Paris by night

De Tour de France 2013 zit er bijna op. Ik heb genoten.

Als je de Top- 10 en de truienwinnaars bekijkt, zou je denken dat er weinig verrassends is gebeurd. Maar wat hebben we een geweldige Tour gezien. Machtige sprints tussen De Grote Vier, de spectaculaire ploegentijdrit, geweldige etappes in de bergen met vele aanvallen, de waaieretappe in het hart van Frankrijk…… het kon niet op. Het opvallende feit dat alle renners goede èn slechte dagen hadden, is een signaal dat de sport schoner aan het worden is. Andere heuglijke conclusie: Nederland telt weer mee als wielernatie.

Bau en Lau

Vrijwel alle Nederlanders hebben aangevallen. Zo vulden Boom, Terpstra, Westra, Poels, Hoogerland en Gesink onze harten met hoop. Mollema en Ten Dam reden in de bergen met de allerbesten mee en de pas 22-jarige Tom Dumoulin heeft zich geweldig laten zien. Deze man gaat grote koersen winnen, let maar op. Voeg daar aan toe dat twee van ’s lands grootste talenten (Kelderman en Slagter) niet eens meededen aan de Tour 2013 en de toekomst ziet er voor ons Hollanders zeer rooskleurig uit.

Het Franse Bureau voor Toerisme hoeft de komende decennia geen euro aan promotie uit te geven. Miljarden mensen hebben met stijgende bewondering naar de helikopterbeelden boven Frankrijk gekeken. Van de Corsicaanse kust, de Provence, de Pyreneeën, Bretagne/ Normandië, het Franse platteland, Mont Ventoux, de bergmeren en de Alpen zelf. Kroon op deze 100ste ereronde door Frankrijk is de etappe van vandaag met start in Versailles en finish in Parijs. Om de bijnaam van de Franse hoofdstad (La Ville Lumière) te onderstrepen, wordt de etappe niet overdag maar in de avond verreden. De finish wordt iets voor tienen verwacht. In tegenstelling tot wat we gewend zijn op de Champs Elysees, keren de renners vanavond niet ter hoogte van de Arc de Triomphe maar rijden er rondjes omheen. Alle gebouwen zijn vanavond natuurlijk schitterend uitgelicht, dat kun je wel aan die Franse haantjes overlaten.

Arc de Triomphe

Het is al weer ruim 20 jaar (!) geleden dat ik voor het laatst in Parijs was, een bezoek aan Euro Disney met vrouw en zoonlief in 2010 niet meegeteld – dat kun je nauwelijks Parijs noemen. In oktober 1992 werd mijn vader 50 jaar. Hij wilde dat vieren met het hele gezin in zijn lievelingsstad. In één weekend werden aangedaan: de Notre Dame, Eiffeltoren, Centre Pompidou, Sacre Coeur/ Montmartre en het Louvre. Een prestatie op zich.

Ik hou van Frankrijk, dat mag inmiddels bekend zijn. Maar vreemd genoeg heb ik niks met Parijs. En dat is niet alleen vanwege het dramatische verkeer of de vele Fransen die er wonen, de belangrijkste twee redenen die een Nederlander normaal opgeeft om de stad te mijden. Voor mij is Parijs gewoon te groot. Er is simpelweg teveel te doen en te zien. Alleen het Louvre al, zoveel moois in zo weinig tijd. Ik word daar onrustig van met als resultaat dat ik nergens echt van kan genieten in Parijs. Zet mij daarentegen in een willekeurig Frans dorp of middelgrote plaats en ik voel me de koning te rijk. Een dorpsplein met een Boulangerie, Patisserie en Charcuterie. Een Hotel de la Poste. De Gendarmerie naast het Hotel de Ville. Een Bar-Tabac. En dan op zoek naar een terras, als het even kan overschaduwd door platanen. Dan ben ik gelukkig. Enfin. Misschien moet ik Parijs nog ’s een kans geven. Het zal er vast wel nog eens van komen. Op veler verzoek nog twee foto’s uit het familiealbum. Mijn liefde voor de Tour zat er al vroeg in. De foto is gemaakt eind juli 1980, zes jaar was ik hier. Joop Zoetemelk had net de Tour de France gewonnen en ik zou rond de milleniumwisseling de volgende Nederlander zijn – dat stond vast.

Robert fiets beide

Als Mark Cavendish vanavond wint, is het zijn 5e zegen op rij in Parijs, een ongekend unicum. De ploegen van Argos-Shimano (Kittel), Lotto-Belisol (Greipel) en Cannondale (Sagan) gaan er alles aan doen dit te voorkomen. Ik hoop uiteraard, tegen beter weten in, dat het een Nederlander lukt om met één finale jump nèt uit de greep van het peloton te blijven. Go Niki Terpstra, Lars Boom of Tom Dumoulin!

Wat eten we op de laatste Tourdag? Niks.

Als ik me bedenk dat de Tour vanavond is afgelopen, word ik op slag depressief. Ik krijg waarschijnlijk toch geen hap door mijn keel van ellende. Bovendien wil ik voor het donker in hogere sferen zijn om niet te hoeven denken aan De Verschrikkelijke Leegte die me de komende dagen te wachten staat. En dan kun je het beste doen met bubbels op een nuchtere maag. Met Prosecco en Cava is absoluut niks mis, maar voor de Koningsprint in een prachtig uitgelicht ‘Paris by Night’ trekken we natuurlijk een echte fles Champagne open.

champagne

Santé et au revoir!

Robert Dousi

PS: ontzettend bedankt voor de honderden leuke reacties die ik op mijn weblog heb mogen ontvangen: telefonisch, per mail, sms, whatsapp, facebook en twitter: het hield niet op. Ik heb de twaalf weblogs over de Tour 2013, de omgeving, eigen herinneringen en foto’s en de wijn-spijs combinaties uit de streek met heel veel plezier gemaakt.
Op naar de volgende ronde: La Vuelta d’Espagna, 24 aug – 15 sept. Tot dan….?

Advertenties

De finale in de Alpen

Het was een van de mooiste avonden van mijn leven. We schrijven vrijdag 7 juli 2006. De avondschemer valt over Uriage-les-Bains, een charmant dorpje in de Franse Alpen. We zitten na te genieten van verbluffend goed 4-gangen-diner waaronder Ravioles du Royans au Basilic en een Piece de Veau aux Morilles. Hemels, van amuse tot en met dessert. Plaats van handeling is het restaurant Prince horend bij hotel Les Mesanges. De setting is onvoorstelbaar prachtig. Zelf zitten we op een berg, op een met platanen overschaduwd terras. Zo ver we kunnen kijken, zien we imposante bergtoppen met op de voorgrond uitgestrekte groene alpenweiden. Tegenover me zit mijn schitterende vrouw, op dat moment in blijde verwachting van ons eerste kind. Ze houdt haar hoofd schuin en lacht naar me, zonder wat te zeggen. Op dat moment dacht ik: als ik hier ter plekke dood neerval, sterf ik een gelukkig man. (de volgende ochtend zou overigens blijken dat ze me op dat moment niet liefkozend toelachte maar min of meer uitlachte, omdat ik in mijn eentje twee halve liters rosé had opgedronken – maar dit terzijde).

Foto Marsha

Enfin.

Ik werd de volgende ochtend toch wakker. En dat was maar goed ook want ik had mijn goede collega Eric beloofd om naar de start van zijn heldenrit “La Marmotte” te gaan kijken. Dit is een wereldberoemd parcours in de Alpen met start in Bourg d’Oisans. De rit is 180 km lang en kent 5.500 hoogtemeters over de Glandon, Telegraphe, Galibier en Alpe d’Huez.

Iets na 07.00 uur ’s ochtends reden we Bourg d’Oisans binnen en juist op het moment dat ik de hoop op een parkeerplek in het uitpuilende dorp begon op te geven, reed een leverancier van de plaatselijke BOULANGER-TRAITEUR-PATISSIER weg. We konden hierdoor op 50 meter van Le Départ parkeren. Voor wie zich afvraagt hoe dat eruit ziet, 6.000 wielrenners in een dorpje met 3.000 inwoners…nou, zo dus!

Eric Jonker op de Marmotte

Eric stond samen met zijn kornuiten in een smal steegje op de start te wachten (één van zijn maten was sprinkhanenkweker van beroep, sommige dingen vergeet je nooit). Het was ontzettend hectisch maar gelukkig zagen we Eric nog net wegfietsen. Hij zag ons ook en riep met zijn hand in de lucht: “Heee Dousi!” – en weg was ie. Mooi man. Na een laatste bak koffie bij een BAR-TABAC en nog wat chocoladebroodjes voor mijn zwangere vrouw (“voor onderweg, voor de zekerheid”) vertrokken we noordwaarts. Onderweg waren we nog even op mijn aandringen gestopt bij BAR PANORAMIC, ik kende het nog van vroeger, met het adembenemende uitzicht (“vue splendide”) over het meer van Aix-Les-Bains.

Toen we later die dag ergens ter hoogte van Luxemburg reden, kwam het verlossende Sms-bericht van Eric. Hij had zijn heldentocht volbracht en wel in 9 uur en 20 minuten. Het was machtig mooi geweest maar hij had onderweg wel tweede lekke banden gehad. Ook was er iemand overleden tijdens de afdaling van de Glandon. Bizar.

Toen Eric er gisteren lucht van kreeg dat zijn persoon in mijn weblog aan de orde zou komen, kreeg ik een e-mail bericht van hem. Of ik wilde vermelden dat hij de Marmotte inmiddels al vier keer uitgereden had, met 7 uur en 50 minuten als beste tijd. De uitslover. Ik heb het bij dezen vermeld, hij is mijn huidige manager en ik wil hem graag te vriend houden.

Route Marmotte

“Parijs is nog ver”, om met Joop Zoetemelk te spreken. Donderdag, vrijdag en zaterdag moeten de renners verschrikkelijk aan de bak in de Alpen. Vandaag een unieke dubbel: twee keer “De Nederlandse Berg” Alpe d’Huez op (hierboven afgebeeld, met z’n 21 bochten). Morgen over vijf cols waarvan twee buitencategorie (Glandon en Madeleine) en zaterdag finish op Annecy-Semnoz, een niet te onderschatten finale. Chris Froome gaat zeer waarschijnlijk de Tour 2013 winnen. Toch kan van alles nog roet in zijn eten gooien. Een legertje opgefokte Spaanse renners, barre weersomstandigheden in de Alpen, een dronken Hollander in ‘bocht 7’ naar Huez, een hongerklop of een krakend eigen Sky-team…….we gaan ’t zien! Benieuwd naar de Nederlanders ook natuurlijk.

Wat eten we in de Alpen? Tartiflette Savoyarde. Aardappels, spek, knoflook en kaas uit de oven.

Tartiflette

http://www.smulweb.nl/recepten/1384241/Tartiflette-savoyarde

Wat schenken we erbij? Vandaag kunnen we kiezen tussen wit of rood. Liefhebbers van wit dienen een wat voller type wijn te kiezen die goed tegen de krachtige smaken in dit gerecht kunnen, zoals een witte Bourgogne. De Maconnais biedt volgens wijninkoper Ruud de Geus nog steeds de beste prijs-kwaliteit verhouding voor chardonnay wijnen. We gaan op zijn aanraden voor de 2011 Macon-Uchizy van Raphaël Sallet. Gaan we voor rood, dan dienen we een wijn te kiezen met voldoende frisse zuren om een beetje tegenwicht te bieden aan het vette gerecht. Bijvoorbeeld een Cru uit de Beaujolais. Hiervoor is de 2012 Brouilly van Jean-Marc Laforest een prima oplossing. Een wijn die boordevol fruit zit uit het uitstekende jaar (voor Beaujolais) 2012.

Wijnen Tartflette

Hartelijk dank wederom, Ruud de Geus, voor deze mooie tips!

Cordialement,

Robert Dousi

La Route Napoleon

Het is 1 maart 1815. Napoleon Bonaparte keert heimelijk terug op het vasteland van Frankrijk na zijn verbanning naar Elba. De kleine keizer wil optrekken naar Parijs om de macht te heroveren. De logische weg naar de hoofdstad, dwars door het Rhône dal, wordt gemeden omdat het daar wemelt van de Franse troepen. In plaats daarvan neemt Napoleon, met een steeds stijgend aantal getrouwen, de moeilijkere weg over de westkant van de Alpen. Deze weg, de N85 van Antibes naar Grenoble, kennen wij nu als de Route Napoleon. In de nacht van 5 op 6 maart 1815 overnachtte Napoleon met zijn generale staf in Gap, in de herberg van de familie Marchand. Gap is de finishplaats van de etappe die vandaag op het programma staat. Ik ben verliefd op de Route Napoleon. Grasse, Castellane, Sisteron, Corps, La Mure…..heerlijk man.

Route Napoleon

In september 2005 reden mijn vrouw en ik, net vier maanden getrouwd, voor het laatst over de Route Napoleon. Onze vakantiebestemming was een huurhuis in Cogolin aan de Côte d’Azur. Vooraf hadden we ons hotel aan de Route Napoleon geboekt: het mooie Chateau des Herbeys in Chauffayer iets ten noorden van Gap.

Het kasteelhotel was geweldig. Onze hotelkamer leek wel een balzaal, zo enorm groot en hoog was hij. Na een apéritif op onze kamer (in bad om precies te zijn, we hadden nog geen kinderen) genoten we beneden van een voortreffelijk diner. We lezen terug: Salmon en croute avec beurre blanc, Hommard au mousseline froide, Filet des rougets au facon Provençale, Tournedos Rossini et Fromages de la maison. De zalige wijn-spijs combinaties en de klassieke muziek hadden ons in de juiste stemming gebracht voor een romantische nacht. Maar net toen we naar onze kamer wilden gaan, klonk er keiharde muziek. De kasteelzaal naast het restaurant bleek afgehuurd voor een bruiloftsfeest en de dj van dienst was zijn apparatuur aan het testen. Zijn plaatkeuze had niet veel beroerder gekund. Het was de foute hit ‘Boys / Summertime Love’ van Sabrina (….boys, boys, boys! – I’m looking for a good time….). Mijn mannelijke lezers zullen zich deze rondborstige Italiaanse zeker nog voor de geest kunnen halen. In de bijbehorende clip uit 1987 is ze voortdurend in gevecht met haar afzakkende bikini; je moet ervan houden. Enfin, de romantiek had bij ons beide plaatsgemaakt voor de slappe lach en zo rolden we uiteindelijk schaterend ons bed in waar we direct in slaap vielen.

Onderstaand een fragment uit het fotoboek, de hotelrekening, met daarnaast een foto van mijn vrouw Marsha (zoekplaatje) bij het raam van onze kamer.

Rekening

Terug naar de koers. Op dinsdag gaan we warmdraaien voor de finale van de zinderende Tour de France 2013 met een aanloopetappe richting Les Haut-Alpes. Het is een relatief korte rit over 168 kilometer waarin drie cols van de 2e categorie moeten worden beklommen. Ik vind het een mooie rit voor Robert Gesink…..het zou wat zijn zeg! Start in Vaison-La-Romaine, finish in Gap. De laatste 12 kilometer gaan we een spectaculaire afdaling zien met de ritzege als inzet. En over die afdaling naar Gap gesproken: Joseba Beloki kwam hier in 2003 hard ten val waarna Lance Armstrong door het gras moest. Doping of niet, dit was een fraai huzarenstukje van de Amerikaan. Bekijk het filmpje onderaan deze blog nog maar eens!

Woensdag staat er een individuele klimtijdrit over 32 km op het programma langs het meer van Serre-Ponçon. Dit stuwmeer in de Franse Haut-Alpes is het grootste kunstmatige meer van Europa. De dam is 124 meter hoog en 630 meter breed. Na de fabuleuze helikopterbeelden van Corsica, Bretagne en Normandië wordt ook dit weer likkebaarden voor de landschapsfreaks onder de Tourvolgers.

Rivier

Aan dit machtig mooie meer eten we natuurlijk zoetwatervis. Mijn keuze is gevallen op snoekbaars met serranoham, daaroverheen een lauwwarme balsamicosaus, geserveerd met een garnituur van bospeentjes, peultjes en aardappels.

http://www.smulweb.nl/recepten/1050822/Snoekbaars-provence

Voor de wijn maken we een uitstapje naar het continent Afrika. Dat verdienen ze, want de huidige geletruidrager Froome komt uit Kenia en eerder deze Tour reed de Zuidafrikaan Impey ook al in de leiderstrui. Als begeleiding bij de snoekbaars heb ik gekozen voor de Zuidafrikaanse Brampton Unoaked Chardonnay 2012 van wijnmaker Thinus Kruger.

Brampton

Santé!

Robert Dousi

PS: Het filmpje van Armstrong: http://www.youtube.com/watch?v=RtZhG2kWVLY

Mont-Ventoux

Vandaag is het quatorze julliet, de nationale feestdag van Frankrijk. De wielrenners moeten de roemruchte Mont Ventoux op. De etappe start in Givors en de finish ligt 242 kilometer verderop, op de top van ‘De Kale Berg’. Het is daarmee tevens de langste etappe van de Tour 2013. Over de Mont Ventoux is veel geschreven, gedicht, gezongen zelfs. ‘De Reus van de Provence’ is onlosmakelijk verbonden met twee mannen:
Francesco Petrarca en Tom Simpson.

Foto dichter_renner

Petrarca was een 14e eeuwse Italiaanse dichter/schrijver, tevens grondlegger van het humanisme. Hij beklom de berg om het uitzicht vanaf de top te zien en wordt daarmee beschouwd als de eerste moderne toerist. Wielrenner Tommy Simpson, van beroep technisch tekenaar, overleed op 13 juli 1967 tijdens de etappe naar Carpentras op de flanken van de Mont Ventoux. Hij had teveel van zijn lichaam gevraagd; de verschrikkelijke hitte in combinatie met de door hem geslikte amfetaminen werden zijn dood. Dat onze landgenoot Jan Janssen die etappe won, was uiteraard bijzaak.

Vanmiddag passeren de renners het monument ter nagedachtenis aan Simpson. Ze zijn dan door het bos heen en rijden aansluitend in een op een maanlandschap lijkend decor richting de top.

Mont Ventoux

Je zou verwachten dat de berg, gezien zijn angstaanjagende status, kilometers hoog is. Maar dat valt eigenlijk best mee: 1.912 meter, om precies te zijn. De reden dat hij zo opvalt in het landschap van de Vaucluse is dat de berg geen onderdeel uitmaakt van een bergketen met vele toppen (zoals bij de Pyreneeën en Alpen het geval is), maar uit het niets lijkt te verrijzen. Het monsterlijke van de berg zit ‘m voor wielrenners in de lengte van de klim: 22 kilometer. Het begin is goed te doen, maar dat kan niet gezegd worden van de steile stukken van meer dan 10%, halverwege en ook aan het eind.

Bord Mont Ventoux

Voor mijn gevoel heb ik tientalles etappes gezien die over de Mont Ventoux gingen en/ of er bovenop aankwamen. Maar ook dat valt erg mee als ik de erelijst erop nakijk. Vanmiddag is pas de 15e Ventoux beklimming sinds de eerste passage van de Tour in 1951. Ik herinner mij de klimtijdrit van 1987 nog als de dag van gisteren. Hij werd gewonnen door de Fransman Jean-François Bernard. Direct na die etappe was ik zelf in Hilversum op mijn fiets gestapt om talrijke keren de Albertus Perkstraat op te fietsen voor mijn eigen klimtijdrit. Op deze straat werden ook (amateur)wielerkoersen beslist. Zo ging De Ronde van Hilversum vroeger ‘tegen de klok in’ over de Schuttersweg, dan de Albertus Perkstraat omhoog, de Zonnelaan over en dan de Jonkerweg omlaag. Wij woonden in het hart van dit vierkant: de Sterrelaan. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Enfin. Ik heb geen idee wie er gaat winnen vandaag en om volstrekt onpartijdig van de rit te kunnen genieten, waag ik mij vandaag niet aan een voorspelling. Erg benieuwd wat de Nederlanders kunnen, we gaan het meemaken!

Om de inwendige mens te plezieren, kunnen we gewoon in de buurt van de berg blijven. Aan de zuidzijde van de Mont Ventoux liggen de wijngaarden van de Côtes du Ventoux en vinden we er aardbeien en kersenbomen die in het voorjaar in bloei staan. Op de flanken van de Ventoux vinden we ook een aantal truffelplantages. De zwarte truffel ligt verstopt onder eikenbomen en groeit van half november tot half maart. De Provençaalse naam van de truffel is “rabasse”. Deze kostbare en zeldzame lekkernij wordt ook wel de zwarte diamant of het zwarte goud genoemd. Een kilo truffels kost bijna € 200,00. Op deze slopende dag gaan we natuurlijk niet uitgebreid koken. Met de laatste energie die we nog hebben maken we een paar roereieren en schaven we er een paar plakjes truffel over.

Roerei met truffel

http://frenchfood.about.com/od/maindishes/r/eggstruffles.htm

Wat drinken we erbij? Rosé natuurlijk, want we zijn in de Provence. Niet te moeilijk doen, we gaan hiervoor gewoon naar Albert Heijn en kiezen voor de Chateau La Gordonne 2012, je weet wel, die opvallende fles met die wulpse vormen. Tip nog voor de mensen die bij Albert Heijn wijn kopen doen: koop nooit 1 fles, maar koop een doos van 6. Dan krijg je namelijk 10% korting, ongeacht merk of type. Het is per slot van rekening crisis en die flessen komen, let’s face it , toch wel op.

Rosé

Morgen is een rustdag in de Tour. Ik zie er tegenop.

Cordialement,

Robert

Lugdunum (Lyon)

Wat er vandaag is gebeurd, heb ik nog nooit gezien. Honderd hongerige haaien hadden het peloton niet in meer stukken kunnen scheuren dan de wind en de samenwerkende ploegen van OmegaPharma, Belkin en SaxoBank hebben gedaan. Als je ooit iemand het verschil tussen aanleiding (Kittel op achterstand), oorzaak (lekke band Valverde) en gevolg (Froome past) moet uitleggen, hoef je alleen maar de video van de etappe van vandaag te laten zien. Onvoorstelbaar, wat een chaos. Het hoogtepunt vond ik het (tevergeefs) op kop rijden van die drie domme Basken van Euskaltel. Binnenkort zal duidelijk worden hoeveel Alejandro Valverde ze heeft geboden om het gat van (toen nog) 1 min. 30 sec. te dichten. We moeten rekening houden met $ 10.000 de man, maar het mocht dus niet baten. Valverde verloor vandaag uiteindelijk 10 minuten. Om met Mart Smeets te spreken (hij heeft heel af en toe wel eens een goede uitspraak): de Tour wacht op niemand. Vanmiddag in de auto hoorde ik op de radio een gouwe ouwe van Bachman Turner Overdrive: ‘You aint seen nothing yet’. Nou en of! Mensen, we gaan een GEWELDIGE laatste Tourweek tegemoet.

Morgen rijdt de Tourkaravaan naar Lyon. Deze jubileum-editie van de Tour de France moest de stad wel aandoen. Lyon was immers ook de finishplaats van de allereerste Touretappe ooit, op 1 juli 1903. Van de 90 renners die toen in Parijs waren opgestapt, haalden 21 man de streep in Lyon. De Fransman Maurice Garin (hieronder op de foto) won deze etappe, met drie uur voorsprong op het nummer twee.

Fietsers oud

Wat zijn die slierten die hij om zijn schouder en middel heeft hangen? Dat zijn binnenbanden. Als ze lek reden (en dat deden ze destijds meermalen per etappe), moesten de coureurs zelf hun band plakken of vervangen. Over andere tijden gesproken.

Qua inwoneraantal is Lyon anno 2013 de derde stad van Frankrijk en als alle ‘banlieus’ worden meegeteld, is het zelfs de tweede stad van het land. Lyon is het bestuurscentrum van de région Rhône-Alpes en ligt op de plek waar de rivieren de Rhône en de Saône samenkomen. De stad staat al eeuwen bekend als de hoofdstad van de gastronomie. Topkok Paul Bocuse bevestigde die status in de laatste decennia. De meeste Nederlanders hebben een haat-liefde verhouding met Lyon. Rijdend naar het zuiden staat de stad al tussen Metz en Nancy aangegeven op de borden. En druk of niet, er lijkt altijd wel wat aan de hand met het verkeer in en rond Lyon. Net als vele anderen ben ik altijd blij als ik ervoor bij ben.

Gezien de talrijke heuvels lijkt de etappe van zaterdag geschikt voor iets waar alle Tourfans, mijzelf voorop, al weken op wachten: een kopgroep die uit de greep blijft van het peloton en zelf om de dagprijs mag gaan strijden.

Koersdag Lyon

Alleen de Cannondale ploeg van alleskunner Peter Sagan lijkt een dergelijk scenario om zeep te kunnen helpen.Een heel leger aan renners hebben een kruisje achter deze etappe gezet. Het is onmogelijk te voorspellen met zoveel gegadigden, maar voor de gokkers onder jullie heb ik een lijstje gemaakt van tien namen (in alfabetische volgorde): Albasini, Chavanel, Dumoulin (onze Tom!), Fedrigo, Flecha, Gasparotto, Nordhaugg, Pineau, Terpstra en Voeckler. Links-of rechtsom: een etappe om ons op te verheugen!

De stripboeken van Kuifje en Suske & Wiske hebben mij als jongen nooit echt kunnen bekoren, geen idee waarom eigenlijk. Lucky Luke en vooral Asterix des te meer. Mijn lievelingstripboek is tot op de dag van vandaag “Asterix – De Ronde van Gallia”.

Asterix

Deze Tour de France te voet in vogelvlucht: Julius Caesar stuurt een inspecteur-generaal naar Armorica, om zo snel mogelijk het probleem van het onoverwinnelijke dorp op te lossen. Wanneer Asterix en zijn dorpsgenoten de Romeinen wederom in de pan hakken, bouwt de inspecteur een hek rond het dorp om de Galliërs te isoleren van de buitenwereld. Asterix gaat dan een weddenschap aan met de Romeinen. Hij zal niet alleen uit het omsingelde dorp breken maar ook een rondreis door heel Gallië maken. Als bewijs zal hij uit elke plaats waar hij komt iets lekkers meenemen en aan het eind de Romeinen uitnodigen voor een diner. Halverwege het avontuur belanden Asterix en Obelix in Lugdunum, het huidige Lyon. De dienstdoende prefect van de stad heeft alle ingangen van de stad laten blokkeren. Een ondergrondse verzetsbeweging brengt Asterix en Obelix echter in veiligheid en laat het Romeinse garnizoen verdwalen in de binnenstad. Onze helden krijgen van de verzetsleider een gestolen Romeinse wagen en een lading pittige worst mee. En die pittige worst, die eten wij dus ook vandaag!

Saucisson Jésus de Lyon.

Pittige worst

Geen wijntip vandaag, hoe talrijk de keuze ook in dit gebied. Deze pittige worst in combinatie met het warme weer vraagt mijns inziens om bier. Ik heb het eerder gememoreerd, er bestaat voor mij maar één biertje in Frankrijk: Kronenbourg 1664. Het komt weliswaar uit de veel noordelijker gelegen Elzas (hoofdkantoor Strasbourg, brouwerij in Obernai) maar dat kan me niks schelen. Het is overal in Frankrijk te koop. Ultiem vakantiebier, lekker man.

Kronenbourg 1664

A bientôt!

Robert Dousi

In het hart van Frankrijk

Tours is de hoofdstad van het departement Indre-et-Loire, onderdeel van de région Centre. De stad is donderdag de finishplaats (die etappe start in Fougères) én vrijdag de vertrekplaats voor de etappe naar Saint-Amand-Montrond. Waarom ik donderdag zelf niet in Tours slaap om dit dubbele spektakel live mee te maken, is mij volkomen onduidelijk. Het is per slot van rekening maar 700 km rijden, een ideale afstand. Voorwaar een gemiste kans en ik reken het mezelf aan. Tours is namelijk een prachtige historische stad met fraaie gebouwen, imposante bruggen over de Loire en als letterlijke hoogtepunt de statige Gotische kathedraal Saint-Gatien. Mooi wijngebied ook. Voor de quizliefhebbers onder mijn lezers die van onmogelijke vragen houden: hoe worden de inwoners van Tours genoemd? Antwoord: Tourangeaux. Een totaal nutteloos weetje, ik koester het antwoord daarom des te meer. Wielrennen is de Tourangeaux niet vreemd: elke herfst is hun stad namelijk de aankomstplaats van de klassieker Parijs-Tours die vaak in een massasprint eindigt.

Kathedraal Tours

De Tourkaravaan verlaat Normandië (Tony Martin won daar zoals verwacht de individuele tijdrit) en trekken via de Le Pays de la Loire naar de région Centre. Zowel donderdag als vrijdag is de kans op een massasprint weer groot; het zijn immers de laatste kansen voor de sprintploegen tot aan Parijs. Aan de andere kant: het wordt toch ook weer eens tijd dat een klein kopgroepje voor de overwinning mag gaan strijden, bij voorkeur met onze eigen Niki Terpstra, Lars Boom of Tom Dumoulin – laten we het hopen!

In de AD Tourgids 2013 staat te lezen bij de etappe van vrijdag “……Tourbeelden die vandaag allemaal zullen voorbijkomen: de hooibalen, de zonnebloemen de mee rennende paarden en de uitingen van huisvlijt…..”. Toen ik dat las, moest ik glimlachen. Als we met het gezin onderweg waren naar Zuid-Frankrijk werd de snelweg waar mogelijk gemeden en reden we zoveel we konden op secundaire (“groene of gele”) wegen. Zodra mijn vader in deze contreien hoge zonnebloemen of van die opgerolde hooibalen zag, wisten mijn en zus en ik achterin hoe laat het was. We gingen elk moment stoppen en dan moest er een gênante foto gemaakt. Ik hoor het mijn moeder nog zeggen: “Ach, laat die man toch, jullie weten toch hoe leuk hij het vindt. Voor zijn fotoboek, joh – we zitten zo weer in de auto!”. En daar stonden we dan weer. Onderstaande foto’s zijn eind jaren ’80 gemaakt in het hart van Frankrijk, commentaar overbodig.

zonnebloemen_strobalen

Wat eten we vandaag? Dat kan maar ding zijn: Les Rilettes de Tours.
Klassieke Rilette is een pastei van fijngehakt varkensvlees en mager vet, maar kan tegenwoordig ook worden gemaakt van eend, konijn of zalm. Het wordt vaak gepresenteerd in aarden potjes, bedekt met een laagje zuiver vet, net paté eigenlijk. Je ziet die potjes vaak staan tussen de lavendelzakjes en de nougat in de geschenkenhoek van benzinepompen langs de Autoroute. Alleen al de gedachte aan die machtige pleisterplaatsen langs de Franse wegen (“Aires”) brengt mij onmiddellijk in vakantiestemming.

http://www.smulweb.nl/recepten/928483/Rillettes-de-tours

Rilettes

Wat drinken we erbij? Ik twijfel, eerlijk gezegd. Het is een erg vet en zout gerecht. Voor de zekerheid heb ik een expert maar weer om hulp gevraagd. Ruud de Geus, die mij eerder uitstekend adviseerde bij de Bouillabaisse aan het begin van deze Tour, komt desgevraagd met de volgende suggestie, ik citeer uit mijn mailbox:

Beste Robert,
Ik zou het in de streek houden waar je nu zit en waar het gerecht vandaan komt: 2011- Saumur-Champigny (Yves Lambert), 8,75 ex. 10,59 incl. Dit is de simpele cuvée. De wijn houdt een beetje het midden tussen Bordeaux en Beaujolais. Een volle redelijk stevige smaak met veel fruit. Ik geloof niet dat je een al te hoge wijn moet serveren bij een stokbroodje met rillettes. Nu nog een leuk grasveld zien te vinden en een plaid om op te picknicken.

Kort hierop ontving ik nog een mailtje van Ruud:

Sorry, ik was vergeten te vermelden dat het een wijn is van 100% cabernet franc druiven. Dat mag niet anders in deze appellation maar misschien wist je dat al.

Saumur Champigny

Nee, Ruud – dat wist ik niet. Maar nu wel. Hartelijk dank en tot een volgende etappe!

http://www.degeuswijn.nl/producten-detail.asp?art=647&lng=1

Cordialement,

Robert Dousi

De tijdrit in Normandië

Vandaag werd de massasprint in Bretagne gewonnen door de Duister Marcel Kittel met een super jump over zijn landgenoot André Greipel in de laatste 100 meter. Het was zijn tweede etappezege deze Tour; hij won eerder al de openingsrit in Bastia op Corsica.

Morgen staat de eerste individuele tijdrit (en français: ‘contre la montre’) op het programma. In de 100ste Tour mocht Frankrijks grootste toeristische attractie na de Eiffeltoren natuurlijk niet ontbreken: Mont-Saint Michel. De overgebleven 182 renners starten één voor één, om de paar minuten, vanuit Avranches en racen een rondje van 33 km door het departement Manche richting het fraaie, rotsachtige schiereiland.

Mont St Michel

Mont-Saint Michel heeft 43 inwoners en ligt 1 kilometer uit de kust bij de plaats Avranches in Normandië. Op Wikipedia lezen we dat de abdij van Mont-Saint Michel rond 700 werd gesticht door de heilige Aubert die op de toen nog door het bos omringde berg kwam bidden. Volgens de legende zou de Aartsengel Michaël verschenen zijn aan de monnik Aubert, die visioenen kreeg over een kerk op de rots. Michaël beval hem om op die plek een kerk op te richten en de monnik begon in het jaar 708 aan de kerk bouwen. Oorspronkelijk was het eiland dus een bergje in een bosrijk gebied dat dicht bij de kust lag en niet beschermd werd door duinen. Bij een vloedgolf werd het bos verwoest en een deel van de grond spoelde weg naar zee. In 1979 werd Mont Saint-Michel met abdijcomplex en de omliggende baai uitgeroepen tot werelderfgoed door de UNESCO. Daar zullen weinig mensen tegen geageerd hebben.

Goed, een individuele tijdrit dus, van Avranches naar Mont-Saint-Michel. De tijdritspecialisten onder de klassementsrenners (Froome, Kreuziger, Péraud, Evans) hopen deze dag een gevoelige tik uit te delen c.q. tijd terug te winnen op hun concurrenten in de Top 20. De (op papier) mindere goden op deze discipline (Mollema, Ten Dam, Rodriguez, Nieve) zullen er alles aan doen de schade te beperken. De overwinning gaat naar mijn verwachting naar de Duitse wereldkampioen tijdrijden: Tony Martin.

Tony Martin

Naast de genoemde klassementsrenners verwacht ik ook veel van de hardrijders Chavanel, Malori en Castroviejo. En eigenlijk alles wat native english spreekt, rijdt een uitstekende tijdrit -of het nou Canada (Tuft), USA (Talansky), Australië (Meyer), Nieuw-Zeeland (Porte) of Groot- Brittanië (Millar) is. Heeft Nederland nog goede tijdrijders? Jazeker! Niki Terpstra en Liewe Westra mikken op een plek bij de beste tien. We gaan het meemaken. Hoe dan ook: mooie discipline, schitterende plaatjes, spannende man-tegen-man wedstrijd. Ik heb er weer zin!

Wat eten we? Crêpes Normandes, in plat Nederlands: pannenkoekies met appel en ijs.

crepes normandes

Het recept staat te lezen op onderstaande link.

http://eten-en-drinken.infonu.nl/recepten/93065-franse-klassiekers-crepe-normande.html

En wat drinken we erbij? “De eerste pannenkoeken zijn voor de kinderen”, zeg ik altijd. Daarom gewoon een 1.5 liter fles Evian op tafel bij de crêpes. Maar als de kids naar bed zijn, ploffen we in onze leren fauteuil waar we gaan genieten van een lekker glaasje calvados (eentje Thomas, geen halve fles!). Calvados is een op cognac gelijkende sterk alcoholische drank, verkregen door het tot tweemaal toe destilleren van appelcider. Dit resulteert in een destillaat met een alcoholpercentage van ca. 70%. Hierna volgt een rijping op eikenhouten vaten. Deze rijptijd kan variëren van 1 tot 5 jaar. Tijdens het rijpingsproces verliest het destillaat een deel van zijn alcohol. Voordat de calvados verkocht wordt, wordt hij met een weinig karamel gekleurd, maar niet gezoet, zodat de droge smaak behouden blijft.

Calvados

Santé!

Robert Dousi