Klimmen in Andalusië

Na een enerverende eerste Vuelta-week door de noordwestelijke regio Galicië is het peloton inmiddels aangekomen in Andalusië. De 800 jaar durende heerschappij van de Moren heeft in geen enkele regio zoveel sporen nagelaten als hier. Buiten de grote steden Sevilla, Córdoba, Granada en Jaén wordt het beeld van Andalusië verder bepaald door uitgestrekte landerijen en natuurreservaten: bijna 20% van de totale oppervlakte is beschermd natuurgebied.

kaartje spanje

De Nederlanders ‘Bau’ en ‘Lau’ hebben zich nog niet echt laten zien. Wel valt op dat Bauke Mollema er elke etappe alles aan doet om ‘kort’ te finishen. Volgens mij heeft hij zijn zinnen gezet op de groene trui van het puntenklassement, voorwaar geen kansloze missie met zijn ferme eindschot en al die aankomsten bergop. Leuke voetnoot: ik las vanochtend in de krant dat Mollema binnen zijn eigen Belkin-ploeg “Fernando” wordt genoemd. Hiermee wordt verwezen naar de Spaanse klimmer Fernando Escartin, de KELME-renner uit de jaren ’90, die dezelfde kromme rijstijl en opvallende neus heeft als onze landgenoot. Onderstaand een foto van die sluwe ouwe vos.

Fernando

De klassementstruien in het wielrennen hebben van jongs af aan een grote aantrekkingskracht op mij gehad. Elke ronde kent zijn eigen (kleur) truien. De ‘mailliot jaune’ van de leider in de Tour de France geldt wereldwijd als bekendste tricot. De klassementsleider van de Vuelta rijdt tegenwoordig niet in een gele- maar in de rode trui. De befaamde bolletjestrui uit de Tour kent sinds een paar jaar ook een Spaanse equivalent: de leider van het bergklassement van de Vuelta draagt echter een trui met blauwe bollen in plaats van de rode die we uit de Tour kennen.

De Vuelta kent ook een combinatie-klassement voor de beste allrounder, oftewel de renner met het minste aantal punten als zijn plek in de verschillende klassementen wordt opgeteld. De leider van dít klassement (momenteel: Nicholas Roche) draagt anno 2013 een oersaaie witte trui. Een gemiste kans, want de mooiste trui die een wielrenner kon dragen was onderstaand afgebeelde ‘lapjestrui’. Dit was de bijnaam voor de trui van de leider in het combinatie-klassement van de Tour. Toen ik een jaar of tien was, heb ik eens een wit poloshirt met stiften en verf proberen om te dopen tot zo’n lapjestrui voor mijzelf – ik vond mijzelf de ultieme allrounder – tot groot ongenoegen van mijn moeder die er geloof ik later wel om kon lachen.

Trui

In de komende dagen wordt duidelijk wie de absolute topvorm bezit om deze zware ronde op zijn naam te schrijven. Nibali is kansrijk. Hij heeft een ijzersterke ploeg en staat nu al eerste in het algemeen klassement. Horner en Roche staan momenteel op plek twee en drie maar zullen in het absolute hooggebergte te kort komen en hun podiumplaats gaan verliezen. Gegadigden om hun plek over te nemen zijn Valverde, Uran, Moreno, Kreuziger, Rodriguez en, wie weet, onze eigen Ten Dam en Mollema. Samuel Sanchez en Wout Poels faalden zondag bij de eerste gelegenheid en gaan vanaf nu voor een dagzege.

Vandaag ligt de finish op een niet eerder in de Vuelta opgenomen berg: de klim naar Peñas Blancas. Vanaf de kust van de Middellandse Zee loopt de weg in Estepona omhoog naar het Bermeja massief. Qua steilheid valt deze berg relatief mee (gemiddeld 7%) maar door de lengte van de klim (16 kilometer!) zal het peloton ongetwijfeld uiteen worden gescheurd waarna een klein groepje om de dagprijs zal strijden. Morgen staat een heuvelachtige etappe op het programma waarin vluchters een goede kans hebben om weg te blijven. En voor de rustdag op dinsdag valt er op maandag nog het nodige vuurwerk te verwachten met twee loodzware beklimmingen in de finale: de Monachil en de Haza Llana, respectievelijk cols van eerste -, en buitencategorie. Ik heb er weer zin in!

Wat eten we dit weekend? Na drie vakantieweken in Spanje met overdadige lunches, diners en bacchanalen tot in de kleine uurtjes is het nu tijd voor een licht en fris gerecht uit de streek: Gazpacho Andaluz!

Gazpacho

http://www.saveur.com/article/Recipes/Gazpacho-Andaluz

Het aperitiefje van vandaag kan natuurlijk alleen maar sherry zijn. Zojuist zijn de renners namelijk uit Jerez de la Frontera vertrokken, de thuishaven van dit edele drankje. De Arabische naam voor de stad Jerez is Xeris, uitgesproken als [sjerriesj], dat later door de Engelsen werd verbasterd tot sherry. In het jaar 1587 deed Sir Francis Drake een inval in Cádiz, waarbij hij 2.900 vaten sherry meegenomen zou hebben, die in de haven lagen opgeslagen voor de Spaanse armada. Van toen af aan verscheepten Britse zeelieden regelmatig sherry vanuit Jerez de la Frontera naar hun homeland, waar de drank mateloos populair werd en nu nog is.

Sherry

Ik sluit deze weblog af met een citaat van ridder Fallstaf uit Shakespeare’s tragedie Hendrik IV: “als ik duizend zonen had, zou ik hen voorhouden, als het hoogste menselijke gebod, waterige dranken af te zweren en zich te laven aan sherry”. Zij liever dan ik, zo lekker vind ik sherry zelf niet, maar af en toe moet je door de zure appel heenbijten om de ziel van een streek te kunnen doorgronden, nietwaar?

Hasta pronto!

Robert Dousi

Advertenties

La Vuelta a España 2013

Vandaag start La Vuelta a España 2013 met een ploegentijdrit in de regio Galicië, de rauwe streek in het uiterste noordwesten van Spanje. De profrenners hebben sinds de Tour de France allesbehalve stilgezeten. Na een serie criteriums waarin goede Tourprestaties in klinkende munt konden worden omgezet, werkte het peloton een aantal kleine rondes af. Er was Nederlands succes in de Ronde van Denemarken (gewonnen door Kelderman) en de Ronde van Polen (Weening). De Eneco-tour werd een prooi voor voormalig veldrijder Stybar, Hushovd won zijn eigen Ronde van Noorwegen, Quintana liet vormbehoud zien in de Ronde van Burgos en Danielson zegevierde in Utah. De mooiste overwinning in de afgelopen maand kwam op conto van de Fransman Tony Gallopin die op weergaloze wijze de Classíca San Sébastian op zijn naam schreef. Maar het échte grote rondewerk begint vandaag weer….

etappes

De 68e editie van La Vuelta is ongekend zwaar. Van de 21 etappes tel ik maarliefst 13 licht tot zwaar geaccidenteerde etappes waarvan 11 met finish bergop. Het peloton start in Galicië en rijdt in drie weken – tegen de klok in – door Andalusië, Catalonië, Andorra, Asturië en Cantabrië. Op 15 september eindigt de ronde met een korte etappe naar Madrid. De definitieve beslissing zou wel eens op de voorlaatste dag kunnen vallen. Dan ligt de finishstreep namelijk op de monsterlijke Angliru, een berg die qua stijgingspercentages de Alpe d’Huez degradeert tot een Limburgse heuvel.

Ik ben momenteel zelf in Spanje, drie weken op vakantie met vrouw en kids. We verblijven aan de Costa del Azahar (Spaans voor: “Oranjebloesemkust”), de oostelijke kuststrook van de provincies Castellón en Valencia. Onze thuishaven is de mooie villa met zwembad van mijn schoonouders die hier zelf permanent wonen. Meer dan goed volk, relaxed en gezellig – ik kom er al 12 jaar graag. Het dorp waar ze wonen heet Alcossebre, over deze kleinschalige badplaats en haar aantrekkelijke omgeving meer in een volgende weblog.

Afgelopen dinsdag was ik met mijn vrouw 24 uur in Valencia, thuishaven van de paella en de sinaasappel. Het is vijf kwartier zuidwaarts rijden vanuit Alcossebre. De kids waren thuisgebleven bij ‘Opa en Oma Spanje’ zodat wij op ons gemak deze geweldige stad konden bekijken. Onze uitvalsbasis was Hotel Mediterranéo waar we aan onze stadswandeling begonnen. Via de Mercat Central, een grote overdekte stadsmarkt met ontelbare viskramen, kaasstalletjes en honderden hangende hammen liepen we richting één van Valencia’s imposante stadspoorten: Torres de Quart.

stadspoort

Tot mijn verrassing las ik in onze stadsgids dat de gaten in de torens (bovenstaand afgebeeld) het gevolg waren van kanonskogels van de troepen van niemand minder dan Napoleon. Die man heeft ook niks met rust gelaten, dacht ik terwijl we onze weg naar de Jardín Botánico vervolgden.

Halverwege onze etappe genoten we van een portie ‘gambas al ajillo’ en een glas chardonnay op het terras van restaurant ‘Navallos’. Na de lunch wandelden we langs de fraaie Basiliek en Cathédral van Valencia en sloten we onze ronde af met een doorkruising van Plaza de la Reina. Ter afsluiting van onze wandelronde ploften we neer op het schaduwrijke terras van ‘Taberna Antonio Manuel’. Onder het genot van een caña (Spaans voor tapbiertje, zoals de Fransen hun ‘pression’ hebben) lazen we hier een uur lang een boek, een ongekende luxe voor ouders met jonge kinderen. Aansluitend trokken we ons terug op hotelkamer 204 waar we ons opfristen en klaarmaakten voor een bruisende ‘night in the town’.

Voor het avondmaal hadden we onze zinnen gezet op de roemruchte tapasbar ‘Las Cuevas’ nabij de Cathédral. Het eind van de Spaanse crisis is kennelijk in zicht want het briefje op de deur leerde ons dat de eigenaar had besloten om midden in het hoogseizoen een maand op vakantie te gaan. De teleurstelling duurde maar kort want 20 minuten later zaten we op het geweldige terras van ‘La Cata’. Op weg daarnaartoe maakte ik onderstaande foto van mijn vrouw Marsha, op dat moment ontegenzeggelijk het stralende middelpunt van de Plaza de la Virgin.

???????????????????????????????

De schemer viel over ‘Carrer dels Fransiscans’ en we genoten bij ‘La Cata’ van een Gazpacho (koude soep) gevolgd door een verfijnd gerecht van gebakken inktvis, aardappelsschijfjes en pesto. Tegen elven waren we in vervoering gebracht door de voortreffelijke wijn en een verassend virtuoze violist. Het was, achteraf, verstandig geweest om op dat moment te vertrekken. Maar onze buren op het terras, een jong Amerikaans echtpaar uit Houston en een wat ouder Engels echtpaar uit York, dachten daar anders over met als gevolg dat we pas iets voor twee uur in ons hotelbed lagen. (ik geef graag anderen de schuld van mijn onvermogen om een mooie dag op het hoogtepunt af te sluiten, maar dit terzijde).

De volgende ochtend bezochten we nog de Mercat Central. Ons ontbijt op het terras ernaast bestond uit zwarte koffie (broodnodig), jus d’orange en een boccadillo con tortilla franscesca (lijkt heel wat , maar we hebben ’t hier over een broodje omelet). Voor we huiswaarts keerden over de AP-7 richting Castellon/Barcelona namen we een kleine omweg in Valencia om de schitterende gebouwen van architect Santiago Calatrava te bewonderen. Meer dan de moeite waard, vooral het fenomenale ‘Palau des Arts ‘dat onderstaand is afgebeeld.

El-Palau-de-les-Arts-Vale-001

Wat eten we in aanloop naar de Vuelta? Paella Valenciana natuurlijk, we zijn er nou toch. Bij paella’s is er, vind ik zelf, volop ruimte om af te wijken van het recept van een streek. Onderstaand recept doet recht aan de klassieker die Valencia op de wereldkaart heeft gezet.

http://www.verrassendvalencia.nl/paella.html

paella

Wat drinken we erbij? Gewoon huiswijn, altijd goed in Spanje. Wit, rose, rood – ‘t luistert niet zo nauw met paella. Maar niet nadat we onze lippen hebben bevochtigd met het beroemde lokale aperatiefje ‘Aqua de Valencia’, een cocktail van jus d’orange met delen cava, gin en vodka. Ik kende het drankje alleen van naam en eenmaal in Valencia moest het er natuurlijk van komen. Aldus geschiedde: op het pittoreske terras van Café Saint Jaume, middenin de oudste wijk van Valencia, bestelden bij onze 1e pitstop een kannetje van deze godendrank. Het smaakte heerlijk, en we hebben er onderstaande foto van gemaakt.

Aqua de Valencia

Bueno.

Ik wens iedereen, wielerfan of niet, ontzettend veel plezier in de komende drie Vuelta weken. Tegen de tweede categorie volgers zeg ik: er bestaat geen betere manier om je vakantiegevoel te verlengen door het kijken van wielrennen, probeer ’t eens uit! Over een paar dagen laat ik weer van me horen als de Vuelta-karavaan Galicië verlaat en zuidwaarts koerst richting Jerèz de la Frontera.

Adíos!

Robert Dousi

PS:Uit ervaring weet ik dat van de 100 mensen die een Tourtoto invullen er maximaal 4 zich ook aan een Vuelta-poultje wagen. Voor dat fanatieke kwartet heb ik onderstaande ‘selectie’ gemaakt waarmee zij mogelijk hun voordeel kunnen doen. Buena suerte!

Algemeen klassement en dagzeges: Nibali, S.Sanchez, Valverde, Uran, Anton, Henao, Ten Dam, Nieve, Betancur (let op hem!), Kreuziger, Horner, Anacona, Arroyo, Kiserlovski, Roche, Maijka, Scarponi, Fuglsang, Vanendert, Mollema.

Sprintetappes: Farrar, Bos, S.Haedo, Paolini, Meersman, Gerrans, Boasson Hagen, Verdugo, Ph.Gilbert, Vicioso.

Dagzeges overig: Luis-Leon Sanchez, Flecha, Pozzovivo, D. Martin, Basso, Pinot, Nocentini, M. Iglinsky, Tiralongo, De Gendt, Poels, C.Sorensen.

Tijdrit: Cancellara, T. Martin