Van Jeruzalem naar Rome

De Giro d ’Italia start in 2018 voor het eerst buiten Europa, in Israël welteverstaan, het land dat dit jaar haar 70-jarige bestaan viert. De Grande Partenza is op vrijdag 4 mei en bestaat uit een individuele tijdrit van 10 kilometer in Jeruzalem. Op zaterdag en zondag volgen er twee vlakke etappes in lijn van respectievelijk Haifa naar Tel Aviv en van Beër Sheva naar Eilat.

Giro d'Italia

Vorig jaar, kort na het ontvouwen van de plannen voor het openingsweekend in Israël, was er gelijk gelazer over de naam van de vertrekplaats. In 1980 werd Jeruzalem weliswaar door het Israëlische parlement uitgeroepen als “ondeelbare hoofdstad van Israël”, maar dit besluit is nooit erkend door de Verenigde Naties.

De koersdirecteur van de Giro, Mauro Vegni, sprak bij de presentatie in maart vorig jaar nietsvermoedend over “West-Jeruzalem”. De Israëlische regering reageerde als door een wesp gestoken. “Jeruzalem is de hoofdstad van Israël. Er is geen oost of west. Dit is een schending van de gemaakte afspraken.” De geschrokken organisatoren keerden op rasse schreden terug en spraken sindsdien alleen nog maar over ‘Jeruzalem’. En dus zitten alle Joodse kikkers inmiddels ook weer in de kruiwagen, gelukkig maar.

Israelische vlag

Bij de openingsetappe in Jeruzalem wordt geheid stilgestaan bij ‘Il Campionissimo’, de legendarische Toscaanse wielrenner Gino Bartali, zelf drievoudig winnaar van de Giro d’Italia. In de Tweede Wereldoorlog bestond er in Italië een joods-christelijk netwerk onder leiding van de aartsbisschop en rabbijn van de stad Florence. Bartali ondersteunde deze verzetsbeweging door op zijn fiets valse documenten te bezorgen in diverse steden. Door toedoen van helden als Bartali bleven honderden Joden uit de greep van de nazi’s. De naam van de Italiaanse wielerheld staat sinds 2013 gebeiteld op de ‘Muur van de Rechtvaardigen’, onderdeel van de gedenkplaats Yed Vashem in het westen van Jeruzalem.

Gino Bartali

Na het openingsweekend in Israël vliegt de Giro-karavaan naar Sicilië waar een drietal niet te onderschatten etappes wordt afgewerkt. De laatste etappe van dit drieluik betreft een rit met slotklim naar de vulkaan Etna. Vanaf vrijdag 11 mei strijkt het peloton neer op het Italiaanse ‘vasteland’ en zetten de renners koers naar het noorden via Cantabrië en de Apennijnen.

In de tweede Giro week is er een sprint-finish op het F1-racecircuit van Imola. De klimmers kunnen hun hart ophalen op de monsterlijke berg Monte Zoncolan (10 kilometer à 12% gemiddeld!). In de laatste Giro-week staat een vlakke tijdrit op het menu (van Trento naar Rovereto over 34 kilometer) en moet er vooral ontzettend veel geklommen worden. De Giro van 2018 eindigt op zondag 27 mei met wat obligate lusjes om het Colosseum in Rome.

Vrijdagmiddag 25 mei staat met rode stift aangekruist in mijn agenda. Dan krijgt het uitgeputte peloton de loodzware etappe van Venaria Reale naar Bardonecchia voor de kiezen. De slotklim, de Jafferau, is al ontzettend zwaar maar daarvoor moeten de renners eerst ook nog over de (deels onverharde) Colle delle Finestre. Nu al zin in!

Etappe

Wie gaat de Giro d ‘Italia 2018 winnen? Nou, ik denk níet Tom Dumoulin. Vorig jaar kwam de concurrentie er te laat achter dat hij naast tijdrijden ook drie weken serieus kon klimmen en de roze trui wel eens helemaal naar Milaan zou kunnen brengen. Dit jaar zal er echter vanaf dag één op hem gejaagd worden door verschillende teams die de samenwerking op dit vlak zeker niet uit de weg zullen gaan.

Laat er geen misverstand over bestaan: ik hoop natuurlijk van harte dat ik ongelijk krijg en dat onze Tom met behulp van landgenoten Laurens ten Dam en Sam Oomen de Maglia Rosa weer mee naar huis neemt.

Tom Dumoulin

Op het moment dat ik dit stukje schrijf, is Chris Froome de topfavoriet bij de bookmakers, vlak voor voor Tom Dumoulin. Van de topfavorieten hebben deze twee ook de beste tijdrit in de benen. Daarachter volgen Fabio Aru, Miguel Angel Lopez, Esteban Chaves, Thibaut Pinot en Simon Yates. Voor het puntenklassement is Elia Viviani de topfavoriet gevolgd door een half dozijn rappe landgenoten. Voor de bergtrui worden genoemd: Mikel Nieve, Michael Woods, Giovanni Visconti, Davide Formolo en Jarlinson Pantano.

De twee tijdritten (en dus de eerste roze trui van de Giro-editie 2018) zijn een hoofddoel voor Rohan Dennis, Tony Martin en niet te vergeten onze landgenoot Jos van Emden. Ik heb Danny van Poppel, de sprinter van Lotto NL-Jumbo, opgeschreven voor ritwinst in Imola. Gewoon, omdat het kan.

Truien

Wat eten we in het openingsweekend? De Israëlische keuken is onbekend terrein voor mij. Ik heb daarom de hulp ingeroepen van gewaardeerd KPN-collega Ezra Ruina die mij warm doorverwees naar een kookboek van Yotham Ottolenghi. Prachtig boek, keuze te over; wij gaan komend weekend voor de gebraden kip met clementines en ‘arak’, een alcoholische drank die qua smaak vergelijkbaar is met Pernod of Ouzo.

Gebraden kip met clementines en Anrak

Wat drinken we erbij? Een glas rode wijn uit Israël. Wijn wordt sinds mensenheugenis in Israël gemaakt. Het verbouwen van druiven en het maken van wijn wordt zowel in de Tenach als de Bijbel vermeld. Israël is geen groots wijnland maar heeft in de 20e eeuw wel een enorme kwaliteitsslag gemaakt met behulp van Franse wijnboeren. De website Wijnbox.nl heeft een uitgebreid assortiment koosjere, Israëlische wijnen. Bij onze kip past een lichte rode wijn. Voor EUR 13.20 laven wij ons komend weekend aan een flesje Merlot, afkomstig van de heuvels van Jeruzalem.

Jerusalem Hills

L’Chaim!- Op het leven!

Robert Dousi

Twitter RDousi

Advertenties

Ermita Santa Lucia

Op 29 december 2003 heb ik mijn vriendin Marsha ten huwelijk gevraagd. Ik ging op mijn knieën voor Ermita Santa Lucia, een kerkje gelegen op een heuveltop boven het Spaanse dorp Alcossebre aan de Costa del Azahar. Godzijdank zei ze ‘Ja’. Komende november zijn we 12,5 jaar getrouwd.

De locatie van mijn aanzoek was niet toevallig gekozen. Mijn schoonouders wonen hemelsbreed 300 meter verderop. De as van de oma en opa van Marsha, de eerder gememoreerde Poolse tankcommandant Alfons Stucki, die in 1944 mede Breda bevrijdde, is hier uitgestrooid. Op de voorkant van onze huwelijksuitnodiging stond het kerkje afgebeeld. Onze namen staan sinds de dag van het aanzoek in de buitenmuur van het kerkje gekerfd.

uitnodiging

Vanwaar deze anekdote? De 5e etappe van de Vuelta 2017 finisht morgen, woensdag 23 augustus, bij Ermita Santa Lucia.

De letterlijke vertaling van ‘Ermita’ is kluizenaarshut. Internationaal is ‘Hermitage’ de meest gebruikte aanduiding. Een hermitage is een klooster met slechts één monnik (of zuster). De geestelijke in kwestie wordt ‘kluizenaar’, ‘heremiet’ of ‘anachoreet’ genoemd.

De naam ‘Lucia’ is afgeleid van het Latijnse lux (licht). Vanwege een legende over haar uitgestoken ogen is Santa Lucia patroonheilige van de blinden. Op Wikipedia las ik tot mijn verrassing dat Santa Lucia tevens de beschermheilige is van elektriciens en prostituees. Dat is maar goed ook, want beide beroepsgroepen zijn goed vertegenwoordigd langs de beruchte autoweg N340 die vanaf de Ermita te zien is.

Santa Lucia

De etappe van woensdag start in de badplaats Benicassím, sinds de 19e eeuw een vakantieoord voor fortuinlijke Spanjaarden uit de grote steden Valencia, Castellon en zelfs Madrid. Statige villa’s aan de boulevard herinneren aan deze glorietijd. Mijn zoontje zal het worst wezen; hij kent Benicassim vooral en alleen van het beroemde Aquarama, een doldwaas waterpark met (voor ondergetekende te) gevaarlijke glijbanen.

De finishplaats Alcossebre, ook wel gespeld als ‘Alcoceber’ of ‘Alcocebre’, ligt 35 kilometer noordwaarts aan de kust. Dat is te kort voor een reguliere etappe en dus neemt het peloton een fikse omweg door bergachtig gebied om de 175 kilometers van de rit te vervolmaken. Onderweg doorkruisen de renners talloze plantages, met naast citroenen, artisjokken en olijven vooral onvoorstelbaar veel sinaasappels en mandarijnen. De Costa del Azahar wordt om die reden ook wel de ‘Oranjebloesemkust’ genoemd.

sinaasappelplantage

Het peloton moet voor de slotklim naar de Ermita boven Alcossebre eerst vier hindernissen van 2e- en 3e categorie trotseren: de Alto del Desierto de las Palmas, de Alto de Cabanes, de Coll de la Bandereta en de Alto de la Serratella. Veel Spaanser dan dit worden Vuelta-etappes niet: het is de hele middag werkelijk geen meter vlak. Michel Wuyts (Sporza) duidde ‘Etappe 5’ afgelopen weekend treffend: ‘het hinterland van de Costa’s’. En zo is het.

Etappe

Voordat de renners aan de finale naar Ermita Santa Lucia beginnen, passeert de Vuelta-karavaan eerst nog het oude Spaanse plaatsje Alcala de Xivert. In het stadje zelf zijn diverse mooie kerkjes en oude gebouwen te bewonderen. Toeristen komen vooral voor het aan de andere kant van de snelweg gelegen Castello de Xivert. Dit ruige fort markeert de top van een bergkam aan de zuidkant van natuurpark Serra d’Irta. In 2004 waren mijn ouders op bezoek bij mijn schoonouders en bestegen wij en groupe dit eeuwenoude bouwwerk.

Castello de Xivert

De Spaanse TV-helikopters moeten vooral niet te lang om dit kasteel blijven cirkelen. Anders missen ze de mooie boulevard met palmbomen, de witte vuurtoren en het ertussen gelegen haventje van Alcossebre. Stuk voor stuk plekken die ik na 25 bezoeken in 16 jaren als mijn broekzak ken. Mocht de regisseur ervoor kiezen om het peloton vanaf de zuidoostkant te filmen bij het binnenrijden van Alcossebre, zien we ook nog de vele strandjes zoals Playa Tropicana, Playa Romana, Playa del Carregador en Las Fuentes.

Wanneer de einduitslag van de etappe op beeld wordt geprojecteerd, draait de helikopter vast en zeker om de Ermita heen. Onderstaand het kerkje van de achterkant, links is het laatste (dalende) stuk van het geasfalteerde kluizenaarspad, in de verte de kustlijn van Alcossebre. Eind juli waren we er nog tien dagen en ik heb nu alweer heimwee. Het is er echt goed toeven.

Santa Lucia uitzicht

Voor we aan de Spaanse culinaria toekomen, moet ik nog iets kwijt over de slotklim. Ik vermoed dat de chauvinistische Spanjaarden opzettelijk verkeerde informatie met ons delen. Het is op z’n zachtst gezegd vaag gemaakt wat nu eigenlijk het maximale stijgingspercentage naar de Ermita is. Zoals de klim nu wordt aangeduid (3.8 kilometer lang/ gemiddeld 8.7%), zou een machtsprinter kunnen denken dat ie met goede benen een kans maakt. Neem van mij aan: dat gaat ze in de verste verte niet lukken. Er zit een namelijk een afdaling in de klim, omhoog is het altijd meer dan 10%.

In diverse voorbeschouwingen van tijdschriften en collega-bloggers lees ik “maximale stijgingspercentages” naar de Ermita van 16%. Nou, het moet dus zijn: 18% – en dan niet één keer, maar drie keer. Weet ook dat die 18% een gemiddelde is over een paar honderd meter. Bijvoorbeeld (zie plaatje hieronder): in het tweede paarse stuk à 18% zit een linksdraaiende haarspelbocht onder de bomen verscholen die de 20% ruimschoots overstijgt.

Etappe hoogte

Om kort te gaan: ik hoop dat een kopgroep met minimaal één Nederlander het tot het eind gaat redden. Maar ik verwacht dat de usual suspects van het algemeen klassement komen bovendrijven en samen met een aantal ‘springveren’ om de dagzege gaan strijden. Mijn favoriet voor de Ermita-etappe was tot vanmiddag de Italiaan Domenico Pozzovivo. Hij viel echter in de slotfase van de rit naar Tarragona, net als de Spaanse outsider Dani Moreno. Het is even afwachten hoe deze twee zich morgen voelen.

Pozovivvo

Wat eten we op weg naar Ermita Santa Lucia?

Vlak voor de finishlijn ligt restaurant El Pinar, een Spaanse eetgelegenheid met een schitterend uitzicht over de kustlijn van Alcossebre. Even opgezocht in het familiearchief: Marsha en ik aten er voor het laatst in juli 2013, het betrof een lunch voor mijn 39e verjaardag. Gazpacho vooraf, Lenguado a la Plancha (zeetong van de plaat) en mijn favoriete klassieker: Crema Catalana als dessert (noem dat laatste hier vooral geen crème brulee!)

Eten el Pinar

Wat dronken we erbij?

De jarige job nam een gin-tonica als aperitief. En bij de vis ongetwijfeld witte wijn, maar ik kan me het etiket niet herinneren en ons fotoboek biedt dit keer helaas ook geen uitkomst.

En dus heb ik deze keer als wijntip gekozen voor een goed in Nederland verkrijgbare Spaanse wijn, een persoonlijke favoriet van mijn vrouw Marsha bovendien: VinaSol 2015 van wijnhuis Torres. Een frisse, fruitige wijn gemaakt van garnacha blanca en parellada. Zowel bij Albert Heijn als Gall & Gall in de schappen te vinden à EUR 7,99 de fles.

El Pinar en Vina Sol

Salut y Adios, amigos!

Robert Dousi

PS1: ik zie het kerkje van Ermita Santa Lucia elke dag. Mijn schoonmoeder schilderde het voor ons en het hangt al jaren in onze slaapkamer.

Schilderij

PS2: het promofilmpje van deze voor ons bijzondere etappe staat online, check it out!

https://vimeo.com/228943070

Prognose Tour 2017 – Alle 198!

Beste volgers,

Bijgaand mijn voorbeschouwing op de Tour de France 2017. Alle 198 renners die zaterdag aan de start van Le Grand Départ in Düsseldorf staan, passeren de revue. De beste 75 renners (15 man x 5 ‘categorieën’) staan op de laatste pagina. Ik wens jullie veel succes met het invullen van de diverse tourpoule(s) en wens iedereen een spannende Tour!

Robert Dousi – Prognose Tour de France 2017- alle 198!

Hartelijke groeten,
Robert Dousi

PS: Volg mij op twitter @robertdousi voor een live-verslag vanuit Düsseldorf en tussentijdse beschouwingen in de maand juli.

Le Tour de France

Dansen op de Vulkaan

De kop van de 100e editie van de Giro d’Italia is eraf. Het openingsweekend op het eiland Sardinië leverde drie verschillende ritwinnaars op. In de openingsrit verraste de jonge Oostenrijker Lukas Pöstlberger vriend, vijand én zichzelf door een toevallige vlucht tot een goed einde te brengen. De tweede etappe werd een eenvoudige prooi voor André Greipel, alias De Gorilla, mede omdat Australiës rapste kabouter (Caleb Ewan) in volle sprint uit zijn clicks schoot.

Zondag gaf de formatie van Quick Step Floors een masterclass waaierrijden in de laatste 10 kilometer. Slechts een handvol andere renners kon mee in de coup van de uitgekookte ploeg. De Colombiaanse sprinter Fernando Gaviria verzilverde de numerieke meerderheid vakkundig. Naast de etappewinst, kreeg hij ook de maglia rosa om zijn schouders gehangen.

Gaviria

De renners hadden maandag hun eerste rustdag. De Giro-karavaan heeft het eiland Sardinië achter zich gelaten. De teambussen zijn per veerboot de Tyrreense Zee overgezet naar het volgende eiland. Sicilië welteverstaan, het eiland dat we kennen van de imposante Romeinse overblijfselen, de vulkaan Etna en de fraaie kustlijnen. En van de Cosa Nostra natuurlijk, de naam voor de Siciliaanse tak van de gevreesde maffia, zoals Napoli de Camorra kent en Calabrië de ‘Ndrangheta.

Maar voor gewelddadige criminaliteit en bittere ellende is geen ruimte in de Giro d ’Italia. De Siciliaanse VVV heeft fors in de buidel getast om potentiele toeristen met fraaie kiekjes van het veelzijdige eiland te verleiden. En uw verslaggever, het mag inmiddels bekend zijn, sluit maar al te graag aan in deze mooi-weer-polonaise.

Sicilië

Voor de eerste etappe op Sicilië, reken ik op het nodige vuurwerk. En dan hopelijk niet letterlijk, want de finish ligt op de actieve vulkaan Etna, die zich in maart van dit jaar nog roerde.

http://nos.nl/artikel/2160632-video-uitbarsting-etna-lust-voor-oog-en-oor.html

Het startschot voor de 4e Giro-etappe wordt gegeven in Cefalù, een badplaats aan de Siciliaanse noordkust. Het eerste uur van de etappe zal in teken staan van demarrages van renners die interesse hebben in het bergklassement. De eerste beklimming, die van de Femmina Morta, is niet heel steil (4,5% gemiddeld), maar vooral erg lang: 33 kilometer.

Etappe

De slotklim op de vulkaan Etna begint ter hoogte van het dorpje Nicolisi. Deze klim is korter, maar steiler: 17 kilometer à 7,2% gemiddeld, met uitschieters tot 12%. De renners hoeven niet bang te zijn dat ze op de top van de vulkaan pardoes het hellevuur in rijden, want de streep is al getrokken bij de Rifugio Sapienza. Dit is een roemruchte uitspanning waar toeristen de gondel naar de krater kunnen pakken. Op de gevel staat te lezen: ‘Albergo/ Ristorante/ Pizzeria/ Bar’, mogelijkheden te over dus, op de flanken van de Etna.

Rifugio

De Etna is, net als de Rifugio Sapienza, bekend terrein voor mij. Nou ja, dat wil zeggen: ik was er 31 jaar geleden, precies één maand voor mijn 12e verjaardag. Onderstaand wat foto’s van weleer uit ons familiealbum. Links staan we voor de Etna, in het midden op de Etna.

Familiefoto op de Etna

Op de handgeschreven nota van ons bezoek aan de Rifugio Sapienza (volgens goed Siciliaans gebruik was de rekening niet uitgesplitst), staat ook de datum vermeld: 29 juni 1986. Dat was tevens de dag van de WK voetbal finale in Mexico. Argentinië versloeg West-Duitsland met 3-2, onder aanvoering van mijn superheld Diego Maradona.

Ik zag deze wedstrijd ’s avonds laat bij een gigantisch buitencafé in het kustdorpje Fontane Bianche, samen met mijn vader. Maradona voetbalde destijds bij het Italiaanse Napoli en ook de opportunistische Sicilianen beschouwden hem als verloren zoon. Na het laatste fluitsignaal zag ik voor het eerst in mijn leven volwassen mannen huilen van geluk. Ik zal het nooit meer vergeten.

Maradona

Terug naar de koers, wie gaat de Etna-etappe winnen?

De Colombiaan Nairo Quintana is de beste klimmer van de wereld en is in principe favoriet voor elke bergetappe, in welke Ronde dan ook. Maar de Giro duurt drie weken en om al die tijd als roze trui drager de koers te controleren lijkt me geen ideaal scenario. Ik verwacht dus dat zijn Team Movistar een kopgroep de ruimte gaat geven en alleen de concurrenten voor het eindklassement in de smiezen houdt. Volgens de bookmakers is de Fransman Thibaut Pinot de favoriet voor de Etna-etappe. Het is goed mogelijk, net als een roze trui voor de Britse SKY-renner Geraint Thomas, die momenteel van alle kopmannen het kortste staat in het algemeen klassement.

Pinot en Thomas

En hoe zit het met de Nederlanders?

Ik kan mij niet herinneren dat Nederland drie podiumkandidaten naar een Grote Ronde afvaardigde. Toch mogen we ons vooraf best een beetje rijk rekenen. Steven Kruijswijk (Lotto NL-Jumbo) had vorig jaar zonder twijfel de Giro gewonnen, ware het niet dat hij met zijn roze trui tegen de sneeuwmuur van de Agnello aanklapte. Dit jaar gaat hij op herkansing met een sterkere ploeg, met een goede mix van klimmers en tijdrijders.

Tom Dumoulin (Team Sunweb) kwam twee jaar geleden al een heel eind in het klassement van de Vuelta. En vorig jaar reed hij al een paar dagen in de roze leiderstrui van de Giro. Maar in 2017 gaat hij voor het eerst ‘met voorbedachte rade’ zijn geluk beproeven als kopman voor het klassement. De twee Giro tijdritten, 70 kilometer in totaal, zijn absoluut in zijn voordeel. Ik ben heel benieuwd wat hij bergop kan laten zien deze Giro. De Limburger wordt onder andere bijgestaan door landgenoten Wilco Kelderman en Laurens Ten Dam.

Tot slot hebben we ook nog Bauke Mollema (Trek-Segafredo). De taaie noorderling rijdt al jaren met de besten mee omhoog, vooral in de Tour de France. Omdat zijn ploegmaat Alberto Contador de aangewezen kopman is in de komende Tour, richt Mollema dit jaar zijn klassementspijlen op de Giro d’Italia. Zonder topploeg, maar in de luwte van het titanengevecht van Movistar, BMC en Team SKY, zou Mollema ons wel eens kunnen verrassen deze ronde.

Nederlanders in de Giro

En als er geen Nederlander mag winnen deze etappe, dan hoop ik op een zege voor Vicenzo Nibali. De Giro komt woensdag aan in de geboorteplaats van ‘De Haai van Messina’. Hij zou er een arm voor over hebben om in de roze leiderstrui zijn thuisstad binnen te rijden. In geval van een etappezege van Nibali, leidt het geen twijfel dat hij zijn handen naar de hemel zal heffen ter nagedachtenis aan zijn tragisch omgekomen collega en vriend Michele Scarponi. Vorig jaar reed laatstgenoemde nog aan kop, hier voor zijn kopman Nibali, met daarachter Chaves en Valverde. Moeilijk om te zien. Rest in peace, Michele.

Scarponi

Wat eten we vandaag? Sfincione di Palermo.

Maak op Sicilië niet de fout om deze lokale snack een pizza te noemen, want dat ligt gevoelig in deze contreien. Voor sfincione wordt een luchtige broodlaag (focaccia) bedekt met een mengsel van tomaten, kaas (caciocavallo), uien, olie, ansjovis, oregano en paneermeel. Je kunt deze snack zowel koud als warm eten. Serveer er een lekkere groene salade bij waarin de typische Siciliaanse artisjok niet mag ontbreken.

Siciliaans streekgerecht

Wat drinken we erbij? Lokale, rode wijn.

Ons vakantiehuis op Sicilie stond in Avola, een klein dorpje ten zuiden van Syracusa. Hier wemelt het van de wijnstokken waaraan de lokale druif Nero d’Avola welig tiert. Aan de oostkust worden naast rode- ook witte wijnen gemaakt voor elke portemonnee. Zo verkoopt Albert Heijn in Nederland jaarlijks tienduizenden flessen wijn van het wijnhuis ‘Settesoli’. Als tafelwijntje (à EUR 5,99) zijn deze wijnen uitermate geschikt, niet in de laatste plaats vanwege de handige schroefdop.

De Bourgondiërs onder mijn lezers adviseer ik bij Gall & Gall een fles van het huis ‘Planeta’ aan te schaffen. Om precies te zijn de Cerasuola di Vittoria 2014 (à EUR 15,99 per fles). De naam ‘Cerasuolo’ is een verbastering van woord ‘Cerasa’, het Siciliaanse woord voor kers. De wijn is gemaakt van een blend van nero d’avola en frappato. Het is de enige zogeheten ‘DOCG’ wijn van Sicilië, de hoogste kwaliteitsaanduiding voor Italiaanse wijnen.

Settesoli

Ciao amici!

Robert Dousi

Dansen op de vulkaan

WK Qatar 2016

Morgen wordt het WK wielrennen verreden in Qatar. Er is de afgelopen week volop gemekkerd – door renners en journalisten – over de plaats van handeling. En dat is volkomen terecht. Het is er veel te warm, er heerst geen enkele koerssfeer en het rimpelloze parcours is een WK onwaardig. Dat laat onverlet dat er morgen ‘gewoon’ een regenboogtrui voor het oprapen ligt. En dat is, na de gele trui van Tour de France in Parijs, de hoogst haalbare prijs voor een individuele renner in een kalenderjaar.

Van mijn kant dit keer geen mooie verhalen en plaatjes over de omgeving, geschiedenis en culinaria van Qatar. Zie het als een stil protest van ondergetekende tegen de UCI, die andermaal heeft aangetoond het belang van de sporters ondergeschikt te achten ten opzichte van haar bestuurders.

Enfin. Vrijwel iedereen voorspelt morgen een massasprint van de rapsten der aarde. Ik voorspel, tegen beter weten in, een sprint van een bovenaardse kopgroep die het woord “anticiperen” tot toverwoord heeft gepromoveerd.

Na zes uur koers vol zijwind en extreme temperaturen, zal geen enkel land meer over een lange sprinttrein beschikken. Het is dus zaak om in de laatste twee ronden de topspurters onder druk te zetten door vroeg te openen. En dat lukt alleen als je mannen vooruit stuurt, die een sprint van een kopgroep ook kunnen áfmaken. Ik ben er zeker van dat alle bondscoaches van de grote landen deze tactiek zullen toepassen. Maar ja, de uitvoering hè….?

Van de ca. 200 renners die morgen aan de start staan, is minstens 75% kansloos voor de eindzege. Een paar sterke finishers hebben een te kleine ploeg om potten te kunnen breken in de finale. Tot deze categorie behoren: Stybar (Tsjechië), Phinney (USA), Richeze (Argentinië), Bennett (Ierland), Navardauskas (Litouwen) en Hutarovich (Wit-Rusland).

Uit welke namen kunnen we dan wel kiezen voor de regenboogtrui van 2016? In onderstaande linker kolom heb ik de mannen staan, die zich pas in de allerlaatste kilometer aan het front moeten melden.

In de middelste kolom de mannen die moeten “anticiperen” in de laatste ronde(s). In de rechterkolom staan de renners die strategisch worden uitgespeeld ten faveure van de mannen links van hen. Maar ook zij mogen hopen op eremetaal…..

qatar-winnaars

Veel plezier allemaal!

Maassalama, مع السلامة !

Robert Dousi

Twitter

Il Lombardia 2016

Vandaag wordt de 110e editie van de Ronde van Lombardije verreden. Deze eendaagse wedstrijd is de laatste van in totaal vijf ‘monumenten’ op de wielrenkalender. Na Milaan-San Remo, de Ronde Vlaanderen, Parijs-Roubaix en Luik-Bastenaken-Luik, is het vanmiddag koers in de Giro di Lombardia, kortweg ‘il Lombardia’. Deze herfstklassieker draagt in Nederland de bijnaam ‘de koers van de vallende bladeren’. Dit is een niet accurate vertaling van de èchte bijnaam: la corsa delle foglie morte, de koers van de dode bladeren dus.

herfstbladeren

De in Noord-Italië gelegen regio Lombardije strekt zich uit van de Alpen in het noorden tot de rivier de Po in het zuiden. In het westen wordt Lombardije begrensd door het Lago Maggiore, in het oosten door het Gardameer en de rivier de Mincio. Met name de gebieden rond de grote meren zijn zo onbeschrijflijk mooi dat je voortdurend het gevoel krijgt in een sprookje te vertoeven. Een deel van die betovering zal vanmiddag op televisie wegvallen. De herfst is immers ingetreden en die hult het peloton in een grauwgrijze deken die het einde van het seizoen symboliseert.

lombardije

In het werkelijk prachtige boek Pellegrina van Lidewey van Noord en Robert Jan van Noort, staat het volgende geschreven over deze koers (ik kan het zelf niet treffender verwoorden):

quote-pellegrina

Wie van wielrennen houdt, moet dit boek aanschaffen. En trouwens, voor alle overige mensen geldt hetzelfde. De komst van de Goedheiligman laat niet lang meer op zich wachten; stuur zijn Pieten toch vooral onderstaande link en je bent verzekerd van een heerlijke winter.

https://www.bol.com/nl/p/pellegrina/9200000056513443/?suggestionType=suggestedsearch

pellegrina

Het parcours van de Ronde van Lombardije wisselt nogal eens. Oorspronkelijk (1905) was Milaan de startplaats en lag de finishlijn in Como. Rond de millenniumwisseling was de streep getrokken in Bergamo. Daarna lag de start in Mendrisio en de aankomst weer in Como. In 2011 werd de finish opnieuw verlegd, naar Lecco. In 2016 starten we in Como en hangt het vod voor de laatste kilometer in Bergamo. Wie het nog kan volgen, mag het zeggen. Hoe dan ook: loodzwaar is de koers altijd. Dit jaar 240 kilometer lang en weer geen meter vlak.

etappe-lombardije

Natuurlijk zijn er elk jaar wel de nodige Lombardijnse vastigheidjes in het parcours opgenomen. De bekendste daarvan is de beklimming van de heuvel Ghisallo. Op de top staat één van de meest heilige plaatsen van de wielrensport: de Madonna delle Ghisallo, voluit: Santuario della Madonna del Ghisallo. Dit kerkje uit 1632, nabij het Comomeer, dankt zijn naam aan een Maria-verschijning. Volgens de legende werd graaf Ghisallo aangevallen door struikrovers, toen hij op een altaar een verschijning van Maria zag. Hij rende erheen en werd gered van de bandieten. Madonna del Ghisallo is sindsdien de patroonheilige van reizigers.

ghisalla

In 1949 werd Madonna del Ghisallo, op voorspraak van een priester, door Paus Pius XII ook uitgeroepen tot beschermheilige van wielrenners. Sindsdien is het kerkje een heus bedevaartsoord voor wielertoeristen. Binnen kijken zij hun ogen uit; het is zonder twijfel het meest indrukwekkende wielrenmuseum op aarde. En buiten bewaken de bronzen koppen van de Italiaanse legendes Gino Bartali, Fausto Coppi en Alfredo Binda het terrein.

kerkje

Wie gaat de il Lombardia 2016 winnen?

De historie leert ons dat er zelden een ‘nobody’ de Ronde van Lombardije wint. Aan het einde van het seizoen zit iedereen er behoorlijk doorheen. Er zijn er ook geen grote machtsblokken meer die de hele koers van start tot finish kunnen controleren. Daarnaast is het parcours dusdanig lang en selectief dat vrijwel altijd ‘de usual suspects’ komen bovendrijven. Onderstaand een overzicht van de laatste 15 winnaars van Lombardije. De relatief onbekende Oliver Zaugg was in 2011 de enige uitzondering op de regel dat in Lombardije altijd een wereldtopper wint.

winnaars-lombardije

Ongeveer 80% van de renners die vanochtend aan de start in Como staan, doet niet mee voor de overwinning. Zij rijden in dienst van één of meerdere kopmannen en moeten hen in de eerste 200 kilometer uit de wind houden en van bidons voorzien. De mannen die vandaag hoogstwaarschijnlijk om de zege gaan strijden, heb ik onderstaand gecategoriseerd. Nederland heeft geen absolute topfavorieten, maar is met vijf beschermde mannen verdeeld over vier ploegen zeker niet kansloos voor een podiumplek. Ik ben benieuwd.

kanshebbers

Wat eten we zaterdag bij de koers? Vandaag hebben we geen zin om te koken. In plaats daarvan zetten we een plateau met antipasti op tafel, uiteraard wèl uit de regio Lombardije. Uit de delicatessenwinkel hebben we de kaasjes Talleggio en Gorgonzola en de worsten Salami di Varzi en Cacciatorino meegenomen. Pak vooral wat je zelf het lekkerste vind en maak er een feestelijk bord van, succes gegarandeerd!

anitpasti

Wat drinken we bij deze koers? De beste wijnen van Italië komen níet uit Lombardije, daar is vriend en vijand het wel over eens. Persoonlijk kan mij ook het Italiaanse bier niet zo bekoren. Ik denk dat ik het vanmiddag hou op een smakelijk herfstbokje uit De Lage Landen.

Wie tijdens het kijken van de Ronde van Lombardije een typisch aperitiefje uit de streek wil nuttigen, neemt een drankje dat in het jaar 1867 bekend werd onder de naam: Bitter all’Ollandese. Dit helderode, tamelijk kruidige drankje is een creatie van de uitbater van het Milanese café Vittorio Emmanuele II. Na zijn dood kreeg het geheime mengsel zijn achternaam en inmiddels is het over de hele wereld bekend. Mix het drankje met verse jus d’orange voor een klassieke cocktail…..Salute, signore Gaspare Campari!

campari

Ciao tutti!

Robert Dousi

 

NB: Voor live commentaar tijdens de koers en wielernieuws, klik op onderstaand logo en volg mij op Twitter.

Twitter

Hoog bezoek in Peñíscola

Wat een geweldige overwinning van Robert Gesink afgelopen zaterdag in de Koninginnenrit van de Vuelta 2016. Na een loodzware dag door de Pyreneeën, bleek Gesink op de top van de Aubisque de sterkste van zijn overgebleven medevluchters. Na jaren vol pech, verkeerde keuzes, mentale beproevingen en fysieke malheur, viel het kwartje nu eíndelijk een keer de goede kant op. Ik ben ontzettend blij voor hem en ben er zeker van dat er nu meer grote zeges gaan volgen. De ‘Condor van Varsseveld’ is ontketend!

Gesink

In het algemeen klassement speelt Gesink geen rol van betekenis en dat is precies waarom hij dit succes kon boeken. Wie gaat de Vuelta van 2016 dan wel winnen? Met nog een kleine week te gaan, lijkt dit Nairo Quintana van Movistar te worden. Gisteren pleegde de Colombiaan samen met de Tinkoff-ploeg van Contador een verrassende coup door de onverwoestbaar geachte trein van Team Sky aan flarden te rijden. De geïsoleerde Sky-kopman Chris Froome verloor minuten en alleen een buitenaardse tijdrit aanstaande vrijdag kan hem nog aan de eindzege helpen. Voor podiumplek drie komt nog een half dozijn renners in aanmerking. Het belooft hoe dan ook een spannende slotweek te worden; vol verwachting klopt ons hart!

Quintana

Na het vuurwerk in de bergen, staat er vandaag een – op het oog – saaie etappe op het programma. Voor mij persoonlijk is deze etappe met finish in Peñíscola juist éxtra bijzonder. Dat zit zo: zo lang ik ze ken, verblijven mijn schoonouders aan de Costa del Azahar, een relatief onbekende kuststrook van de provincies Castellón en Valencia. Ze wonen in het charmante dorpje Alcossebre in een mooie villa met zwembad èn uitzicht op zee waar we alleen al om die redenen graag komen.

Ongeveer twintig kilometer ten noorden van Alcossebre, ligt het iets bekendere Peñíscola, de aankomstplaats van vandaag. Het stadje is bekend om de majestueuze rots met een top van 65 meter boven zeeniveau, waarop een 14e-eeuws kasteel staat. Dit Castelló is gebouwd op de ruïnes van een oude Arabische citadel. Naast het kasteel zijn er ook fraaie tuinen, een basiliek en een angstaanjagend arsenaal waar levensechte Tempeliers hun opwachting maken.

Peniscola

Peñíscola was de thuisbasis van tegenpaus Pedro Martinez de Luna, bijgenaamd ‘Papa Luna’, die hier in aan het begin van de 15e eeuw zetelde. De Luna werd na de dood van tegenpaus ‘Clemens VII’ diens opvolger, waarbij hij de naam ‘Benedictus XIII’ aannam. Er volgde jarenlang gesteggel met het Vaticaan. Tijdens de concilies van Pisa (1409) en Konstanz (1414), wilde Benedictus van geen wijken weten om tot een einde van het ‘Westers Schisma’ te komen. Uiteindelijk werd hij in 1417 afgezet. ‘Papa Luna’ leefde tot zijn dood in 1423 in Peñíscola in de overtuiging dat hij de rechtmatige paus was, hierbij gesteund door zowel Spanje als Schotland.

Papa Luna

Morgen is de laatste rustdag in de Vuelta. In de resterende vijf etappes moet er nog het nodige geklommen worden. Woensdag is er de aankomst bergop op de Alto Mas de la Costa, een klim van 1e categorie. Donderdag is er een vlakke etappe en vrijdag staat dus de individuele tijdrit over 37 kilometer op het programma van Xàbia naar Calp.

Het klassement wordt zaterdag definitief opgemaakt na de zware bergrit van Benidorm naar Alto de Aitana, een ruim twintig kilometer lange klim van buitencategorie. Voordat het peloton aan deze laatste beproeving begint, hebben de renners die dag al 170 kilometer en vier cols van tweede categorie in de benen zitten. Voorwaar geen sinecure dus.

Etappe vanuit Benidorm

Wat dronken we dit weekend? Om de prachtige zege van Robert Gesink te vieren, trokken we een feestelijke fles uit de koeling. Mijn favoriete wijnwinkel in Nederland (Wijninspiratie te Loosdrecht) verkoopt een uitmuntende cava voor slechts EUR 9,95 per fles: de Villa Conchi, Brut seleccion. Deze cava heeft een mooi fijn bubbeltje, zit in een prachtige fles – en is gevuld met een blend van Xarel-Lo, Parellada, Macabeo en Chardonnay. Voor wie Loosdrecht te ver is, kan ‘m ook online bemachtigen. Doen!

Conchi Cava Brut

http://www.wijninspiratie.nl/product/conchi-cava-brut-seleccion-spanje/

Wat eten we in Peñíscola? Er zijn diverse restaurantjes op de rots waar steevast een aantrekkelijk geprijsd ‘Menu del Día’ te verkrijgen is. De laatste keer dat we er voor de lunch aanschoven, aten we Melon con Jamon vooraf, Dorada a la Plancha als hoofdgerecht en een Crema Catalana toe. Mijn zoon Casper en ik gingen u voor in Restaurant Alta Mira op de flanken van de rots van Peñíscola. ‘Papa Luna’ keek mee vanuit de hemel en zag dat het goed was….

Robert en Casper in Peniscola

Hasta pronto, amigos!

Robert Dousi

PS: Klik op de twitter afbeelding om rechtstreeks naar mijn twitteraccount te gaan. Leuk als je me gaat volgen.

Twitter