Ermita Santa Lucia

Op 29 december 2003 heb ik mijn vriendin Marsha ten huwelijk gevraagd. Ik ging op mijn knieën voor Ermita Santa Lucia, een kerkje gelegen op een heuveltop boven het Spaanse dorp Alcossebre aan de Costa del Azahar. Godzijdank zei ze ‘Ja’. Komende november zijn we 12,5 jaar getrouwd.

De locatie van mijn aanzoek was niet toevallig gekozen. Mijn schoonouders wonen hemelsbreed 300 meter verderop. De as van de oma en opa van Marsha, de eerder gememoreerde Poolse tankcommandant Alfons Stucki, die in 1944 mede Breda bevrijdde, is hier uitgestrooid. Op de voorkant van onze huwelijksuitnodiging stond het kerkje afgebeeld. Onze namen staan sinds de dag van het aanzoek in de buitenmuur van het kerkje gekerfd.

uitnodiging

Vanwaar deze anekdote? De 5e etappe van de Vuelta 2017 finisht morgen, woensdag 23 augustus, bij Ermita Santa Lucia.

De letterlijke vertaling van ‘Ermita’ is kluizenaarshut. Internationaal is ‘Hermitage’ de meest gebruikte aanduiding. Een hermitage is een klooster met slechts één monnik (of zuster). De geestelijke in kwestie wordt ‘kluizenaar’, ‘heremiet’ of ‘anachoreet’ genoemd.

De naam ‘Lucia’ is afgeleid van het Latijnse lux (licht). Vanwege een legende over haar uitgestoken ogen is Santa Lucia patroonheilige van de blinden. Op Wikipedia las ik tot mijn verrassing dat Santa Lucia tevens de beschermheilige is van elektriciens en prostituees. Dat is maar goed ook, want beide beroepsgroepen zijn goed vertegenwoordigd langs de beruchte autoweg N340 die vanaf de Ermita te zien is.

Santa Lucia

De etappe van woensdag start in de badplaats Benicassím, sinds de 19e eeuw een vakantieoord voor fortuinlijke Spanjaarden uit de grote steden Valencia, Castellon en zelfs Madrid. Statige villa’s aan de boulevard herinneren aan deze glorietijd. Mijn zoontje zal het worst wezen; hij kent Benicassim vooral en alleen van het beroemde Aquarama, een doldwaas waterpark met (voor ondergetekende te) gevaarlijke glijbanen.

De finishplaats Alcossebre, ook wel gespeld als ‘Alcoceber’ of ‘Alcocebre’, ligt 35 kilometer noordwaarts aan de kust. Dat is te kort voor een reguliere etappe en dus neemt het peloton een fikse omweg door bergachtig gebied om de 175 kilometers van de rit te vervolmaken. Onderweg doorkruisen de renners talloze plantages, met naast citroenen, artisjokken en olijven vooral onvoorstelbaar veel sinaasappels en mandarijnen. De Costa del Azahar wordt om die reden ook wel de ‘Oranjebloesemkust’ genoemd.

sinaasappelplantage

Het peloton moet voor de slotklim naar de Ermita boven Alcossebre eerst vier hindernissen van 2e- en 3e categorie trotseren: de Alto del Desierto de las Palmas, de Alto de Cabanes, de Coll de la Bandereta en de Alto de la Serratella. Veel Spaanser dan dit worden Vuelta-etappes niet: het is de hele middag werkelijk geen meter vlak. Michel Wuyts (Sporza) duidde ‘Etappe 5’ afgelopen weekend treffend: ‘het hinterland van de Costa’s’. En zo is het.

Etappe

Voordat de renners aan de finale naar Ermita Santa Lucia beginnen, passeert de Vuelta-karavaan eerst nog het oude Spaanse plaatsje Alcala de Xivert. In het stadje zelf zijn diverse mooie kerkjes en oude gebouwen te bewonderen. Toeristen komen vooral voor het aan de andere kant van de snelweg gelegen Castello de Xivert. Dit ruige fort markeert de top van een bergkam aan de zuidkant van natuurpark Serra d’Irta. In 2004 waren mijn ouders op bezoek bij mijn schoonouders en bestegen wij en groupe dit eeuwenoude bouwwerk.

Castello de Xivert

De Spaanse TV-helikopters moeten vooral niet te lang om dit kasteel blijven cirkelen. Anders missen ze de mooie boulevard met palmbomen, de witte vuurtoren en het ertussen gelegen haventje van Alcossebre. Stuk voor stuk plekken die ik na 25 bezoeken in 16 jaren als mijn broekzak ken. Mocht de regisseur ervoor kiezen om het peloton vanaf de zuidoostkant te filmen bij het binnenrijden van Alcossebre, zien we ook nog de vele strandjes zoals Playa Tropicana, Playa Romana, Playa del Carregador en Las Fuentes.

Wanneer de einduitslag van de etappe op beeld wordt geprojecteerd, draait de helikopter vast en zeker om de Ermita heen. Onderstaand het kerkje van de achterkant, links is het laatste (dalende) stuk van het geasfalteerde kluizenaarspad, in de verte de kustlijn van Alcossebre. Eind juli waren we er nog tien dagen en ik heb nu alweer heimwee. Het is er echt goed toeven.

Santa Lucia uitzicht

Voor we aan de Spaanse culinaria toekomen, moet ik nog iets kwijt over de slotklim. Ik vermoed dat de chauvinistische Spanjaarden opzettelijk verkeerde informatie met ons delen. Het is op z’n zachtst gezegd vaag gemaakt wat nu eigenlijk het maximale stijgingspercentage naar de Ermita is. Zoals de klim nu wordt aangeduid (3.8 kilometer lang/ gemiddeld 8.7%), zou een machtsprinter kunnen denken dat ie met goede benen een kans maakt. Neem van mij aan: dat gaat ze in de verste verte niet lukken. Er zit een namelijk een afdaling in de klim, omhoog is het altijd meer dan 10%.

In diverse voorbeschouwingen van tijdschriften en collega-bloggers lees ik “maximale stijgingspercentages” naar de Ermita van 16%. Nou, het moet dus zijn: 18% – en dan niet één keer, maar drie keer. Weet ook dat die 18% een gemiddelde is over een paar honderd meter. Bijvoorbeeld (zie plaatje hieronder): in het tweede paarse stuk à 18% zit een linksdraaiende haarspelbocht onder de bomen verscholen die de 20% ruimschoots overstijgt.

Etappe hoogte

Om kort te gaan: ik hoop dat een kopgroep met minimaal één Nederlander het tot het eind gaat redden. Maar ik verwacht dat de usual suspects van het algemeen klassement komen bovendrijven en samen met een aantal ‘springveren’ om de dagzege gaan strijden. Mijn favoriet voor de Ermita-etappe was tot vanmiddag de Italiaan Domenico Pozzovivo. Hij viel echter in de slotfase van de rit naar Tarragona, net als de Spaanse outsider Dani Moreno. Het is even afwachten hoe deze twee zich morgen voelen.

Pozovivvo

Wat eten we op weg naar Ermita Santa Lucia?

Vlak voor de finishlijn ligt restaurant El Pinar, een Spaanse eetgelegenheid met een schitterend uitzicht over de kustlijn van Alcossebre. Even opgezocht in het familiearchief: Marsha en ik aten er voor het laatst in juli 2013, het betrof een lunch voor mijn 39e verjaardag. Gazpacho vooraf, Lenguado a la Plancha (zeetong van de plaat) en mijn favoriete klassieker: Crema Catalana als dessert (noem dat laatste hier vooral geen crème brulee!)

Eten el Pinar

Wat dronken we erbij?

De jarige job nam een gin-tonica als aperitief. En bij de vis ongetwijfeld witte wijn, maar ik kan me het etiket niet herinneren en ons fotoboek biedt dit keer helaas ook geen uitkomst.

En dus heb ik deze keer als wijntip gekozen voor een goed in Nederland verkrijgbare Spaanse wijn, een persoonlijke favoriet van mijn vrouw Marsha bovendien: VinaSol 2015 van wijnhuis Torres. Een frisse, fruitige wijn gemaakt van garnacha blanca en parellada. Zowel bij Albert Heijn als Gall & Gall in de schappen te vinden à EUR 7,99 de fles.

El Pinar en Vina Sol

Salut y Adios, amigos!

Robert Dousi

PS1: ik zie het kerkje van Ermita Santa Lucia elke dag. Mijn schoonmoeder schilderde het voor ons en het hangt al jaren in onze slaapkamer.

Schilderij

PS2: het promofilmpje van deze voor ons bijzondere etappe staat online, check it out!

https://vimeo.com/228943070

Advertenties

Hoog bezoek in Peñíscola

Wat een geweldige overwinning van Robert Gesink afgelopen zaterdag in de Koninginnenrit van de Vuelta 2016. Na een loodzware dag door de Pyreneeën, bleek Gesink op de top van de Aubisque de sterkste van zijn overgebleven medevluchters. Na jaren vol pech, verkeerde keuzes, mentale beproevingen en fysieke malheur, viel het kwartje nu eíndelijk een keer de goede kant op. Ik ben ontzettend blij voor hem en ben er zeker van dat er nu meer grote zeges gaan volgen. De ‘Condor van Varsseveld’ is ontketend!

Gesink

In het algemeen klassement speelt Gesink geen rol van betekenis en dat is precies waarom hij dit succes kon boeken. Wie gaat de Vuelta van 2016 dan wel winnen? Met nog een kleine week te gaan, lijkt dit Nairo Quintana van Movistar te worden. Gisteren pleegde de Colombiaan samen met de Tinkoff-ploeg van Contador een verrassende coup door de onverwoestbaar geachte trein van Team Sky aan flarden te rijden. De geïsoleerde Sky-kopman Chris Froome verloor minuten en alleen een buitenaardse tijdrit aanstaande vrijdag kan hem nog aan de eindzege helpen. Voor podiumplek drie komt nog een half dozijn renners in aanmerking. Het belooft hoe dan ook een spannende slotweek te worden; vol verwachting klopt ons hart!

Quintana

Na het vuurwerk in de bergen, staat er vandaag een – op het oog – saaie etappe op het programma. Voor mij persoonlijk is deze etappe met finish in Peñíscola juist éxtra bijzonder. Dat zit zo: zo lang ik ze ken, verblijven mijn schoonouders aan de Costa del Azahar, een relatief onbekende kuststrook van de provincies Castellón en Valencia. Ze wonen in het charmante dorpje Alcossebre in een mooie villa met zwembad èn uitzicht op zee waar we alleen al om die redenen graag komen.

Ongeveer twintig kilometer ten noorden van Alcossebre, ligt het iets bekendere Peñíscola, de aankomstplaats van vandaag. Het stadje is bekend om de majestueuze rots met een top van 65 meter boven zeeniveau, waarop een 14e-eeuws kasteel staat. Dit Castelló is gebouwd op de ruïnes van een oude Arabische citadel. Naast het kasteel zijn er ook fraaie tuinen, een basiliek en een angstaanjagend arsenaal waar levensechte Tempeliers hun opwachting maken.

Peniscola

Peñíscola was de thuisbasis van tegenpaus Pedro Martinez de Luna, bijgenaamd ‘Papa Luna’, die hier in aan het begin van de 15e eeuw zetelde. De Luna werd na de dood van tegenpaus ‘Clemens VII’ diens opvolger, waarbij hij de naam ‘Benedictus XIII’ aannam. Er volgde jarenlang gesteggel met het Vaticaan. Tijdens de concilies van Pisa (1409) en Konstanz (1414), wilde Benedictus van geen wijken weten om tot een einde van het ‘Westers Schisma’ te komen. Uiteindelijk werd hij in 1417 afgezet. ‘Papa Luna’ leefde tot zijn dood in 1423 in Peñíscola in de overtuiging dat hij de rechtmatige paus was, hierbij gesteund door zowel Spanje als Schotland.

Papa Luna

Morgen is de laatste rustdag in de Vuelta. In de resterende vijf etappes moet er nog het nodige geklommen worden. Woensdag is er de aankomst bergop op de Alto Mas de la Costa, een klim van 1e categorie. Donderdag is er een vlakke etappe en vrijdag staat dus de individuele tijdrit over 37 kilometer op het programma van Xàbia naar Calp.

Het klassement wordt zaterdag definitief opgemaakt na de zware bergrit van Benidorm naar Alto de Aitana, een ruim twintig kilometer lange klim van buitencategorie. Voordat het peloton aan deze laatste beproeving begint, hebben de renners die dag al 170 kilometer en vier cols van tweede categorie in de benen zitten. Voorwaar geen sinecure dus.

Etappe vanuit Benidorm

Wat dronken we dit weekend? Om de prachtige zege van Robert Gesink te vieren, trokken we een feestelijke fles uit de koeling. Mijn favoriete wijnwinkel in Nederland (Wijninspiratie te Loosdrecht) verkoopt een uitmuntende cava voor slechts EUR 9,95 per fles: de Villa Conchi, Brut seleccion. Deze cava heeft een mooi fijn bubbeltje, zit in een prachtige fles – en is gevuld met een blend van Xarel-Lo, Parellada, Macabeo en Chardonnay. Voor wie Loosdrecht te ver is, kan ‘m ook online bemachtigen. Doen!

Conchi Cava Brut

http://www.wijninspiratie.nl/product/conchi-cava-brut-seleccion-spanje/

Wat eten we in Peñíscola? Er zijn diverse restaurantjes op de rots waar steevast een aantrekkelijk geprijsd ‘Menu del Día’ te verkrijgen is. De laatste keer dat we er voor de lunch aanschoven, aten we Melon con Jamon vooraf, Dorada a la Plancha als hoofdgerecht en een Crema Catalana toe. Mijn zoon Casper en ik gingen u voor in Restaurant Alta Mira op de flanken van de rots van Peñíscola. ‘Papa Luna’ keek mee vanuit de hemel en zag dat het goed was….

Robert en Casper in Peniscola

Hasta pronto, amigos!

Robert Dousi

PS: Klik op de twitter afbeelding om rechtstreeks naar mijn twitteraccount te gaan. Leuk als je me gaat volgen.

Twitter

La Vuelta a España 2013

Vandaag start La Vuelta a España 2013 met een ploegentijdrit in de regio Galicië, de rauwe streek in het uiterste noordwesten van Spanje. De profrenners hebben sinds de Tour de France allesbehalve stilgezeten. Na een serie criteriums waarin goede Tourprestaties in klinkende munt konden worden omgezet, werkte het peloton een aantal kleine rondes af. Er was Nederlands succes in de Ronde van Denemarken (gewonnen door Kelderman) en de Ronde van Polen (Weening). De Eneco-tour werd een prooi voor voormalig veldrijder Stybar, Hushovd won zijn eigen Ronde van Noorwegen, Quintana liet vormbehoud zien in de Ronde van Burgos en Danielson zegevierde in Utah. De mooiste overwinning in de afgelopen maand kwam op conto van de Fransman Tony Gallopin die op weergaloze wijze de Classíca San Sébastian op zijn naam schreef. Maar het échte grote rondewerk begint vandaag weer….

etappes

De 68e editie van La Vuelta is ongekend zwaar. Van de 21 etappes tel ik maarliefst 13 licht tot zwaar geaccidenteerde etappes waarvan 11 met finish bergop. Het peloton start in Galicië en rijdt in drie weken – tegen de klok in – door Andalusië, Catalonië, Andorra, Asturië en Cantabrië. Op 15 september eindigt de ronde met een korte etappe naar Madrid. De definitieve beslissing zou wel eens op de voorlaatste dag kunnen vallen. Dan ligt de finishstreep namelijk op de monsterlijke Angliru, een berg die qua stijgingspercentages de Alpe d’Huez degradeert tot een Limburgse heuvel.

Ik ben momenteel zelf in Spanje, drie weken op vakantie met vrouw en kids. We verblijven aan de Costa del Azahar (Spaans voor: “Oranjebloesemkust”), de oostelijke kuststrook van de provincies Castellón en Valencia. Onze thuishaven is de mooie villa met zwembad van mijn schoonouders die hier zelf permanent wonen. Meer dan goed volk, relaxed en gezellig – ik kom er al 12 jaar graag. Het dorp waar ze wonen heet Alcossebre, over deze kleinschalige badplaats en haar aantrekkelijke omgeving meer in een volgende weblog.

Afgelopen dinsdag was ik met mijn vrouw 24 uur in Valencia, thuishaven van de paella en de sinaasappel. Het is vijf kwartier zuidwaarts rijden vanuit Alcossebre. De kids waren thuisgebleven bij ‘Opa en Oma Spanje’ zodat wij op ons gemak deze geweldige stad konden bekijken. Onze uitvalsbasis was Hotel Mediterranéo waar we aan onze stadswandeling begonnen. Via de Mercat Central, een grote overdekte stadsmarkt met ontelbare viskramen, kaasstalletjes en honderden hangende hammen liepen we richting één van Valencia’s imposante stadspoorten: Torres de Quart.

stadspoort

Tot mijn verrassing las ik in onze stadsgids dat de gaten in de torens (bovenstaand afgebeeld) het gevolg waren van kanonskogels van de troepen van niemand minder dan Napoleon. Die man heeft ook niks met rust gelaten, dacht ik terwijl we onze weg naar de Jardín Botánico vervolgden.

Halverwege onze etappe genoten we van een portie ‘gambas al ajillo’ en een glas chardonnay op het terras van restaurant ‘Navallos’. Na de lunch wandelden we langs de fraaie Basiliek en Cathédral van Valencia en sloten we onze ronde af met een doorkruising van Plaza de la Reina. Ter afsluiting van onze wandelronde ploften we neer op het schaduwrijke terras van ‘Taberna Antonio Manuel’. Onder het genot van een caña (Spaans voor tapbiertje, zoals de Fransen hun ‘pression’ hebben) lazen we hier een uur lang een boek, een ongekende luxe voor ouders met jonge kinderen. Aansluitend trokken we ons terug op hotelkamer 204 waar we ons opfristen en klaarmaakten voor een bruisende ‘night in the town’.

Voor het avondmaal hadden we onze zinnen gezet op de roemruchte tapasbar ‘Las Cuevas’ nabij de Cathédral. Het eind van de Spaanse crisis is kennelijk in zicht want het briefje op de deur leerde ons dat de eigenaar had besloten om midden in het hoogseizoen een maand op vakantie te gaan. De teleurstelling duurde maar kort want 20 minuten later zaten we op het geweldige terras van ‘La Cata’. Op weg daarnaartoe maakte ik onderstaande foto van mijn vrouw Marsha, op dat moment ontegenzeggelijk het stralende middelpunt van de Plaza de la Virgin.

???????????????????????????????

De schemer viel over ‘Carrer dels Fransiscans’ en we genoten bij ‘La Cata’ van een Gazpacho (koude soep) gevolgd door een verfijnd gerecht van gebakken inktvis, aardappelsschijfjes en pesto. Tegen elven waren we in vervoering gebracht door de voortreffelijke wijn en een verassend virtuoze violist. Het was, achteraf, verstandig geweest om op dat moment te vertrekken. Maar onze buren op het terras, een jong Amerikaans echtpaar uit Houston en een wat ouder Engels echtpaar uit York, dachten daar anders over met als gevolg dat we pas iets voor twee uur in ons hotelbed lagen. (ik geef graag anderen de schuld van mijn onvermogen om een mooie dag op het hoogtepunt af te sluiten, maar dit terzijde).

De volgende ochtend bezochten we nog de Mercat Central. Ons ontbijt op het terras ernaast bestond uit zwarte koffie (broodnodig), jus d’orange en een boccadillo con tortilla franscesca (lijkt heel wat , maar we hebben ’t hier over een broodje omelet). Voor we huiswaarts keerden over de AP-7 richting Castellon/Barcelona namen we een kleine omweg in Valencia om de schitterende gebouwen van architect Santiago Calatrava te bewonderen. Meer dan de moeite waard, vooral het fenomenale ‘Palau des Arts ‘dat onderstaand is afgebeeld.

El-Palau-de-les-Arts-Vale-001

Wat eten we in aanloop naar de Vuelta? Paella Valenciana natuurlijk, we zijn er nou toch. Bij paella’s is er, vind ik zelf, volop ruimte om af te wijken van het recept van een streek. Onderstaand recept doet recht aan de klassieker die Valencia op de wereldkaart heeft gezet.

http://www.verrassendvalencia.nl/paella.html

paella

Wat drinken we erbij? Gewoon huiswijn, altijd goed in Spanje. Wit, rose, rood – ‘t luistert niet zo nauw met paella. Maar niet nadat we onze lippen hebben bevochtigd met het beroemde lokale aperatiefje ‘Aqua de Valencia’, een cocktail van jus d’orange met delen cava, gin en vodka. Ik kende het drankje alleen van naam en eenmaal in Valencia moest het er natuurlijk van komen. Aldus geschiedde: op het pittoreske terras van Café Saint Jaume, middenin de oudste wijk van Valencia, bestelden bij onze 1e pitstop een kannetje van deze godendrank. Het smaakte heerlijk, en we hebben er onderstaande foto van gemaakt.

Aqua de Valencia

Bueno.

Ik wens iedereen, wielerfan of niet, ontzettend veel plezier in de komende drie Vuelta weken. Tegen de tweede categorie volgers zeg ik: er bestaat geen betere manier om je vakantiegevoel te verlengen door het kijken van wielrennen, probeer ’t eens uit! Over een paar dagen laat ik weer van me horen als de Vuelta-karavaan Galicië verlaat en zuidwaarts koerst richting Jerèz de la Frontera.

Adíos!

Robert Dousi

PS:Uit ervaring weet ik dat van de 100 mensen die een Tourtoto invullen er maximaal 4 zich ook aan een Vuelta-poultje wagen. Voor dat fanatieke kwartet heb ik onderstaande ‘selectie’ gemaakt waarmee zij mogelijk hun voordeel kunnen doen. Buena suerte!

Algemeen klassement en dagzeges: Nibali, S.Sanchez, Valverde, Uran, Anton, Henao, Ten Dam, Nieve, Betancur (let op hem!), Kreuziger, Horner, Anacona, Arroyo, Kiserlovski, Roche, Maijka, Scarponi, Fuglsang, Vanendert, Mollema.

Sprintetappes: Farrar, Bos, S.Haedo, Paolini, Meersman, Gerrans, Boasson Hagen, Verdugo, Ph.Gilbert, Vicioso.

Dagzeges overig: Luis-Leon Sanchez, Flecha, Pozzovivo, D. Martin, Basso, Pinot, Nocentini, M. Iglinsky, Tiralongo, De Gendt, Poels, C.Sorensen.

Tijdrit: Cancellara, T. Martin