De Reuzen van de Italiaanse Alpen

We gaan de laatste week van de Giro d ‘Italia in. De kaarten zijn geschud en liggen op tafel, maar zijn nog niet allemaal omgedraaid. Een handvol renners, Quintana, Majka, Evans, Pozzovivo en ‘new kid on the block’ Fabio Aru, mogen nog hopen op de eindzege. Onze landgenoot Kelderman doet het fantastisch met zijn 7e plek in het algemeen klassement, maar lijkt nog net te kort te komen voor het podium. De roze trui hangt stevig om de schouders van Rigoberto Uran die hij veroverde na een fenomenale tijdrit richting Barolo, afgelopen donderdag. Onderstaand een foto van zijn moeder die huilend voor de TV toekijkt hoe haar zoon als eerste Colombiaan ooit de roze leiderstrui krijgt omgehangen. Helaas heeft zijn vader Heriberto Uran, ex-wielrenner, dit allemaal niet meer mogen meemaken. Hij werd vermoord toen zoonlief 14 jaar oud was.

Moeder Rigoberto Uran

Morgen staat, wat mij betreft, de mooiste rit van heel 2014 op het programma, de Tour de France en de Vuelta a España incluis. Het peloton rijdt dwars door het Nationale Park Stelvio en moet drie machtige reuzen over: de Passo Gavia (16.5 km lang, gemiddelde stijging 8,0%), de Passo Stelvio (21.7 km, 6,7%) en afsluitend naar Val Martello (22.4 km, 6.4%) waar na 139 kilometer de streep is getrokken.

De Passo Gavia kennen we in Nederland vooral van die ene, beruchte Giro-etappe in juni 1988. Omdat het weer in de vallei meeviel vergeleken bij de weersvoorspelling, had Nederlander Johan Vandevelde zich aan de voet van de Gavia van alle overtollige ballast ontdaan door zijn muts, jack en handschoenen af te geven. Maar de renners werden bergop ongenadig gegeseld door sneeuw en ijskoude. Johan leek de etappe toch te gaan winnen maar miste op de top van de Gavia zijn verzorger Giuseppe Parolini, die met droge warme kleding, reservewielen en een wijntje op de renner stond te wachten. Na vier kilometer dalen moest Vandevelde, bevangen door de kou, volledig ontgoocheld plaatsnemen in de rennersbus. Een derde van het peloton haakte die dag af. Eric Breukink gaf de etappe een definitief Nederlands tintje door de etappe op grootse wijze te winnen. De Amerikaan Andrew Hampsten pakte die dag de roze trui. Bekijk het filmpje op onderstaande link over deze beruchte etappe met commentaar van Mart Smeets.

http://www.youtube.com/watch?v=6XYLNxXeG1Y

Enfin. Het wordt gegarandeerd genieten morgen. Als het niet van de koers is dan toch zeker van het schitterende decor. Laten ons hopen dat het weer een beetje meezit, de laatste voorspellingen zijn helaas niet al te best – zeker niet op de Gavia, waar morgenochtend nog wat sneeuw kan vallen……

Omgeving

Komende donderdag staat er nog een klimtijdrit op het programma maar ook na deze etappe zal de eindwinnaar nog niet vaststaan. Op de voorlaatste dag van de Giro, aanstaande zaterdag, doemt namelijk nóg een monsterlijke reus op: de Monte Zoncolan. Vanaf Ovaro is deze berg 10.5 km lang. Het gemiddelde stijgingspercentage van de klim is 11.5 %. Op de rode stukken op onderstaand profielkaartje krijgen de renners stijgingspercentages van minimaal 12% voor hun kiezen met meerdere uitschieters van rond de 20%. Ik moet er niet aan denken om hier tegenop te fietsen en ben blij dat ik zaterdag met een ‘natje en een droogje’ voor de buis zit.

Monte Zoncolan

Zondag wordt de Giro d ‘Italia 2014 afgesloten in Trieste. Dit is een sfeervolle universiteitsstad, grenzend aan Slovenië en gelegen aan de Mare Adriatico. Zoals men in Oost-Frankrijk omver wordt geblazen door de mistral en in de Pyreneeën door de Tramontana, waait in Trieste de stormachtige Bora. Het peloton zal hier geen last van hebben want de Bora is gelukkig een winterverschijnsel. In Trieste hangt naar verluidt een aparte sfeer: naast Italiaans en Oostenrijks doet het hier ook een beetje Parijs-achtig aan. Grote statige gebouwen, brede lanen, dat werk. Ik ben vastbesloten om Trieste binnen afzienbare tijd te gaan bezoeken met mijn gezin, te beginnen met een espresso op het terras van het stijlvolle Caffe degli Specchi, een van de meest geliefde afspreekpunten van de Triestini.

Triest

Wat eten we? Een smakelijk bordje uit de regio Trentino: Crema di Carotte e Cozze, oftewel: wortelsoep met mosselen. Bekijk het recept van een collega-blogger op onderstaande link:

https://culinariaitalia.wordpress.com/category/recipe/regions/trentinoalto-adige/

Recept wortelsoep met mosselen

Wat drinken we erbij? Een koud biertje. De stad Rome werd dit jaar niet aangedaan door de Giro-karavaan en om de gepasseerde Romeinen nog enigszins te betrekken, nemen we een biertje van het merk PERONI, afkomstig uit Italiaanse hoofdstad. PERONI is ‘gewoon’ verkrijgbaar bij Albert Heijn. Zondagavond sluiten we de Giro af met een espresso van het merk ILLY. Want die komt uit Trieste.

Logo's Peroni Illy

Ciao!

Robert Dousi

PS: dit is mijn laatste blog over de Giro d’Italia 2014. Eind juni meld ik mij weer met een voorbeschouwing op de Tour de France om er in juli om de drie dagen verslag van de doen. In de eerste week ga ik samen met een vriend naar de Tour om de finish in Lille en de start in Ieper bij te wonen. In de tussentijd ben ik te volgen op Twitter met het laatste nieuws over het profwielrennen.

Twitter logo @Robertdousi

Advertenties

2 gedachtes over “De Reuzen van de Italiaanse Alpen

  1. Ik hoop deze zomer Triëste aan te doen. Als was ’t maar vanwege Churchill’s woorden: From Stettin in the Baltic to Trieste in the Adriatic, an iron curtain has descended across the Continent.
    Dank voor je stukjes, ze waren verhelderend en onderhoudend.
    Ciao, Thomas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s