lange aanloop kent. Ik acht de kans groot dat een kopgroep lukt om uit de greep van het peloton te blijven, al zullen ook enkele klassementsrenners met goede daalcapaciteiten deze etappe hebben aangekruist.

Etappe

Zondag staat een klimtijdrit over een kleine 11 kilometer op het programma van Castelrotto naar Alpe Di Siusi. De eerste 2 kilometer van de tijdrit zijn goed te doen, maar daarna wordt het bijzonder pittig. Tot aan de streep blijft de weg onafgebroken stijgen met gemiddeldes tot 10%.

De Giro is dan aanbeland in de regio Trentino “Alto-Adigo” of, zoals wij in Nederland zeggen, Trentino “Zuid-Tirol”. Met het Gardameer en de Dolomieten om de hoek is het hier goed toeven; het gebied wordt alom beschouwd als één van de mooiste streken van Europa en is dan ook het favoriete vakantieoord van veel Nederlanders. Je zal de luiken van je hotelkamer open doen en dan dit uitzicht hebben. Mooi man!

Trentino

Wat eten we in deze contreien?

Voor het recept van vandaag heb ik een beroep gedaan op mijn boekenkast: de CULINARIA – Italia (de hele serie is een must have, na twee minuten lezen waan je je op vakantie). Mijn oog viel op een recept dat ik niet ken, genaamd: Canederli. Het zijn balletjes van oud wit brood, eieren en melk met erdoorheen doorregen spek, salami en peterselie, gekruid met nootmuskaat. Lekker happie op de bank voor de TV, gaan we dus proberen!

Canederli en Forst

Wat drinken we erbij?

Geen wijn dit keer maar bier. In dezelfde CULINARIA las ik dat Alto Adige een biergebied bij uitstek is. Het kristalheldere water uit de Alpen van Merano zorgt ervoor dat hier al sinds de 10e eeuw bier wordt gebrouwen. Om recht te doen aan de Duitstaligen in dit gebied, kies ik dit weekend voor een pilsje met een Germaanse naam: FORST (Premium). “Parelend & Verfrissend”, volgens de eigen marketingafdeling. En dan met zo’n zalig, ouderwets glas erbij…..mij hebben ze te pakken. Salute!

Ciao,

Robert Dousi

@Robertdousi

PS: voor degenen die het leuk vinden hun Italiaans op te halen, heb ik onderstaande foto gemaakt van mijn Giro scheurkalender 2016 (ja, die bestaat :))

Giro Scheurkalender

Giro d’ Italia 2016

Aanstaande vrijdag (6 mei) start de eerste grote wielerronde van 2016: de Giro d’Italia. Geen land is de laatste jaren zo verwend met “Big Starts” als Nederland. De Vuelta à España vertrok in 2009 vanuit Drenthe. In 2015 was Utrecht het decor van de Grand Départ van de Tour de France. En komend weekend is het, 6 jaar na de Giro-start in Amsterdam, Grande Partenza vanuit Nederlands grootste provincie: Gelderland!

Na drie koersdagen in Nederland vertrekt de Giro-karavaan op maandag naar Italië waar vanaf dinsdag 10 mei wordt begonnen aan een reis van Zuid naar Noord-Italië. In de laatste week is er ook nog een uitstapje naar Frankrijk met aankomt op Risoul, daags later gevolgd door een heroïsch slotstuk met vertrek uit Guillestre.

Italië

Op de openingsdag in Apeldoorn wordt de renners een 9.8 kilometer lang parcours voorgeschoteld. Het startpodium staat opgesteld bij wielerbaan Omnisport, waar vijf jaar geleden het WK baanwielrennen plaatsvond. Het parcours is zo vlak als een biljartlaken en bevat veel lange rechte stukken. De laatste bocht ligt bij het rijksmonument ‘De Naald’, helaas vooral bekend van de aanslag van Karst Tates op Koninginnedag 2009. Na het monument draaien de renners de Loolaan op waar na 600 meter de finishlijn is getrokken.

Paleis het Loo

Op zaterdag gaan de renners tegen de klok in van Arnhem naar Nijmegen en een dag later nemen ze de omgekeerde route, maar dan via het oosten van Gelderland. Tijdens deze etappe is direct de bergtrui te verdienen: de maglia azurro (ik tip hiervoor een Nederlander van LottoNL-Jumbo!).

Na de start op het Arnhemse Kerkplein komen het peloton via Ede, Rhenen en Tiel aan bij de Van Randwijckweg in Beek. Deze straat is ca. 1 km lang met gemiddelde stijging van 6,8% en heeft de 4e categorie meegekregen van de organisatie. Veel renners zullen dit laatste feit vol verbazing tot zich nemen; in Italië en Spanje staan dit soort ‘rimpelingen’ niet eens op de kaart, laat staan dat er punten te verdienen zijn.

Enfin. Na de ‘top’ is het nog ruim 30 kilometer tot aan de finish. De renners kunnen de slotfase twee keer verkennen alvorens ze gaan spurten voor de dagzege. De etappe eindigt namelijk met twee plaatselijke rondes waarbij meerdere keren de Waal gepasseerd wordt. Op 350 meter voor het einde draait het peloton de Oranjesingel voor een ziedende massasprint.

Brug

De zondagetappe is qua parcours vergelijkbaar, maar dan precies andersom. Na een lus door Achterhoek bevat de finale opnieuw twee plaatselijke omlopen en een klimmetje van 4e categorie. Dit keer is de welbekende Posbank de enige hindernis van de dag. Deze 2.2 kilometer lange helling, die op het einde een steil stukje van 12% heeft, ligt op ruim 50 kilometer van de eindstreep. Na de top gaan de renners via Velp naar de 14 kilometer lange omloop in Arnhem waar de finishstreep is getrokken op de Velperbuitensingel.

Mooie velden

Zoals elke grote wielerronde zal ook de Giro-organisatie geen moment onbenut laten om Italië op z’n voordeligst neer te zetten. De komende drie weken dus geen woord over de vreselijke tragiek van de bootvluchtelingen op Lampedusa, de uitzichtloze armoede in het zuiden van De Laars of de alom aanwezige corruptie in alle geledingen van het Italiaanse Bestuur. In plaats daarvan alleen maar beelden van alles wat Italië voor velen vakantieland nummer één maakt: het licht van Toscane, eindeloos glooiende heuvels, prachtige kathedralen en fenomenale kustdorpjes.

Ik kom er eerlijk voor uit: ik ben te lui om tegen al die misstanden te protesteren dus laat ik me ook dit jaar weer gedwee foppen door de TV-helikopters van de RAI.

Prachtige decors in de Giro

Welke renners moeten we in de gaten houden dit jaar? Voor de bookmakers van Unibet is de Italiaanse kampioen Vicenzo Nibali, alias ‘De Haai van Messina’, dé grote favoriet voor de eindzege en ik ben dat met hen eens. Voor de overige twee podiumplekken worden de Spanjaarden Mikel Landa en Alejandro Valverde getipt.

Bij de outsiders staan Ilnur Zakarin, Rigoberto Uran, Rafal Majka, Domenico Pozzovivo, Jacob Fuglsang en Esteban Chaves. Ook onze landgenoot Wilco Kelderman wordt een hoge eindklassering toegedicht, maar ik verwacht hem zeker niet op het podium in Turijn (hij doet niet mee Unibet!). Wel heb ik goede hoop op een etappezege van mannen als Steven Kruijswijk, Martijn Keizer en Moreno Hofland.

Renner

Maar laten we eerlijk zijn: we rekenen er stiekem op dat Limburger Tom Dumoulin deze maand de magische maglia rosa om zijn schouders gehangen krijgt. De super-tijdrijder kan direct op de eerste dag zijn slag slaan in Apeldoorn maar krijgt een week later een nóg mooiere kans met een lange, op zijn lijf geschreven tijdrit in de Chianti-streek.  En als ‘Ons Tom’ het niet voor de leiderstrui doet,  dan toch zeker voor twee kusjes van Giorgia Palmas, de rondemiss van dienst tijdens de Giro d’Italia 2016. Onderstaand showt ze het ons het roemruchte tricot op de haar kenmerkende, vakkundige wijze….

Pro Cycling Ronde Miss

Wat eten we in Gelderland?

Mijn lokale verslaggever uit Gelderland, zeer gewaardeerd collega Hans Kateman, maakte mij in de aanloop naar de Giro wegwijs in de lekkernijen van ‘zijn’ provincie. Het aanbod overviel me: voor de beste asperges, aardbeien en kersen moet je dus in Gelderland zijn – waarvan acte Hans!

Omdat anno 2016 ‘Heel Holland Bakt’, wil ik niet achterblijven. Het gros van mijn familie komt uit de omgeving van Arnhem en dus gaan we dit keer voor een zoete lekkernij: Arnhemse Meisjes. Ze zijn overal te koop, maar je kunt ze ook vrij eenvoudig zelf maken. Bekijk hiervoor het recept van TV-chef Rudolph van Veen via onderstaande link.

http://www.24kitchen.nl/recepten/arnhemse-meisjes

Gelderse lekkernijen

Wat drinken we in Gelderland? Wijn van eigen bodem. Huh? Jazeker!

Pal aan het Giro parcours van komend weekend ligt Domein Hof te Dieren. We lezen op hun website:

“In het hart van Gelderland, genesteld op de Veluwezoom, met ruim uitzicht over de Achterhoek ligt in Dieren, op een lichte glooiing, de grootste ommuurde wijngaard van Nederland! De op traditionele wijze gemaakte rode, witte en rosé wijnen zijn de afgelopen jaren al diverse malen in de prijzen gevallen. Youp en Riet Cretier nodigen u van harte uit om te komen kijken en proeven op deze Nederlandse biologische wijngaard van ruim twee hectare”

 

Gelderse wijnen

Een bezoekje waard, dunkt mij – en aldus zal geschieden. Ik meld mij volgende week weer, CIAO!

Roberto

Twitter logo@robertdousi

De Reuzen van de Italiaanse Alpen

We gaan de laatste week van de Giro d ‘Italia in. De kaarten zijn geschud en liggen op tafel, maar zijn nog niet allemaal omgedraaid. Een handvol renners, Quintana, Majka, Evans, Pozzovivo en ‘new kid on the block’ Fabio Aru, mogen nog hopen op de eindzege. Onze landgenoot Kelderman doet het fantastisch met zijn 7e plek in het algemeen klassement, maar lijkt nog net te kort te komen voor het podium. De roze trui hangt stevig om de schouders van Rigoberto Uran die hij veroverde na een fenomenale tijdrit richting Barolo, afgelopen donderdag. Onderstaand een foto van zijn moeder die huilend voor de TV toekijkt hoe haar zoon als eerste Colombiaan ooit de roze leiderstrui krijgt omgehangen. Helaas heeft zijn vader Heriberto Uran, ex-wielrenner, dit allemaal niet meer mogen meemaken. Hij werd vermoord toen zoonlief 14 jaar oud was.

Moeder Rigoberto Uran

Morgen staat, wat mij betreft, de mooiste rit van heel 2014 op het programma, de Tour de France en de Vuelta a España incluis. Het peloton rijdt dwars door het Nationale Park Stelvio en moet drie machtige reuzen over: de Passo Gavia (16.5 km lang, gemiddelde stijging 8,0%), de Passo Stelvio (21.7 km, 6,7%) en afsluitend naar Val Martello (22.4 km, 6.4%) waar na 139 kilometer de streep is getrokken.

De Passo Gavia kennen we in Nederland vooral van die ene, beruchte Giro-etappe in juni 1988. Omdat het weer in de vallei meeviel vergeleken bij de weersvoorspelling, had Nederlander Johan Vandevelde zich aan de voet van de Gavia van alle overtollige ballast ontdaan door zijn muts, jack en handschoenen af te geven. Maar de renners werden bergop ongenadig gegeseld door sneeuw en ijskoude. Johan leek de etappe toch te gaan winnen maar miste op de top van de Gavia zijn verzorger Giuseppe Parolini, die met droge warme kleding, reservewielen en een wijntje op de renner stond te wachten. Na vier kilometer dalen moest Vandevelde, bevangen door de kou, volledig ontgoocheld plaatsnemen in de rennersbus. Een derde van het peloton haakte die dag af. Eric Breukink gaf de etappe een definitief Nederlands tintje door de etappe op grootse wijze te winnen. De Amerikaan Andrew Hampsten pakte die dag de roze trui. Bekijk het filmpje op onderstaande link over deze beruchte etappe met commentaar van Mart Smeets.

http://www.youtube.com/watch?v=6XYLNxXeG1Y

Enfin. Het wordt gegarandeerd genieten morgen. Als het niet van de koers is dan toch zeker van het schitterende decor. Laten ons hopen dat het weer een beetje meezit, de laatste voorspellingen zijn helaas niet al te best – zeker niet op de Gavia, waar morgenochtend nog wat sneeuw kan vallen……

Omgeving

Komende donderdag staat er nog een klimtijdrit op het programma maar ook na deze etappe zal de eindwinnaar nog niet vaststaan. Op de voorlaatste dag van de Giro, aanstaande zaterdag, doemt namelijk nóg een monsterlijke reus op: de Monte Zoncolan. Vanaf Ovaro is deze berg 10.5 km lang. Het gemiddelde stijgingspercentage van de klim is 11.5 %. Op de rode stukken op onderstaand profielkaartje krijgen de renners stijgingspercentages van minimaal 12% voor hun kiezen met meerdere uitschieters van rond de 20%. Ik moet er niet aan denken om hier tegenop te fietsen en ben blij dat ik zaterdag met een ‘natje en een droogje’ voor de buis zit.

Monte Zoncolan

Zondag wordt de Giro d ‘Italia 2014 afgesloten in Trieste. Dit is een sfeervolle universiteitsstad, grenzend aan Slovenië en gelegen aan de Mare Adriatico. Zoals men in Oost-Frankrijk omver wordt geblazen door de mistral en in de Pyreneeën door de Tramontana, waait in Trieste de stormachtige Bora. Het peloton zal hier geen last van hebben want de Bora is gelukkig een winterverschijnsel. In Trieste hangt naar verluidt een aparte sfeer: naast Italiaans en Oostenrijks doet het hier ook een beetje Parijs-achtig aan. Grote statige gebouwen, brede lanen, dat werk. Ik ben vastbesloten om Trieste binnen afzienbare tijd te gaan bezoeken met mijn gezin, te beginnen met een espresso op het terras van het stijlvolle Caffe degli Specchi, een van de meest geliefde afspreekpunten van de Triestini.

Triest

Wat eten we? Een smakelijk bordje uit de regio Trentino: Crema di Carotte e Cozze, oftewel: wortelsoep met mosselen. Bekijk het recept van een collega-blogger op onderstaande link:

https://culinariaitalia.wordpress.com/category/recipe/regions/trentinoalto-adige/

Recept wortelsoep met mosselen

Wat drinken we erbij? Een koud biertje. De stad Rome werd dit jaar niet aangedaan door de Giro-karavaan en om de gepasseerde Romeinen nog enigszins te betrekken, nemen we een biertje van het merk PERONI, afkomstig uit Italiaanse hoofdstad. PERONI is ‘gewoon’ verkrijgbaar bij Albert Heijn. Zondagavond sluiten we de Giro af met een espresso van het merk ILLY. Want die komt uit Trieste.

Logo's Peroni Illy

Ciao!

Robert Dousi

PS: dit is mijn laatste blog over de Giro d’Italia 2014. Eind juni meld ik mij weer met een voorbeschouwing op de Tour de France om er in juli om de drie dagen verslag van de doen. In de eerste week ga ik samen met een vriend naar de Tour om de finish in Lille en de start in Ieper bij te wonen. In de tussentijd ben ik te volgen op Twitter met het laatste nieuws over het profwielrennen.

Twitter logo @Robertdousi

De Slag om Montecassino

De kop van de 97e Giro d’Italia is eraf. De ploegentijdrit op vrijdag werd gewonnen door Orica-GreenEdge. Niet de door mij getipte Italiaanse kampioen Ivan Santaromita, maar de Canadese routinier Svein Tuft kwam als eerste over de streep van die ploeg en mocht derhalve de roze trui aantrekken. Afgesproken werk, zo bleek later. Tuft was jarig vrijdag (waarom wist ik dat niet?) en zijn ploeggenoten, waaronder Nederlander Pieter Weening, hadden geen beter cadeau voor hem kunnen verzinnen. Marcel Kittel sprintte zaterdag èn zondag op imposante wijze naar dagwinst in respectievelijk Belfast en Dublin. In laatstgenoemde stad werd volgens de laatste berichten een op scherp staande bom ontmanteld die in een auto langs het parcours stond, bizar.

Enfin. Ex-Rabo renner Michael Matthews is de leider in het algemeen klassement en dus de trotse drager van de maglia rosa. De Nederlander Maarten Tjallingii zag zijn lange vlucht langs de Noordierse kust beloond met de blauwe trui van het bergklassement.

Foto rijders

Vandaag hebben de renners een rustdag. Per vliegtuig zijn ze verplaatst naar het zuidoosten van Italië. De komende etappes zijn relatief vlak en we gaan ongetwijfeld een paar mooie sprints zien. De eerste week van een grote ronde wordt door sommige wielervolgers als langdradig ervaren. Maar als de helikopters hun werk goed doen, hoeven we ons ook dan geen moment te vervelen voor de TV (SPORZA of Eurosport, de NOS laat dit jaar verstek gaan). We suizen namelijk van het ene panoramische uitzicht zó de volgende ansichtkaart in.

Panorama foto's

De etappe van donderdag wordt, los van de genoemde klim in de finale, een bijzondere – niet in de laatste plaats voor mijn (schoon)familie. Dat behoeft enige toelichting. Mijn zoon Casper heeft als tweede naam Alfons. Hij is vernoemd naar Alfons Stucki (spreek uit: STOET-SKI), een Poolse tankcommandant die de opmars vanuit Normandië tot en met de bevrijding van Nederland in de frontlinie meemaakte. Met zijn geallieerde strijdmakkers heeft hij o.a. Breda bevrijd alwaar hij verliefd werd op de daar woonachtige Maria Kanters. Uit dit huwelijk is Jozef Alfons Adriaan (“John”) geboren. John is mijn schoonvader.

De bevrijding van Breda was een memorabele-, maar niet de meest gedenkwaardige gebeurtenis voor de Polen ten tijde van De Tweede Wereldoorlog. Dat was wèl de Slag om Montecassino, de plaats waar de Giro donderdag finisht, onder toeristen bekend vanwege de schitterende benedictijnse abdij, gebouwd op een 500 meter hoge rots.

Abdij Slag om Montecassino

Hoe raakten de Polen daar verzeild? Ik heb het even opgezocht: na drie mislukte geallieerde pogingen in het eerste kwartaal van 1944, volgde in mei de vierde slag om Montecassino. Deze werd uitgevochten door het Poolse 2e Korps onder generaal Władysław Anders. Bij de eerste aanval (11 – 12 mei) leed het korps zware verliezen, maar stelde het wel het Britse leger in staat om door de Duitse linies in de vallei van de rivier Liri beneden te breken. Op 18 mei slaagde een Poolse verkenningseenheid erin om de ruïnes van het klooster te bezetten.

De verovering van Montecassino maakte de opmars van Britse en Amerikaanse troepen naar Rome mogelijk. Rome viel op 4 juni 1944 in hun handen, twee dagen voor D-day, de landing in Normandië. Van de betrokken Poolse soldaten sneuvelden er ongeveer 4.000. Onderstaand een afbeelding van het Poolse ereveld, gezien vanaf de hierboven afgebeelde abdij van Montecassino.

Gedenkplaats Poolse Strijders

De Slag om Montecassino heeft een prominente plek in de Poolse geschiedenis. Het was voor de hun troepen immers één van de grootste overwinningen op de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog. Bijna alle Polen kennen het lied “Rode klaprozen op de Monte Cassino” (“Czerwone maki na Monte Cassino”). Het refrein is als volgt:

Slag om Montecassino

Ik kan alleen maar hopen dat de paar Polen in het Giro-peloton, bijvoorbeeld de sterke klimmers Majka en Niemiec, zich bewust zijn van deze historische plek en daardoor donderdag extra kracht in de benen vinden om iets moois te laten zien.

Wat eten we deze week? De etappe naar Montecassino start in Sassano, een dorpje in de provincie Salerno, onderdeel van de regio Campania. Uit deze streek komt dit keer het recept: Pollo alla Cacciatore (“Jagerskip”). De versie van Jamie Oliver is erg toegankelijk, je vind ‘m op onderstaande link.

Pollo alla cacciatora

Wat drinken we tijdens de koers?

Wijn, zou je zeggen. De regio Campania, met hoofdstad Napels, leent zich namelijk bij uitstek voor het maken van topwijnen. Echter, door de mentaliteit van de ‘Napolitani’ zijn er in Campania relatief weinig Denominazione di Origine Controllata (DOC) wijnen. Om de DOC-status te verkrijgen, dienen er talloze formulieren te worden ingevuld. En dit is natuurlijk helemaal niets voor de doorsnee Napolitaan. Dit luie gedrag willen wij natuurlijk niet belonen. We nemen water bij het eten en nuttigen tijdens de koers een andere specialiteit uit Campania: Limoncello! Hierbij de link naar het recept om het zelf te maken. Een kind kan de was doen, zolang je maar geduld hebt.

http://www.italie.nl/Limoncello/4613/p1540/c1894/i0/default.html?type=9&region=15

Limoncello

Ciao!

Robert Dousi

PS: Volg mij op twitter (@robertdousi) voor het laatste wielrennieuws!