De Slag om Montecassino

De kop van de 97e Giro d’Italia is eraf. De ploegentijdrit op vrijdag werd gewonnen door Orica-GreenEdge. Niet de door mij getipte Italiaanse kampioen Ivan Santaromita, maar de Canadese routinier Svein Tuft kwam als eerste over de streep van die ploeg en mocht derhalve de roze trui aantrekken. Afgesproken werk, zo bleek later. Tuft was jarig vrijdag (waarom wist ik dat niet?) en zijn ploeggenoten, waaronder Nederlander Pieter Weening, hadden geen beter cadeau voor hem kunnen verzinnen. Marcel Kittel sprintte zaterdag èn zondag op imposante wijze naar dagwinst in respectievelijk Belfast en Dublin. In laatstgenoemde stad werd volgens de laatste berichten een op scherp staande bom ontmanteld die in een auto langs het parcours stond, bizar.

Enfin. Ex-Rabo renner Michael Matthews is de leider in het algemeen klassement en dus de trotse drager van de maglia rosa. De Nederlander Maarten Tjallingii zag zijn lange vlucht langs de Noordierse kust beloond met de blauwe trui van het bergklassement.

Foto rijders

Vandaag hebben de renners een rustdag. Per vliegtuig zijn ze verplaatst naar het zuidoosten van Italië. De komende etappes zijn relatief vlak en we gaan ongetwijfeld een paar mooie sprints zien. De eerste week van een grote ronde wordt door sommige wielervolgers als langdradig ervaren. Maar als de helikopters hun werk goed doen, hoeven we ons ook dan geen moment te vervelen voor de TV (SPORZA of Eurosport, de NOS laat dit jaar verstek gaan). We suizen namelijk van het ene panoramische uitzicht zó de volgende ansichtkaart in.

Panorama foto's

De etappe van donderdag wordt, los van de genoemde klim in de finale, een bijzondere – niet in de laatste plaats voor mijn (schoon)familie. Dat behoeft enige toelichting. Mijn zoon Casper heeft als tweede naam Alfons. Hij is vernoemd naar Alfons Stucki (spreek uit: STOET-SKI), een Poolse tankcommandant die de opmars vanuit Normandië tot en met de bevrijding van Nederland in de frontlinie meemaakte. Met zijn geallieerde strijdmakkers heeft hij o.a. Breda bevrijd alwaar hij verliefd werd op de daar woonachtige Maria Kanters. Uit dit huwelijk is Jozef Alfons Adriaan (“John”) geboren. John is mijn schoonvader.

De bevrijding van Breda was een memorabele-, maar niet de meest gedenkwaardige gebeurtenis voor de Polen ten tijde van De Tweede Wereldoorlog. Dat was wèl de Slag om Montecassino, de plaats waar de Giro donderdag finisht, onder toeristen bekend vanwege de schitterende benedictijnse abdij, gebouwd op een 500 meter hoge rots.

Abdij Slag om Montecassino

Hoe raakten de Polen daar verzeild? Ik heb het even opgezocht: na drie mislukte geallieerde pogingen in het eerste kwartaal van 1944, volgde in mei de vierde slag om Montecassino. Deze werd uitgevochten door het Poolse 2e Korps onder generaal Władysław Anders. Bij de eerste aanval (11 – 12 mei) leed het korps zware verliezen, maar stelde het wel het Britse leger in staat om door de Duitse linies in de vallei van de rivier Liri beneden te breken. Op 18 mei slaagde een Poolse verkenningseenheid erin om de ruïnes van het klooster te bezetten.

De verovering van Montecassino maakte de opmars van Britse en Amerikaanse troepen naar Rome mogelijk. Rome viel op 4 juni 1944 in hun handen, twee dagen voor D-day, de landing in Normandië. Van de betrokken Poolse soldaten sneuvelden er ongeveer 4.000. Onderstaand een afbeelding van het Poolse ereveld, gezien vanaf de hierboven afgebeelde abdij van Montecassino.

Gedenkplaats Poolse Strijders

De Slag om Montecassino heeft een prominente plek in de Poolse geschiedenis. Het was voor de hun troepen immers één van de grootste overwinningen op de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog. Bijna alle Polen kennen het lied “Rode klaprozen op de Monte Cassino” (“Czerwone maki na Monte Cassino”). Het refrein is als volgt:

Slag om Montecassino

Ik kan alleen maar hopen dat de paar Polen in het Giro-peloton, bijvoorbeeld de sterke klimmers Majka en Niemiec, zich bewust zijn van deze historische plek en daardoor donderdag extra kracht in de benen vinden om iets moois te laten zien.

Wat eten we deze week? De etappe naar Montecassino start in Sassano, een dorpje in de provincie Salerno, onderdeel van de regio Campania. Uit deze streek komt dit keer het recept: Pollo alla Cacciatore (“Jagerskip”). De versie van Jamie Oliver is erg toegankelijk, je vind ‘m op onderstaande link.

Pollo alla cacciatora

Wat drinken we tijdens de koers?

Wijn, zou je zeggen. De regio Campania, met hoofdstad Napels, leent zich namelijk bij uitstek voor het maken van topwijnen. Echter, door de mentaliteit van de ‘Napolitani’ zijn er in Campania relatief weinig Denominazione di Origine Controllata (DOC) wijnen. Om de DOC-status te verkrijgen, dienen er talloze formulieren te worden ingevuld. En dit is natuurlijk helemaal niets voor de doorsnee Napolitaan. Dit luie gedrag willen wij natuurlijk niet belonen. We nemen water bij het eten en nuttigen tijdens de koers een andere specialiteit uit Campania: Limoncello! Hierbij de link naar het recept om het zelf te maken. Een kind kan de was doen, zolang je maar geduld hebt.

http://www.italie.nl/Limoncello/4613/p1540/c1894/i0/default.html?type=9&region=15

Limoncello

Ciao!

Robert Dousi

PS: Volg mij op twitter (@robertdousi) voor het laatste wielrennieuws!

Advertenties

2 gedachtes over “De Slag om Montecassino

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s