Go Diego, GO!

De Giro d ’Italia is bijna op de helft. Vandaag hebben de renners een rustdag om te herstellen van de eerste serieuze test in het middengebergte, afgelopen weekend. Zondag won Pieter Weening op fraaie wijze de etappe naar Sestona door de Italiaan Malacarne in een sprint-a-deux te verschalken. Weening was al de laatste Nederlandse etappewinnaar in zowel Giro d ’Italia (2011) als Tour de France (2005) en voegde daar gisteren dus een prachtige overwinning aan toe. Hulde!

Zaterdag, in een van de spannendste finales die ik ooit heb gezien, bleek de jonge Italiaan Diego Ulissi op Montecopiolo weer de sterkste. Na afloop verklaarde hij de aankomst te hebben verkend op Google Maps. Dat vond ik persoonlijk een minder romantische voetnoot. Hoe dan ook: met zijn sluwheid en imposante eindschot bergop, gaat hij gegarandeerd een fantastisch palmares bij elkaar fietsen. Leuk weetje nog: Ulissi, geboren in de zomer van 1989, is vernoemd naar Diego Maradonna, sterspeler van UEFA-cup winnaar Napoli dat jaar. Ik ben inmiddels groot fan van Ulissi en ik heb hem vast opgeschreven voor het WK wielrennen in het Spaanse Ponferrada, eind september. Om mijn dochtertje voor Nickelodeon na te zeggen: Go Diego, GO!

Go Diego Go

Waar zijn we? Italië kent 20 regio’s die op hun beurt weer zijn onder te verdelen in provincies, 110 stuks om precies te zijn. De regio’s Apulië, Basilicate, Campanië en Lazio liggen inmiddels achter ons. De Giro-Karavaan is neergestreken in Umbrië, in het hart van ‘de laars’. Morgen vertrekken de renners vanuit de universiteitsstad Modena, vooral bekend als autocentrum, onder andere vanwege de aanwezigheid van de Italiaanse paradepaardjes Ferrari, Lamborghini en Maserati.

Van Umbrië rijden de renners naar Emilia-Romagna, de regio die ook wel ‘de buik van Italië’ wordt genoemd. Woensdag rijden de renners langs de Ligurische kust (´bloemenriviera”) naar Savona om donderdag in de regio Piemonte neer te strijken. Dit is de streek van mist, mysteries, truffels, Barbaresco en Barolo. In dit laatste dorp, beroemd om haar gelijknamige wijn, finisht de individuele tijdrit van donderdag waar ik hoop op vuurwerk van onze sterke landgenoot Wilco Kelderman.

Regio's Italië

Wie de Giro d ‘Italia van 2014 op zijn naam gaat schrijven, staat nog niet vast. Wel weten we inmiddels, wie ‘m niet gaat winnen. Al op de eerste dag in Belfast verloor de Giro outsider Daniel Martin die zijn halve GARMIN-ploeg meesleurde in zijn val. Afgelopen donderdag sneuvelde de Spaanse topfavoriet Joaquim Rodriguez op de spekgladde wegen voor Montecassino. De massale valpartij aldaar was misselijkmakend. Tientallen renners moesten na afloop letterlijk en figuurlijk hun wonden likken. Wie zich sterk voelt, moet de onvoorstelbare ravage via onderstaand filmpje nog maar eens bekijken.

http://www.youtube.com/watch?v=JVZ2f3j7qEI

Valpartij Montecassino

De afgelopen jaren wordt er in het peloton veel geklaagd dat het onderlinge respect, vooral onder de nieuwe generatie, ver te zoeken is. Routinier Cadel Evans (BMC) liet vorige week een unieke kans liggen om zijn jongere collega’s te demonstreren wat collegialiteit inhoudt. Direct na de rampzalige valpartij, waarbij de helft van het peloton betrokken was, gaf hij zijn ploeggenoten opdracht om vol door te rijden. Hij werd hierbij geholpen door de overblijfselen van de ORICA-ploeg van roze trui drager Michael Matthews, die na afloop de vermoorde onschuld speelde.

Door deze pikante exercitie won Evans tientallen seconden, zo niet minuten, op zijn concurrenten voor de eindzege. De actie van Evans cum suis oogstte een storm van kritiek, slechts een enkeling kon begrip opbrengen voor zijn besluit om niet in de remmen te knijpen. Eén ding is zeker: als de Australiër de komende dagen wat fysieke malheur of materiaalpech kent, staat een monsterverbond van MOVISTAR (Quintana), OPQS (Uran), AG2R (Pozzovivo), SAXO-TINKOFF (Majka) en BELKIN (Kelderman) klaar om deze openstaande rekening te vereffenen. Mijn zegen hebben ze.

Dartbord

Wat eten we deze week? In Emilia behoort het maken van ham tot een eeuwenoud ambacht. De ‘Prosciutto di Parma’, een zogeheten DOP, is hiervan het bekendste voorbeeld. ‘DOP’ staat voor Di Origine Protetta, letterlijk vertaald: ‘aan de bron beschermd’. De varkens zijn gehouden aan een streng dieet. Naast mais, gerst en fruit, eten ze hier louter “wei”, nota bene het afvalproduct van Parmigiano Reggiano kaas. Na een hangperiode van 10 tot 12 maanden is de Prosciutto di Parma klaar voor consumptie. Zalig op een verse ciabatta, maar met dit mooie weer ga ik voor de versie ‘con melone’. Heerlijk licht en makkelijk bovendien.

Parmaham met meloen

Wat drinken in de tweede Giro week? Zoals gezegd staat aanstaande donderdag een individuele tijdrit op de agenda met finish in Barolo, een klein maar wereldberoemd wijndorpje in de regio Piemonte. Het wijngebied in deze regio wordt bijna in zijn geheel omringd door de Alpen. Piemonte betekent dan ook: aan de voet van de bergen. Ik ben zelf nog nooit in Barolo geweest en dat neem ik mijzelf kwalijk. Het moet er schitterend zijn als ik de plaatjes zo bekijk.

Barolo Streek

Barolo-wijn moet voor 100% gemaakt worden van de Nebbiolo-druif en een alcoholpercentage van minimaal 13% hebben. Voor een gewone Barolo geldt dat deze pas 3 jaar na oogst (inclusief houtrijping van minimaal 2 jaar) mag worden vrijgegeven. Voor de Barolo ‘Riserva’ is dat respectievelijk 4 en 3 jaar, voor de ‘Riserva Special’ respectievelijk 5 en 4 jaar.

Om iedereen in Nederland de gelegenheid te bieden om nog déze week Barolo te proeven, gaan we voor de ‘Barolo Alasia’, verkrijgbaar bij Gall & Gall met 550 vestigingen in Nederland. Hij kost EUR 19.99 per fles, maar dan heb je ook wat. Volgens de Italianen zelf is Barolo: “De Koning der Wijnen, Wijn der Koningen”.

Barolo Alasia

Alla salute, amici!

Robert Dousi

PS: vorige week is mij een enorme eer te beurt gevallen. In de etappe van afgelopen donderdag werd tijdens de LIVE uitzending van Eurosport verwezen naar mijn vorige stukje (“De Slag naar Montecassino”). Ontzettend leuk, ik werd er verlegen van. Bekijk het fragment op onderstaande link!

http://youtu.be/qKvjXUt-9n4

Advertenties

Adieu Corse, bonjour Cote d’Azur!

Na een bizarre finale in de openingsrit met de Duitser Kittel als winnaar van een gedecimeerd peloton, volgde zondag een even fraaie, als verrassende etappezege van de Belg Bakelants die op de streep 1 luttele seconde overhield om het aanstormende peloton te bedwingen. De laatste rit op Corsica vanmiddag lijkt een onmogelijke opgave voor ras-sprinters als Cavendish en Kittel. Of ‘heuvel’sprinters als Sagan en Rojas wel zonder kleerscheuren de laatste Col de Marsolino (2e categorie) overkomen, valt te betwijfelen. Als ook deze laatste categorie renners moet passen, kunnen we denken aan klassementsrenners die goed kunnen dalen en aankomen. Voorbeelden hiervan zijn de Spanjaarden Valverde en Rodriguez en onze landgenoot Bauke Mollema (jawel!). Tot slot zijn er nog een paar klassiekerspecialisten (Gilbert, Chavanel, Daniel Martin) die een kruisje achter deze etappe hebben gezet. Ik verheug me enorm op deze korte rit van Ajaccio naar Calvi (148 km ‘slechts’) niet in de laatste plaats vanwege het wederom schitterende landschap langs de westkust van Corsica.

Vanavond trekt de Tourkaravaan per vliegtuig en/of veerpont naar het Franse vaste land, Nice om precies te zijn. Het vliegende deel zal vlak voor de landing het gevoel hebben in zee te storten, de landingsbaan van Nice ligt namelijk als een uitgestrekte arm in de Middellandse Zee. Deze mondaine badplaats heb ik met mijn ouders en zus diverse keren aangedaan. Niet als eindbestemming, maar als laatste pleisterplaats op de vrijdag, voordat we op zaterdag een huurhuis aan de kust (of Corsica dus) betrokken. Naar een hotel hoefden we in Nice nooit te zoeken, die was al ruim voor vertrek uit Nederland door mijn moeder geboekt: het NOVOTEL, met zwembad. Bij het zeer uitgebreide ontbijtbuffet stonden kleine pakjes cornflakes en grote stukken watermeloen. Hier kon ik mij maanden van tevoren op verheugen, en dat deed ik dan ook! Op het plaatje hieronder een fragment uit ons fotoalbum, we schrijven juli 1982, met linksmidden een foto van ons gezin aan dat ontbijt.
Fotoboek corsica
Morgen wacht ons in Nice een in mijn ogen zeer aantrekkelijke etappe: de explosieve ploegentijdrit over 25km. De stress bij de wielrenners is hier enorm. Elk team bestaat uit negen renners, mits nog compleet. De tijd van de 5e renner die de finish passeert, geldt als eindtijd voor de ploeg in kwestie. ‘Appeltje-Eitje’ zou je denken, maar niets is minder waar. Het is zaak om als ploeg zo lang mogelijk bij elkaar te blijven en elkaar niet kapot te rijden, voorwaar geen eenvoudige opdracht. In het laatste kwart maakt het dan niet uit als er twee of drie afvallen maar er kunnen zich ook dan nog calamiteiten voordoen en zonder 5e man aan de finish ben je met de hele ploeg het haasje.
Ploeg OmegaPharmaQuickStep

Het team van OmegaPharma-QuickStep was vooraf mijn favoriet voor de ploegentijdrit mede door de aanwezigheid van de beste tijdrijder van de wereld: Tony Martin. Hij is echter gruwelijk gevallen afgelopen zaterdag en als je zijn medisch bulletin leest, is het onvoorstelbaar dat die man nog in koers is. Omega Pharma kan nog altijd winnen, maar ik neig nu toch meer naar Team SKY, Garmin-Sharp en Orica-Greenedge op het podium. We gaan het meemaken, ik ben zeer benieuwd. Het wordt in ieder geval een schitterend gezicht, al die mooie gekleurde treinen die tegen de 60 kilometer per uur over de met palmbomen bezaaide Promenade des Anglais, de befaamde kustweg van Nice, razen.

Over het eten kan morgen geen discussie bestaan: Salade Niçoise. Het gaat er alleen nog om welke wijn we erbij schenken. Er zijn wel 100 verschillende recepten van de Salade Nicoise. Het gaat uiteraard te ver ze allemaal op te noemen, zoek je eigen favoriet uit op internet. Zelf vind ik de klassieke variant van de Belgische chef Piet Huysentruyt een hele goede. Het recept staat te lezen op onderstaande link:

http://koken.vtm.be/recept/de-echte-salade-nicoise
Salade Nicoise

Als bijpassende wijn heb ik gekozen voor een in Nederland verkrijgbare Rosé uit de Provence: de elegante Caprice de Clementin. Hij is te koop bij Gall & Gall voor EUR 10.99. We slaan voor de zekerheid maar een hele doos in, die komt vast wel op nu de zomer in Nederland eindelijk zijn intrede lijkt te doen.

A bientôt!

Robert Dousi