La Primavera

Aanstaande zondag staat de eerste van vijf zogeheten monumenten van 2014 op het programma: de wielrenwedstrijd Milaan-San Remo, bijgenaamd ‘La Primavera’. Deze koers is niet de zwaarste maar wel de langste eendaagse klassieker: 294 kilometer om precies te zijn. Om het in een Nederlands perspectief te plaatsen: dat komt overeen met de afstand van Den Helder naar Maastricht. Met de auto al geen sinecure als je het mij vraagt, laat staan per fiets.

La Gazzetta della sport

In 1907 werd Milaan-San Remo voor het eerst verreden. De toenmalige baas van de in Milaan gevestigde sportkrant Gazzetta dello Sport, een ijdeltuit genaamd Armando Cougnet, was de bedenker van deze wedstrijd. Zoals het een goed Italiaan betaamt, deed hij dat niet geheel zonder eigen belang. Cougnet had namelijk een riant vakantiehuis in San Remo en zag zijn kans schoon om de badplaats te promoten. En aldus geschiedde.

De koers kent vanuit het vertrek in Milaan een lange, vlakke aanloop. Na 140 kilometer moeten de renners over de Passo del Turchino, een lange, maar betrekkelijk eenvoudige klim. Na deze hindernis blijft het weer lang vlak. Eenmaal aangekomen bij de kust, iets ten westen van Genua, rijden de renners langs de Riviera di Ponente richting Franse grens.

Route La Primavera

Pas na 240 kilometer, als het gros van de knechten wordt bedankt voor de bewezen diensten, duiken de eerste heuvels van betekenis op. Dit zijn de ‘Capi’ (meervoud voor Capo), drie stuks in totaal, te weten de Capo Mele, Capo Cervo en Capo Berta. Na deze kuitenbijters is het aan de luxe knechten om hun kopmannen goed af te zetten voor de finale. Het staartstuk van Milaan–San Remo bestaat uit de beklimming èn afdaling van de Cipressa en de Poggio. Dit jaar was aanvankelijk ook de Pompeiana in het parcours opgenomen. Het wegdek bleek er echter te slecht waardoor de organisatie deze extra beklimming vorige maand alsnog moest schrappen.

De top van de Cipressa ligt op 22 kilometer van de finish in San Remo. Om daar te komen, moeten de renners 5,5 kilometer klimmen met een gemiddeld stijgingspercentage van 4,1%. Halverwege de klim ligt een pittig stuk van 9%. De Poggio is slechts 3,7 kilometer klimmen, maar omdat dit de laatste kans voor de klimmers is om de overgebleven sprinters te lossen, rijden ze hier vaak als dolle stieren tegenop. Op ongeveer een kilometer van de top krijgen de renners nog een lastige strook met een stijgingspercentage van 8%. Na de top volgt een bloedstollende afdaling naar San Remo, città dei fiori (bloemenstad).

Borden

Wie zijn de kanshebbers zondag? Ongeveer 80% van het peloton is kansloos voor de overwinning, onderstaand benoem ik de overige 20%……pick your own favourite!

Peter Sagan is de absolute topfavoriet. Hij kan met de besten mee op de Poggio, daalt als een adelaar in weer en wind en legt vrijwel iedereen erop als het op een sprint aankomt. Andere sprinters die een kans maken zijn Degenkolb, Rojas, Greipel en Cavendish, de winnaar van 2009. Als laatstgenoemde niet in goede doen over de Poggio komt, kan zijn in topvorm verkerende ploegmaat Kwiatkowski voor eigen kans gaan.

Zoals elk jaar hoop ik dat het niet op een massasprint aankomt maar dat het een eenling of een klein groepje lukt om weg te blijven. Op zo’n scenario hopen ook Cancellara, Pozzato, Gilbert, Gerrans, Slagter, Stybar, Thomas, Gallopin, Amador, Clarke, Wegmann, Marcato, Nordhaugg en Chavanel.

Sprinters die normaal nèt te kort komen maar na 300 kilometer wel eens kunnen verrassen zijn Kristoff, Démare, Ciolek, Hushovd, van Avermaet, Paolini, Matthews, Boasson Hagen, Haussler en Coquard. Na het schrappen van de Pompeiana zijn ronderenners als Nibali, Ulissi, Velits, Mollema, Roche en Kreuziger geen topfavorieten maar kansloos voor een podiumplaats zijn ze allerminst.

Tom Boonen had ook zeker in dit lijstje der favorieten gestaan, ware het niet dat zijn geliefde Lore afgelopen week een miskraam heeft gehad waardoor hij zondag logischerwijs verstek laat gaan.

Bergroute

Ik had in deze weblog graag een persoonlijke anekdote over San Remo gedeeld maar tot mijn spijt ben ik er zelf nooit geweest. Dat had een decennium terug overigens maar een haar gescheeld toen ik een uniek aanbod kreeg van een kameraad. Thijs, de niet erg fijnbesnaarde linksback van ons matige voetbalteam, vroeg me “of ik komend weekend wat te doen had”. Domme vraag, natuurlijk had ik dat niet. Wie achterin de twintig is en geen kinderen heeft, heeft per definitie geen plannen. En al helemaal geen plannen die niet kunnen worden afgezegd voor een driedaagse roadtrip naar Italië, want dát was het wat mij in het vooruitzicht werd gesteld.

Thijs was destijds werkzaam bij een grote scheepswerf voor zeer exclusieve boten en verhaalde over ‘financial issues’ bij een miljoenenjacht van een puissant rijke Rus. Lang verhaal kort: het schip was in San Remo aan de ketting gelegd en Thijs moest namens zijn werkgever naar San Remo om het papierwerk ter plekke in orde te maken. Hij kreeg de wagen van de baas mee èn mocht een tweede chauffeur meenemen. Ik was de uitverkorene en ik hoef niemand uit te leggen hoe zeer ik in mijn nopjes was. Heen over mijn geliefde Frankrijk, baden in luxe aan de Italiaanse Rivièra en dan terugcrossen door Duitsland. Ik zag het al helemaal voor me, heerlijk man.

Jacht

Nou, mooi niet dus. De middag voor ons vertrek naar het zuiden kwam het bericht dat de Russische kou uit de lucht was; de kemphanen waren alsnog tot elkaar gekomen en hadden de deal de avond ervoor in Monaco bezegeld. Weg roadtrip, doodziek was ik ervan – en eerlijk gezegd nog steeds een beetje. Elk jaar, als de einduitslag van Milaan-San Remo in beeld komt, cirkelen de TV helikopters van de RAI boven de jachthaven van San Remo (zie onder), mij pijnlijk herinnerend aan deze gemiste kans.

Jachthaven San Remo

Wat eten we? Het recept voor zondag werd mij eerder in deze week in de schoot geworpen. In de maandelijkse ‘Boodschappen’ (zeg maar de Allerhande van PLUS Supermarkten) viel mijn oog op het volgende recept: PASTA PRIMAVERA. Hoe toepasselijk, alsof ze het wisten. Zonder de biefstukreepjes is dit trouwens ook een smakelijk vegetarisch recept, klik op het plaatje voor de ingrediënten en bereidingswijze.

Pasta Primavera

Wat drinken we erbij? Een flesje uit de regio uiteraard, rood dit keer. In het bergachtige Liguria is er sprake van terrassenbouw op de steile heuvels, hetgeen de wijnbouw er niet gemakkelijker op maakt. De Alpi Marittimi maar ook de hoge bergen van de Appenijnen beschermen het wijngebied tegen de koude noordenwind. Het zeewater houdt de warmte vast waardoor een microklimaat ontstaat dat uitstekend geschikt is voor enkele nobele wijnstokken. In het gebied waar zondag de finale van Milaan-San Remo losbarst, wordt de Rossese di Dolceacqua geproduceerd. In de geschriften van Paus Julius III staat te lezen dat men halverwege de 16e eeuw al bijzonder genoot van deze wijn. Niet dat ik die nodig heb, maar toch geruststellend– zo’n pauselijke zegen.

Terre Bianche

Ciao, amici!

Robert Dousi

Advertenties

11 gedachtes over “La Primavera

  1. He dousi, lekker stukje weer! Doet de in de vorm vekerende slagter mee en zo ja heeft deze geen kans? Kan een berg op en heeft een eindschot toch? Of is de koers te lang? Je weet dat ik een leek ben, dus leg het maar weer uit 🙂

    Gr papi

    • He Maharisj, TJ Slagter staat genoemd in het rijtje van mannen die hopen op een breakout. Bij een massasprint zijn zij kansloos, ook Slagter. Hij is meer een type Gilbert die op een steile korte helling met een punch ervandoor kan gaan. Als het hem lukt om weg te komen met een paar man dan kan hij het sprintje van de kopgroep winnen. Overigens zal Belkin direct reageren met Mollema of Nordhaugg als Slagter gaat. Zijn vertrek bij Belkin is niet in goede aard gevallen. Veel plezier! Gr Robert

      • Haha zie het nu pas idd, ben gwoon niet meer gewend dat nederlanders kans hebben, alhoewel jij denk ik in je nopjes bent met tepstra :-). Heb ook andere dingen aan mijn hoofd nu. Nog 3 weken!! Ik hou je op de hoogte!
        Ciao maharisj

  2. Bedankt Dousi, wederom heerlijk om te lezen (en te leren)!

    • He Jonker, had het net over je. Sta op de Grebbenberg waar jij veel getrained hebt. Paar jaar terug zag ik McEwen hier winnen die BoasaonHagen achterhaalde. Nu Ouwehands Dierenpark in, vanmiddag de koers op tv. Enjoy! Gr Robert

  3. Robert

    Uitstekend stuk direct op de Prorailsite van wieler fanaten gezet

  4. Hoi Does,
    Weer met plezier gelezen.

    Gr,
    Freek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s