Paris by night

De Tour de France 2013 zit er bijna op. Ik heb genoten.

Als je de Top- 10 en de truienwinnaars bekijkt, zou je denken dat er weinig verrassends is gebeurd. Maar wat hebben we een geweldige Tour gezien. Machtige sprints tussen De Grote Vier, de spectaculaire ploegentijdrit, geweldige etappes in de bergen met vele aanvallen, de waaieretappe in het hart van Frankrijk…… het kon niet op. Het opvallende feit dat alle renners goede èn slechte dagen hadden, is een signaal dat de sport schoner aan het worden is. Andere heuglijke conclusie: Nederland telt weer mee als wielernatie.

Bau en Lau

Vrijwel alle Nederlanders hebben aangevallen. Zo vulden Boom, Terpstra, Westra, Poels, Hoogerland en Gesink onze harten met hoop. Mollema en Ten Dam reden in de bergen met de allerbesten mee en de pas 22-jarige Tom Dumoulin heeft zich geweldig laten zien. Deze man gaat grote koersen winnen, let maar op. Voeg daar aan toe dat twee van ’s lands grootste talenten (Kelderman en Slagter) niet eens meededen aan de Tour 2013 en de toekomst ziet er voor ons Hollanders zeer rooskleurig uit.

Het Franse Bureau voor Toerisme hoeft de komende decennia geen euro aan promotie uit te geven. Miljarden mensen hebben met stijgende bewondering naar de helikopterbeelden boven Frankrijk gekeken. Van de Corsicaanse kust, de Provence, de Pyreneeën, Bretagne/ Normandië, het Franse platteland, Mont Ventoux, de bergmeren en de Alpen zelf. Kroon op deze 100ste ereronde door Frankrijk is de etappe van vandaag met start in Versailles en finish in Parijs. Om de bijnaam van de Franse hoofdstad (La Ville Lumière) te onderstrepen, wordt de etappe niet overdag maar in de avond verreden. De finish wordt iets voor tienen verwacht. In tegenstelling tot wat we gewend zijn op de Champs Elysees, keren de renners vanavond niet ter hoogte van de Arc de Triomphe maar rijden er rondjes omheen. Alle gebouwen zijn vanavond natuurlijk schitterend uitgelicht, dat kun je wel aan die Franse haantjes overlaten.

Arc de Triomphe

Het is al weer ruim 20 jaar (!) geleden dat ik voor het laatst in Parijs was, een bezoek aan Euro Disney met vrouw en zoonlief in 2010 niet meegeteld – dat kun je nauwelijks Parijs noemen. In oktober 1992 werd mijn vader 50 jaar. Hij wilde dat vieren met het hele gezin in zijn lievelingsstad. In één weekend werden aangedaan: de Notre Dame, Eiffeltoren, Centre Pompidou, Sacre Coeur/ Montmartre en het Louvre. Een prestatie op zich.

Ik hou van Frankrijk, dat mag inmiddels bekend zijn. Maar vreemd genoeg heb ik niks met Parijs. En dat is niet alleen vanwege het dramatische verkeer of de vele Fransen die er wonen, de belangrijkste twee redenen die een Nederlander normaal opgeeft om de stad te mijden. Voor mij is Parijs gewoon te groot. Er is simpelweg teveel te doen en te zien. Alleen het Louvre al, zoveel moois in zo weinig tijd. Ik word daar onrustig van met als resultaat dat ik nergens echt van kan genieten in Parijs. Zet mij daarentegen in een willekeurig Frans dorp of middelgrote plaats en ik voel me de koning te rijk. Een dorpsplein met een Boulangerie, Patisserie en Charcuterie. Een Hotel de la Poste. De Gendarmerie naast het Hotel de Ville. Een Bar-Tabac. En dan op zoek naar een terras, als het even kan overschaduwd door platanen. Dan ben ik gelukkig. Enfin. Misschien moet ik Parijs nog ’s een kans geven. Het zal er vast wel nog eens van komen. Op veler verzoek nog twee foto’s uit het familiealbum. Mijn liefde voor de Tour zat er al vroeg in. De foto is gemaakt eind juli 1980, zes jaar was ik hier. Joop Zoetemelk had net de Tour de France gewonnen en ik zou rond de milleniumwisseling de volgende Nederlander zijn – dat stond vast.

Robert fiets beide

Als Mark Cavendish vanavond wint, is het zijn 5e zegen op rij in Parijs, een ongekend unicum. De ploegen van Argos-Shimano (Kittel), Lotto-Belisol (Greipel) en Cannondale (Sagan) gaan er alles aan doen dit te voorkomen. Ik hoop uiteraard, tegen beter weten in, dat het een Nederlander lukt om met één finale jump nèt uit de greep van het peloton te blijven. Go Niki Terpstra, Lars Boom of Tom Dumoulin!

Wat eten we op de laatste Tourdag? Niks.

Als ik me bedenk dat de Tour vanavond is afgelopen, word ik op slag depressief. Ik krijg waarschijnlijk toch geen hap door mijn keel van ellende. Bovendien wil ik voor het donker in hogere sferen zijn om niet te hoeven denken aan De Verschrikkelijke Leegte die me de komende dagen te wachten staat. En dan kun je het beste doen met bubbels op een nuchtere maag. Met Prosecco en Cava is absoluut niks mis, maar voor de Koningsprint in een prachtig uitgelicht ‘Paris by Night’ trekken we natuurlijk een echte fles Champagne open.

champagne

Santé et au revoir!

Robert Dousi

PS: ontzettend bedankt voor de honderden leuke reacties die ik op mijn weblog heb mogen ontvangen: telefonisch, per mail, sms, whatsapp, facebook en twitter: het hield niet op. Ik heb de twaalf weblogs over de Tour 2013, de omgeving, eigen herinneringen en foto’s en de wijn-spijs combinaties uit de streek met heel veel plezier gemaakt.
Op naar de volgende ronde: La Vuelta d’Espagna, 24 aug – 15 sept. Tot dan….?

Advertenties

De finale in de Alpen

Het was een van de mooiste avonden van mijn leven. We schrijven vrijdag 7 juli 2006. De avondschemer valt over Uriage-les-Bains, een charmant dorpje in de Franse Alpen. We zitten na te genieten van verbluffend goed 4-gangen-diner waaronder Ravioles du Royans au Basilic en een Piece de Veau aux Morilles. Hemels, van amuse tot en met dessert. Plaats van handeling is het restaurant Prince horend bij hotel Les Mesanges. De setting is onvoorstelbaar prachtig. Zelf zitten we op een berg, op een met platanen overschaduwd terras. Zo ver we kunnen kijken, zien we imposante bergtoppen met op de voorgrond uitgestrekte groene alpenweiden. Tegenover me zit mijn schitterende vrouw, op dat moment in blijde verwachting van ons eerste kind. Ze houdt haar hoofd schuin en lacht naar me, zonder wat te zeggen. Op dat moment dacht ik: als ik hier ter plekke dood neerval, sterf ik een gelukkig man. (de volgende ochtend zou overigens blijken dat ze me op dat moment niet liefkozend toelachte maar min of meer uitlachte, omdat ik in mijn eentje twee halve liters rosé had opgedronken – maar dit terzijde).

Foto Marsha

Enfin.

Ik werd de volgende ochtend toch wakker. En dat was maar goed ook want ik had mijn goede collega Eric beloofd om naar de start van zijn heldenrit “La Marmotte” te gaan kijken. Dit is een wereldberoemd parcours in de Alpen met start in Bourg d’Oisans. De rit is 180 km lang en kent 5.500 hoogtemeters over de Glandon, Telegraphe, Galibier en Alpe d’Huez.

Iets na 07.00 uur ’s ochtends reden we Bourg d’Oisans binnen en juist op het moment dat ik de hoop op een parkeerplek in het uitpuilende dorp begon op te geven, reed een leverancier van de plaatselijke BOULANGER-TRAITEUR-PATISSIER weg. We konden hierdoor op 50 meter van Le Départ parkeren. Voor wie zich afvraagt hoe dat eruit ziet, 6.000 wielrenners in een dorpje met 3.000 inwoners…nou, zo dus!

Eric Jonker op de Marmotte

Eric stond samen met zijn kornuiten in een smal steegje op de start te wachten (één van zijn maten was sprinkhanenkweker van beroep, sommige dingen vergeet je nooit). Het was ontzettend hectisch maar gelukkig zagen we Eric nog net wegfietsen. Hij zag ons ook en riep met zijn hand in de lucht: “Heee Dousi!” – en weg was ie. Mooi man. Na een laatste bak koffie bij een BAR-TABAC en nog wat chocoladebroodjes voor mijn zwangere vrouw (“voor onderweg, voor de zekerheid”) vertrokken we noordwaarts. Onderweg waren we nog even op mijn aandringen gestopt bij BAR PANORAMIC, ik kende het nog van vroeger, met het adembenemende uitzicht (“vue splendide”) over het meer van Aix-Les-Bains.

Toen we later die dag ergens ter hoogte van Luxemburg reden, kwam het verlossende Sms-bericht van Eric. Hij had zijn heldentocht volbracht en wel in 9 uur en 20 minuten. Het was machtig mooi geweest maar hij had onderweg wel tweede lekke banden gehad. Ook was er iemand overleden tijdens de afdaling van de Glandon. Bizar.

Toen Eric er gisteren lucht van kreeg dat zijn persoon in mijn weblog aan de orde zou komen, kreeg ik een e-mail bericht van hem. Of ik wilde vermelden dat hij de Marmotte inmiddels al vier keer uitgereden had, met 7 uur en 50 minuten als beste tijd. De uitslover. Ik heb het bij dezen vermeld, hij is mijn huidige manager en ik wil hem graag te vriend houden.

Route Marmotte

“Parijs is nog ver”, om met Joop Zoetemelk te spreken. Donderdag, vrijdag en zaterdag moeten de renners verschrikkelijk aan de bak in de Alpen. Vandaag een unieke dubbel: twee keer “De Nederlandse Berg” Alpe d’Huez op (hierboven afgebeeld, met z’n 21 bochten). Morgen over vijf cols waarvan twee buitencategorie (Glandon en Madeleine) en zaterdag finish op Annecy-Semnoz, een niet te onderschatten finale. Chris Froome gaat zeer waarschijnlijk de Tour 2013 winnen. Toch kan van alles nog roet in zijn eten gooien. Een legertje opgefokte Spaanse renners, barre weersomstandigheden in de Alpen, een dronken Hollander in ‘bocht 7’ naar Huez, een hongerklop of een krakend eigen Sky-team…….we gaan ’t zien! Benieuwd naar de Nederlanders ook natuurlijk.

Wat eten we in de Alpen? Tartiflette Savoyarde. Aardappels, spek, knoflook en kaas uit de oven.

Tartiflette

http://www.smulweb.nl/recepten/1384241/Tartiflette-savoyarde

Wat schenken we erbij? Vandaag kunnen we kiezen tussen wit of rood. Liefhebbers van wit dienen een wat voller type wijn te kiezen die goed tegen de krachtige smaken in dit gerecht kunnen, zoals een witte Bourgogne. De Maconnais biedt volgens wijninkoper Ruud de Geus nog steeds de beste prijs-kwaliteit verhouding voor chardonnay wijnen. We gaan op zijn aanraden voor de 2011 Macon-Uchizy van Raphaël Sallet. Gaan we voor rood, dan dienen we een wijn te kiezen met voldoende frisse zuren om een beetje tegenwicht te bieden aan het vette gerecht. Bijvoorbeeld een Cru uit de Beaujolais. Hiervoor is de 2012 Brouilly van Jean-Marc Laforest een prima oplossing. Een wijn die boordevol fruit zit uit het uitstekende jaar (voor Beaujolais) 2012.

Wijnen Tartflette

Hartelijk dank wederom, Ruud de Geus, voor deze mooie tips!

Cordialement,

Robert Dousi

Mont-Ventoux

Vandaag is het quatorze julliet, de nationale feestdag van Frankrijk. De wielrenners moeten de roemruchte Mont Ventoux op. De etappe start in Givors en de finish ligt 242 kilometer verderop, op de top van ‘De Kale Berg’. Het is daarmee tevens de langste etappe van de Tour 2013. Over de Mont Ventoux is veel geschreven, gedicht, gezongen zelfs. ‘De Reus van de Provence’ is onlosmakelijk verbonden met twee mannen:
Francesco Petrarca en Tom Simpson.

Foto dichter_renner

Petrarca was een 14e eeuwse Italiaanse dichter/schrijver, tevens grondlegger van het humanisme. Hij beklom de berg om het uitzicht vanaf de top te zien en wordt daarmee beschouwd als de eerste moderne toerist. Wielrenner Tommy Simpson, van beroep technisch tekenaar, overleed op 13 juli 1967 tijdens de etappe naar Carpentras op de flanken van de Mont Ventoux. Hij had teveel van zijn lichaam gevraagd; de verschrikkelijke hitte in combinatie met de door hem geslikte amfetaminen werden zijn dood. Dat onze landgenoot Jan Janssen die etappe won, was uiteraard bijzaak.

Vanmiddag passeren de renners het monument ter nagedachtenis aan Simpson. Ze zijn dan door het bos heen en rijden aansluitend in een op een maanlandschap lijkend decor richting de top.

Mont Ventoux

Je zou verwachten dat de berg, gezien zijn angstaanjagende status, kilometers hoog is. Maar dat valt eigenlijk best mee: 1.912 meter, om precies te zijn. De reden dat hij zo opvalt in het landschap van de Vaucluse is dat de berg geen onderdeel uitmaakt van een bergketen met vele toppen (zoals bij de Pyreneeën en Alpen het geval is), maar uit het niets lijkt te verrijzen. Het monsterlijke van de berg zit ‘m voor wielrenners in de lengte van de klim: 22 kilometer. Het begin is goed te doen, maar dat kan niet gezegd worden van de steile stukken van meer dan 10%, halverwege en ook aan het eind.

Bord Mont Ventoux

Voor mijn gevoel heb ik tientalles etappes gezien die over de Mont Ventoux gingen en/ of er bovenop aankwamen. Maar ook dat valt erg mee als ik de erelijst erop nakijk. Vanmiddag is pas de 15e Ventoux beklimming sinds de eerste passage van de Tour in 1951. Ik herinner mij de klimtijdrit van 1987 nog als de dag van gisteren. Hij werd gewonnen door de Fransman Jean-François Bernard. Direct na die etappe was ik zelf in Hilversum op mijn fiets gestapt om talrijke keren de Albertus Perkstraat op te fietsen voor mijn eigen klimtijdrit. Op deze straat werden ook (amateur)wielerkoersen beslist. Zo ging De Ronde van Hilversum vroeger ‘tegen de klok in’ over de Schuttersweg, dan de Albertus Perkstraat omhoog, de Zonnelaan over en dan de Jonkerweg omlaag. Wij woonden in het hart van dit vierkant: de Sterrelaan. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Enfin. Ik heb geen idee wie er gaat winnen vandaag en om volstrekt onpartijdig van de rit te kunnen genieten, waag ik mij vandaag niet aan een voorspelling. Erg benieuwd wat de Nederlanders kunnen, we gaan het meemaken!

Om de inwendige mens te plezieren, kunnen we gewoon in de buurt van de berg blijven. Aan de zuidzijde van de Mont Ventoux liggen de wijngaarden van de Côtes du Ventoux en vinden we er aardbeien en kersenbomen die in het voorjaar in bloei staan. Op de flanken van de Ventoux vinden we ook een aantal truffelplantages. De zwarte truffel ligt verstopt onder eikenbomen en groeit van half november tot half maart. De Provençaalse naam van de truffel is “rabasse”. Deze kostbare en zeldzame lekkernij wordt ook wel de zwarte diamant of het zwarte goud genoemd. Een kilo truffels kost bijna € 200,00. Op deze slopende dag gaan we natuurlijk niet uitgebreid koken. Met de laatste energie die we nog hebben maken we een paar roereieren en schaven we er een paar plakjes truffel over.

Roerei met truffel

http://frenchfood.about.com/od/maindishes/r/eggstruffles.htm

Wat drinken we erbij? Rosé natuurlijk, want we zijn in de Provence. Niet te moeilijk doen, we gaan hiervoor gewoon naar Albert Heijn en kiezen voor de Chateau La Gordonne 2012, je weet wel, die opvallende fles met die wulpse vormen. Tip nog voor de mensen die bij Albert Heijn wijn kopen doen: koop nooit 1 fles, maar koop een doos van 6. Dan krijg je namelijk 10% korting, ongeacht merk of type. Het is per slot van rekening crisis en die flessen komen, let’s face it , toch wel op.

Rosé

Morgen is een rustdag in de Tour. Ik zie er tegenop.

Cordialement,

Robert

Lugdunum (Lyon)

Wat er vandaag is gebeurd, heb ik nog nooit gezien. Honderd hongerige haaien hadden het peloton niet in meer stukken kunnen scheuren dan de wind en de samenwerkende ploegen van OmegaPharma, Belkin en SaxoBank hebben gedaan. Als je ooit iemand het verschil tussen aanleiding (Kittel op achterstand), oorzaak (lekke band Valverde) en gevolg (Froome past) moet uitleggen, hoef je alleen maar de video van de etappe van vandaag te laten zien. Onvoorstelbaar, wat een chaos. Het hoogtepunt vond ik het (tevergeefs) op kop rijden van die drie domme Basken van Euskaltel. Binnenkort zal duidelijk worden hoeveel Alejandro Valverde ze heeft geboden om het gat van (toen nog) 1 min. 30 sec. te dichten. We moeten rekening houden met $ 10.000 de man, maar het mocht dus niet baten. Valverde verloor vandaag uiteindelijk 10 minuten. Om met Mart Smeets te spreken (hij heeft heel af en toe wel eens een goede uitspraak): de Tour wacht op niemand. Vanmiddag in de auto hoorde ik op de radio een gouwe ouwe van Bachman Turner Overdrive: ‘You aint seen nothing yet’. Nou en of! Mensen, we gaan een GEWELDIGE laatste Tourweek tegemoet.

Morgen rijdt de Tourkaravaan naar Lyon. Deze jubileum-editie van de Tour de France moest de stad wel aandoen. Lyon was immers ook de finishplaats van de allereerste Touretappe ooit, op 1 juli 1903. Van de 90 renners die toen in Parijs waren opgestapt, haalden 21 man de streep in Lyon. De Fransman Maurice Garin (hieronder op de foto) won deze etappe, met drie uur voorsprong op het nummer twee.

Fietsers oud

Wat zijn die slierten die hij om zijn schouder en middel heeft hangen? Dat zijn binnenbanden. Als ze lek reden (en dat deden ze destijds meermalen per etappe), moesten de coureurs zelf hun band plakken of vervangen. Over andere tijden gesproken.

Qua inwoneraantal is Lyon anno 2013 de derde stad van Frankrijk en als alle ‘banlieus’ worden meegeteld, is het zelfs de tweede stad van het land. Lyon is het bestuurscentrum van de région Rhône-Alpes en ligt op de plek waar de rivieren de Rhône en de Saône samenkomen. De stad staat al eeuwen bekend als de hoofdstad van de gastronomie. Topkok Paul Bocuse bevestigde die status in de laatste decennia. De meeste Nederlanders hebben een haat-liefde verhouding met Lyon. Rijdend naar het zuiden staat de stad al tussen Metz en Nancy aangegeven op de borden. En druk of niet, er lijkt altijd wel wat aan de hand met het verkeer in en rond Lyon. Net als vele anderen ben ik altijd blij als ik ervoor bij ben.

Gezien de talrijke heuvels lijkt de etappe van zaterdag geschikt voor iets waar alle Tourfans, mijzelf voorop, al weken op wachten: een kopgroep die uit de greep blijft van het peloton en zelf om de dagprijs mag gaan strijden.

Koersdag Lyon

Alleen de Cannondale ploeg van alleskunner Peter Sagan lijkt een dergelijk scenario om zeep te kunnen helpen.Een heel leger aan renners hebben een kruisje achter deze etappe gezet. Het is onmogelijk te voorspellen met zoveel gegadigden, maar voor de gokkers onder jullie heb ik een lijstje gemaakt van tien namen (in alfabetische volgorde): Albasini, Chavanel, Dumoulin (onze Tom!), Fedrigo, Flecha, Gasparotto, Nordhaugg, Pineau, Terpstra en Voeckler. Links-of rechtsom: een etappe om ons op te verheugen!

De stripboeken van Kuifje en Suske & Wiske hebben mij als jongen nooit echt kunnen bekoren, geen idee waarom eigenlijk. Lucky Luke en vooral Asterix des te meer. Mijn lievelingstripboek is tot op de dag van vandaag “Asterix – De Ronde van Gallia”.

Asterix

Deze Tour de France te voet in vogelvlucht: Julius Caesar stuurt een inspecteur-generaal naar Armorica, om zo snel mogelijk het probleem van het onoverwinnelijke dorp op te lossen. Wanneer Asterix en zijn dorpsgenoten de Romeinen wederom in de pan hakken, bouwt de inspecteur een hek rond het dorp om de Galliërs te isoleren van de buitenwereld. Asterix gaat dan een weddenschap aan met de Romeinen. Hij zal niet alleen uit het omsingelde dorp breken maar ook een rondreis door heel Gallië maken. Als bewijs zal hij uit elke plaats waar hij komt iets lekkers meenemen en aan het eind de Romeinen uitnodigen voor een diner. Halverwege het avontuur belanden Asterix en Obelix in Lugdunum, het huidige Lyon. De dienstdoende prefect van de stad heeft alle ingangen van de stad laten blokkeren. Een ondergrondse verzetsbeweging brengt Asterix en Obelix echter in veiligheid en laat het Romeinse garnizoen verdwalen in de binnenstad. Onze helden krijgen van de verzetsleider een gestolen Romeinse wagen en een lading pittige worst mee. En die pittige worst, die eten wij dus ook vandaag!

Saucisson Jésus de Lyon.

Pittige worst

Geen wijntip vandaag, hoe talrijk de keuze ook in dit gebied. Deze pittige worst in combinatie met het warme weer vraagt mijns inziens om bier. Ik heb het eerder gememoreerd, er bestaat voor mij maar één biertje in Frankrijk: Kronenbourg 1664. Het komt weliswaar uit de veel noordelijker gelegen Elzas (hoofdkantoor Strasbourg, brouwerij in Obernai) maar dat kan me niks schelen. Het is overal in Frankrijk te koop. Ultiem vakantiebier, lekker man.

Kronenbourg 1664

A bientôt!

Robert Dousi

De tijdrit in Normandië

Vandaag werd de massasprint in Bretagne gewonnen door de Duister Marcel Kittel met een super jump over zijn landgenoot André Greipel in de laatste 100 meter. Het was zijn tweede etappezege deze Tour; hij won eerder al de openingsrit in Bastia op Corsica.

Morgen staat de eerste individuele tijdrit (en français: ‘contre la montre’) op het programma. In de 100ste Tour mocht Frankrijks grootste toeristische attractie na de Eiffeltoren natuurlijk niet ontbreken: Mont-Saint Michel. De overgebleven 182 renners starten één voor één, om de paar minuten, vanuit Avranches en racen een rondje van 33 km door het departement Manche richting het fraaie, rotsachtige schiereiland.

Mont St Michel

Mont-Saint Michel heeft 43 inwoners en ligt 1 kilometer uit de kust bij de plaats Avranches in Normandië. Op Wikipedia lezen we dat de abdij van Mont-Saint Michel rond 700 werd gesticht door de heilige Aubert die op de toen nog door het bos omringde berg kwam bidden. Volgens de legende zou de Aartsengel Michaël verschenen zijn aan de monnik Aubert, die visioenen kreeg over een kerk op de rots. Michaël beval hem om op die plek een kerk op te richten en de monnik begon in het jaar 708 aan de kerk bouwen. Oorspronkelijk was het eiland dus een bergje in een bosrijk gebied dat dicht bij de kust lag en niet beschermd werd door duinen. Bij een vloedgolf werd het bos verwoest en een deel van de grond spoelde weg naar zee. In 1979 werd Mont Saint-Michel met abdijcomplex en de omliggende baai uitgeroepen tot werelderfgoed door de UNESCO. Daar zullen weinig mensen tegen geageerd hebben.

Goed, een individuele tijdrit dus, van Avranches naar Mont-Saint-Michel. De tijdritspecialisten onder de klassementsrenners (Froome, Kreuziger, Péraud, Evans) hopen deze dag een gevoelige tik uit te delen c.q. tijd terug te winnen op hun concurrenten in de Top 20. De (op papier) mindere goden op deze discipline (Mollema, Ten Dam, Rodriguez, Nieve) zullen er alles aan doen de schade te beperken. De overwinning gaat naar mijn verwachting naar de Duitse wereldkampioen tijdrijden: Tony Martin.

Tony Martin

Naast de genoemde klassementsrenners verwacht ik ook veel van de hardrijders Chavanel, Malori en Castroviejo. En eigenlijk alles wat native english spreekt, rijdt een uitstekende tijdrit -of het nou Canada (Tuft), USA (Talansky), Australië (Meyer), Nieuw-Zeeland (Porte) of Groot- Brittanië (Millar) is. Heeft Nederland nog goede tijdrijders? Jazeker! Niki Terpstra en Liewe Westra mikken op een plek bij de beste tien. We gaan het meemaken. Hoe dan ook: mooie discipline, schitterende plaatjes, spannende man-tegen-man wedstrijd. Ik heb er weer zin!

Wat eten we? Crêpes Normandes, in plat Nederlands: pannenkoekies met appel en ijs.

crepes normandes

Het recept staat te lezen op onderstaande link.

http://eten-en-drinken.infonu.nl/recepten/93065-franse-klassiekers-crepe-normande.html

En wat drinken we erbij? “De eerste pannenkoeken zijn voor de kinderen”, zeg ik altijd. Daarom gewoon een 1.5 liter fles Evian op tafel bij de crêpes. Maar als de kids naar bed zijn, ploffen we in onze leren fauteuil waar we gaan genieten van een lekker glaasje calvados (eentje Thomas, geen halve fles!). Calvados is een op cognac gelijkende sterk alcoholische drank, verkregen door het tot tweemaal toe destilleren van appelcider. Dit resulteert in een destillaat met een alcoholpercentage van ca. 70%. Hierna volgt een rijping op eikenhouten vaten. Deze rijptijd kan variëren van 1 tot 5 jaar. Tijdens het rijpingsproces verliest het destillaat een deel van zijn alcohol. Voordat de calvados verkocht wordt, wordt hij met een weinig karamel gekleurd, maar niet gezoet, zodat de droge smaak behouden blijft.

Calvados

Santé!

Robert Dousi

Aan de Bretonse kust

Vandaag was een rustdag in de Tour de France. De renners zijn per vliegtuig verplaatst naar Bretagne waar ze een dag mochten herstellen van de loodzware Pyreneeën. Ongeveer de helft van het peloton snakte naar een adempauze en is lekker op bed gaan liggen. De andere helft heeft vandaag, geloof het of niet, tientallen –zo niet honderd+ -kilometers gefietst om het ritme vast te houden. Sky-kopman Froome bevestigde afgelopen weekend zijn status als topfavoriet en de Nederlanders konden geweldig goed mee. Contador en Rodriguez vertoonden wat kleerscheurtjes en het BMC duo Evans en Van Garderen viel – net als een half dozijn Fransen- door de mand. Zij zullen zich nu vooral op een ritzege gaan concentreren.

Teletekst

Over Robert Gesink is sinds jaar en dag veel te doen in Nederland. In elk ander land zou hij een veelgeprezen renner zijn. Maar in Nederland kan men het alleen maar hebben over zijn valpartijen en zijn vermeende gebrek aan mentale- en fysieke hardheid. Ik vind dat onterecht. Ja, hij heeft veel pech gehad op cruciale momenten in zijn carrière. Ja, hij heeft zich niet altijd even handig uitgelaten in de media. Maar zijn ploegleiding heeft ook fouten gemaakt, en hoe! Zo is Gesink in 2011 als een van de Tourfavorieten van start gegaan. Hij viel in de eerste week zo hard dat hij gelijk door zijn team uit de koers had moeten worden gehaald. In plaats daarvan lieten ze hem, de ploeg en daarmee heel Nederland een week lang onnodig lijden. Hiermee werd maar 1 doel bereikt: Gesink bevestigde in de ogen van het NL publiek zijn status als “net-niet” renner. Dat had anders gemoeten.

Ander voorbeeld: vraag tien Nederlanders hoe Robert Gesink het in de afgelopen Giro d ’Italia heeft gedaan en alle tien zullen ze zeggen dat hij gefaald heeft. Hadden ze het MIJ gevraagd dan had ik gezegd dat ik van hem genoten heb, vooral in de lange rit naar Ivrea. Zoveel drive, zoveel absolute wil uitstralend om die etappe te winnen. En dan vliegt zijn ketting eraf op een paar kilometer voor de finish! De andere drie koplopers mochten zonder Gesink om de ritzege gaan strijden. Wat een pech, niets aan te doen, maar zijn koersgedrag in het uur daarvoor was hartverwarmend. En dat heb ik onthouden!

Robert Geesink

De onderbuik negerend, hier de feiten op een rij: Robert Gesink won vele jongerenklassementen en diverse etappes, o.a. in de Rondes van België en Zwitserland. Hij was eindwinnaar van de Rondes van Emilia, Oman en California. Zeker laatstgenoemde zege valt niet te onderschatten. Daarnaast eindigde Gesink al vier keer (!) in de Top 10 van een grote Ronde, drie keer in de Vuelta en een keer in de Tour. Vraag alle profwielrenners welke van hun collega’s zeker geen doping hebben gebruikt en vrijwel allemaal zullen ze Gesink in hun lijstje opnemen. Dat zegt ook iets, nietwaar? Last but not least: ik vind het schitterend hoe hij zich afgelopen weekend in de bergen heeft gemanifesteerd. Zelf aanvallen en als het dan niet lukt om weg te blijven je volledig uit de naad werken voor je teamgenoten: zo zien we het graag. Samenvattend: ik roep iedereen op om Robert Gesink te waarderen voor wat hij is: een van de grootste wielrenners van zijn generatie van wie we nog jaren mogen gaan genieten als wij hem daartoe de kans geven. En daarvoor is tijd genoeg want Robert Gesink is geboren op 31 mei 1986 dus hij is pas net 27 jaar!

Terug naar de koers. We zijn aangekomen in de région Bretagne, geboortegrond van Tourlegendes als Louison Bobet en Bernard Hinault. Morgen staat er een mooie rit op het programma. En met ‘mooi’ bedoel ik dan de beelden van omgeving want ik verwacht eerlijk gezegd een oersaaie etappe. Een kopgroepje van een man of drie/vier zal in de laatste 10 km in de kraag worden gegrepen door de sprintploegen. We schrijven op: Omega-Pharma (Cavendish), Argos-Shimano (Kittel) en Lotto-Belisol (Greipel). De rit voert van Saint-Gildas-des-Bois naar Saint-Malo, van zuid naar noord, over 197 winderige kilometers. Onderweg passeren we het militaire opleidingskamp van Coëtquidan, waar cadetten in uniform het peloton zullen begroeten. Als dit in beeld gebracht wordt, zitten die miljoenen Fransen natuurlijk met een harde plasser voor de buis. Chauvinistische charlatans zijn het, die Fransen, maar geef ze ‘s ongelijk. De finishplaats Saint-Malo schijnt bijzonder mooi te zijn met haar eeuwenoude stadswallen. Het stadsdeel aan de binnenkant wordt ‘Intra-Muros’ genoemd. Aan de grote toegangspoort bevindt zich het kasteel, dat nu deels stadhuis en bibliotheek is, maar ook een aantal musea bevat.

Saint Malo

Ik ben benieuwd, maar kan ik niet over meepraten want tot mijn spijt ben ik nog nooit in Bretagne geweest. In de noordwest hoek van Frankrijk ken ik alleen het noordelijker gelegen Normandië waar we in 1985 vergeefs met ons gezin op de boot naar Guernsey stonden te wachten. In plaats van een week vakantie op het Kanaaleiland, werd het werd ‘slechts’ een overnachting in Deauville vanwege het stakende havenpersoneel. Ooit zal ik dit rechtzetten en alsnog de oversteek maken.

Wat eten we in deze westelijke contreien? Op de rustdag maandag hebben we ons keurig gedragen met een ‘Croque Madame’ (dat is een ‘Croque Monsieur’ met een gebakken ei erop) en een grote fles Perrier. Ook omdat we vandaag geld uitgespaard hebben, gaan we ’t er morgen maar eens lekker van nemen…….Zeetong uit Bretagne!

http://www.smulweb.nl/recepten/656733/Zeetong-uit-bretagne

Zeetong_Bretagne

En nu de portemonnee toch open staat: we drinken er een mooie Sancerre bij, Domaine Curot 2011 om precies te zijn, een fraaie Loire wijn. Iets oostelijk gelegen van Bretagne, dat wel, maar vooruit. Hij is in Nederland verkrijgbaar voor EUR 15.99 de fles via onderstaande webwinkel.

http://www.grapy.nl/detail/witte-wijn/frankrijk/sancerre-domaine-curot-4966.html

Wijn Zeetong Bretagne

Cordialement,

Robert Dousi

Dwars door de Provence

De laatste etappe op Corsica werd een prooi voor de Australiër Gerrans die topfavoriet Peter Sagan net aftroefde in de sprint. Laatstgenoemde vond troost in het veroveren van de Groene Trui die hij naar mijn stellige overtuiging in Parijs nog steeds om zijn schouders zal dragen. De spectaculaire ploegentijdrit in Nice vanmiddag werd gewonnen door Orica-Greenedge met een gemiddelde snelheid van 57,8 km/uur. Dat is onvoorstelbaar hard; ik was zelfs op een scooter al na 1.5 kilometer afgehaakt. Als extra bonus voor de Aussies mocht Gerrans ook de gele trui van Bakelants overnemen. Uiterlijk zaterdag raakt hij die weer kwijt, maar dit pakken ze ‘m niet meer af.

Op de agenda voor de komende dagen staat een drietal zogeheten overgangsetappes voor we zaterdag aan het serieuze klimwerk in de Pyreneeën gaan beginnen. Op woensdag vertrekt de Tourkaravaan vanuit Cagnes-sur-Mer. Het peloton rijdt dwars door de prachtige Provence, min of meer parallel aan de snelweg A8 die Cannes met Aix-en-Provence verbindt. Het ene dorpje is in dit gebied nog mooier dan het andere. Bij de meeste plaatsen die je op kilometers afstand kunt ruiken, is er sprake van zware industrie. Zo niet in Grasse, hoofdstad van de parfumbranche. Op de kronkelige wegen richting dit charmante stadje rijdt iedereen met de ramen open om de bloemige geuren van de alom aanwezige lavendel op te snuiven. Een aantal renners met hooikoorts, waaronder de vandaag kansrijke supersprinter Mark Cavendish, zal deze route een stuk minder kunnen waarderen.

Parfum Grasse

Na Grasse koersen we westwaarts en komen we via het fraaie Draguignan uit bij het pittoreske Lorgues waar vandaag de streep van de tussensprint is getrokken. Ik heb daar een verslaggever ter plaatse (@Peter V., jij woont in Lorgues – laat je onderaan dit weblog nog even weten hoe we je op TV kunnen herkennen?). Na Brignoles rijden we via de D554, D2 en D559 weer richting kust waar we in Marseille, Frankrijks belangrijkste havenstad, gaan sprinten om de etappezege. De druk op Kittel (winnaar van de 1e etappe) en Sagan (groene trui) is wat afgenomen na Corsica. Des te groter is de druk op Cavendish en Greipel die in de komende dagen moeten toeslaan gezien hun status in de ploeg en hun bijpassende salaris. Om die reden verwacht ik niet dat er een kopgroepje weg zal blijven, daarvoor is het belang van laatstgenoemde twee simpelweg te groot. Alternatief voor de beide ploegen is om een sterke vluchter vooruit te sturen zoals Lars Bak en Adam Hansen van Lotto-Belisol of, namens OmegaPharma, Sylvain Chavanel en Niki Terpstra. Romanticus als ik ben, hoop ik natuurlijk op het laatste scenario.

Donderdag starten we in Aix-en Provence, de stad waar ik juni 2001 een nacht verbleef tijdens mijn eerste en enige vakantie alleen op pad. Ik reed die vakantie in een supersnelle, hemelsblauwe VW Golf van mijn manager E.J. die ‘kilometers op de teller nodig had’ om zo eerder zijn nieuwe leaseauto te mogen bestellen. “Een semi-legale actie”, zo noemde hij het zelf – de boef. Ik was die ochtend zuidwaarts getrokken na mijn 1e hotelovernachting in Vesoul waar ik mijn hotelkamer op slot had gedaan omdat ik zowel de homofiele ober als de veertig jaar oudere eigenares Madame Prudon niet vertrouwde. Via een kleine omweg voor een lunch aan het meer van Annecy (steak tartare/ frites) reed ik richting mijn reisdoel voor die dag: de historische ‘ansichtkaart’ Sisteron aan de Route Napoleon. Mede vanwege die snelle auto was ik daar al voor 16.30 uur en toen ik op de wegenkaart een (net nieuwe) snelweg naar “AIX” zag, had ik het gaspedaal nog maar eens ingetrapt.

Aix-en-Provence is een bruisende studentenstad die onlosmakelijk is verbonden met de schilder Paul Cézanne. Deze geestverwant van Gaughin en Van Gogh kreeg in 1869 een relatie met Hortense Fiquet (haar naam was mooier dan zijzelf) die vaak model stond voor Cézanne. Nog vaker schilderde hij de imposante berg die je vanuit de hele stad kunt zien: de Montagne Saint-Victoire. Hier loopt helaas geen fatsoenlijke weg overheen anders waren de wielrenners hier zeker over heen gegaan. Émile Zola, die opgroeide met Cézanne in AIX, zei ooit over de stad: ‘magnifique endroit, gens détestables’ oftewel: prachtige plek, afschuwelijke mensen.

Schilderij Cezanne

Enfin. Vele flesjes Vittel hadden mijn dorst onderweg naar het zuiden niet kunnen lessen. Dat lukte later wel: uitgeput van de inspannende autorit ging ik languit in mijn hotelbed liggen met twee koude blikjes Kronenbourg 1664, mijn ultieme vakantiebier. Op de krakkemikkige TV was de Franse versie van Cijfers & Letters te zien. Het teken dat mijn vakantie was begonnen! Met moeite verorberde ik aansluitend nog een salade au chèvre en een dorade grille, ongetwijfeld met een lekkere witte wijn, maar ik moet te moe zijn geweest want ik heb de naam niet opgeschreven – laat staan onthouden.

De finishplaats donderdag is Montpellier, een stad die we onderweg naar mijn in Spanje woonachtige schoonouders ontelbare keren zijn gepasseerd. Maar we zijn er nooit in geweest. Een gemis, als we de gidsen moeten geloven – alleen al het Place de la Comédie moet schitterend mooi zijn. Het recept van de streek die de Tour de komende twee dagen doorkruist, laat zich raden: de befaamde vissoep uit Marseille: de Bouillabaisse. Onze landgenoot Herman den Blijker weet wel raad met deze klassieker:

http://hermandenblijker.nl/Actueel/Column/85/

Mensen die geen zin hebben om het gerecht zelf klaar te maken, moeten maar naar Rotterdam rijden. Den Blijker serveert daar zijn Bouillabaisse in restaurant Las Palmas op de Kop van Zuid.

vissoep_6_ad_column_herman_den_blijker

Ter afsluiting, wat drinken we erbij? Het motto van mijn eerste werkgever, de goedaardige schurk John de Mol, was: ‘beter goed gestolen dan slecht bedacht’. Ik heb daarom maar even contact gezocht met Las Palmas. Zij komen bij monde van medewerkster Melanie Martens met een voor mij erg verrassende wijn voor bij hun Bouillabaisse: Blaufränkisch rosé 2009, Weingut J. Heinrich, verkrijgbaar via wijnimporteur De Geus a EUR 7.65. Exclusief BTW, dat wel. Bedankt Melanie van Las Palmas, we gaan ‘m proberen!

http://www.degeuswijn.nl/producten-detail.asp?art=260&lng=1

Geen Franse wijnnaam dus, we overtreden hier mogelijk een ongeschreven wet in de Tour. Maar aan de wet houden manager E-J, tv magnaat John de Mol en die afschuwelijke mensen in AIX zich ook niet altijd, dus laat die eerst maar ’s naar zichzelf kijken!

Cordialement,

Robert Dousi